De zorg die uit instellingen verdwijnt komt terecht bij gezinnen

daar gaan we weer: “ontinstelling” klinkt hip, maar het is gewoon bezuinigen en de rekening bij ouders neerpleuren. als een professioneel team al zegt “niet verantwoord met deze bezetting”, hoe moet een gezin dat dan 24/7 doen tussen baan, andere kinderen en een kapotte nachtrust door?? die keukentafelgesprekken zijn vaak verkapte onderhandelingstrucs: eerst alles “gebruikelijke zorg” noemen en dan verbaasd kijken als mensen omvallen.

bij ons in de salon hoor ik van moeders dat ze niet eens “zorg” willen, ze willen gewoon ff kunnen slapen of werken zonder dat je meteen je hele privéleven moet openleggen aan zo’n wijkteam dat je partner en oma ook maar even als gratis personeel meetelt. en als je dan eindelijk iets krijgt is het 3 verschillende invallers per week, dus je kind raakt overprikkeld en jij zit alsnog in de stress, dat is toch geen hulp man.

die “keukentafel” is ook energetisch gewoon een test: als jij moe en schuldig aan tafel zit, zuigen ze je leeg en heet het daarna “eigen regie”. ik zie bij ouders (ja ook hier in Driebergen) letterlijk de aura dof worden, en dan krijg je meer meltdowns/overprikkeling bij het kind, dus die bezuiniging werkt zichzelf karmisch terug het systeem in als crisis en politie gedoe. geef mensen respijtzorg en vaste gezichten, anders blijf je aan het schuiven tot iedereen omvalt, zo simpel is het...

alsof “bij gezinnen” één soort ding is… in mijn buurt zijn het juist de alleenstaanden en mensen zonder groot netwerk die keihard omvallen, want de gemeente rekent standaard opa/oma/buren mee alsof iedereen gratis standby staat. En als je dan wél hulp krijgt is het een circus van PGB-formulieren, herindicaties en 5 verschillende gezichten die na 2 weken weer weg zijn, hoe moet je kind daar ooit stabiel van worden? maar hé, op papier is het “zelfredzaam” en kan de wethouder weer een vinkje zetten toch?

die “keukentafel” is in de praktijk gewoon een meetopstelling: zodra jij netjes vertelt dat je het nog nét redt, collapst het systeem naar “gebruikelijke zorg” en ben je officieel onzichtbaar in de statistiek. En dan krijg je die rare paradox dat een instelling zegt “te complex/te riskant”, maar thuis moet het ineens wel, omdat liefde zogenaamd een soort gratis energiebron is die nooit uitgeput raakt... tot de mantelzorger zelf uitvalt en je een echte crisis krijgt. Misschien eens beginnen met respijtzorg als basisrecht, niet als gunst na drie formulieren en een schuldgevoelgesprek.

iedereen heeft het over “ouders” en “gemeente”, maar niemand noemt ff dat je door die ontinstelling ook een mini-hr-afdeling wordt: roosters fixen, 6 zorgbureautjes appen, contractjes/pgb-uren verantwoorden, 3x per maand een nieuwe invalkracht inwerken en dan verbaasd zijn dat mensen crashen omdat ze naast mantelzorger ook nog projectmanager spelen, nice transformation bro.

wat me hier altijd mist: de zorg “verdwijnt” niet, hij wordt alleen onzichtbaar gemaakt zodat je ‘m niet meer kunt plannen of inkopen. thuiszorg/respijt is een soort uber zonder chauffeurs: elke week andere gezichten, last-minute afzeggen, en als je kind daar op ontploft is het ineens “complex gedrag” en mag jij weer wachten op een specialist die er óók niet is.