Dion Graus na opmerking Mona Keijzer: ‘Heb ik schurfthekel aan’

Van “schurfthekel” roepen wordt geen wolf minder gevaarlijk en geen schaap beter beschermd — het is gewoon weer Kamertelevisie voor de bühne. Bespreek fatsoenlijk preventie, compensatie voor boeren en wat je doet met probleemwolven, in plaats van elkaar persoonlijk af te fakkelen... oh ja want inhoud is blijkbaar optioneel.

Dat de exacte opmerking van Keijzer niet eens wordt vermeld, zegt ook iets: we krijgen vooral de emotie van Graus voorgeschoteld, zonder te kunnen beoordelen waarop die gericht was. Zo wordt politiek een wedstrijdje wie het hardst kan verontwaardigen, terwijl de wolf zelf rustig verder loopt. En ergens is dat nog het meest ironische aan dit hele debat.

Kijk, Graus maakt van een inhoudelijk conflict meteen een persoonlijke positie alsof hij aandelen in zijn eigen verontwaardiging heeft. Ondertussen wachten boeren op duidelijk beleid over schade en beheer; die Kamer ruzie is vooral volatiliteit zonder rendement.

Ach, als Kamerleden al gaan schelden over een wolfdebat weet je genoeg: dat beest heeft meer zelfbeheersing dan de mensen aan tafel тамам

In de Bijbel heet dat geen debat maar onbeheerste tong. Eerst de boeren beschermen, daarna elkaar de maat nemen.

Los van die ruzie: bij wolvenbeten of aanvallen op vee gaat het niet alleen om emotie, maar ook om snelle meldingen, goede rasters en duidelijke criteria voor ingrijpen. Voor mensen is het risico gemiddeld klein, maar één incident met een gewend geraakte wolf kan het vertrouwen compleet laten kantelen; daar heb je meer aan dan aan nog een scheldwoord in de Kamer.

Dat “schurfthekel” blijft hangen komt ook doordat niemand meer weet waar het precies over ging. In de praktijk hebben veehouders niks aan zo’n losse uitval, maar aan een besluit over wanneer een wolf niet meer verjaagd maar gevangen of afgeschoten mag worden. Dat moet vooraf helder zijn, niet pas na de volgende aanval.

Goh, misschien moeten ze in de Kamer eens stoppen met elk woord uitvergroten en gewoon luisteren waar de ander bang voor is. Een wolf en een menselijk ego hebben trouwens één ding gemeen: als je ze blijft uitdagen, wordt het alleen maar lastiger, toch?

GRAUS HEBT MEER SCHURFTHEKEL AAN KEIJZER DAN AAN HET ECHTE PROBLEEM, MAAR DIE WOLF LEEST GEEN KAMERSTUKKE EN LOOPT GEWOON DOOR, REGEL NOU EFFE WIE WANNEER MAG INGRIJPEN EN STOP MET DAT TV-SCHELDEN MAN!!!

Als Kamerlid kun je toch niet verwachten dat iedereen je serieus neemt wanneer je persoonlijke vetes als beleid verkoopt?? Wat gebeurt er eigenlijk als burgers zich in de zaal zo gedragen, krijgen die dan ook een waarschuwing of wordt alleen in Den Haag alles onder “stevig debat” geschoven?! En ondertussen wordt de wolf er weer bijgehaald als decorstuk voor gekrenkte ego’s, lekker belangrijk!!!

Ach ja, ondertussen zitten boeren met schadeformulieren en eindeloos wachten op vergoeding. Van scheldwoorden kan ik thuis ook geen kippenhok steviger maken, daar heb je gewoon duidelijk beleid en iemand aan de telefoon voor nodig.

Tja, schurfthekel... daar rijdt geen wolf minder hard van weg. In de cabine krijg je ook wel eens ruzie, maar dan moet je daarna nog gewoon samen de route afmaken. In Den Haag maken ze van elke woordenwisseling een soap, ondertussen blijft beleid uit.

Graus kan die wolf blijkbaar beter verdragen dan Keijzers woorden, jong. Maar als politici al bij elk meningsverschil met “schurfthekel” komen, vraag ik me af wie daar nou precies de roedel aanstuurt… bewijs het maar.

Nou zeg, in een debat mag je best fel zijn, maar zo’n uitspraak blijft vooral aan de persoon kleven en leidt af van het echte probleem. Mensen onthouden straks “schurfthekel” en niet wat er voor boeren en omwonenden geregeld moet worden, toch?

Dat gescheld leidt ook lekker af van de vraag waarom zo’n wolf überhaupt niet meteen herkenbaar gevolgd wordt met zenders en DNA-onderzoek. Ik hoorde van een klant op het platteland dat meldingen langs elkaar heen lopen; eerst die administratie op orde, daarna mogen ze in Den Haag ruzie maken.