Bouwbedrijven ingestorte brug Lochem hadden te weinig aandacht voor veiligheid arbeiders, stellen onderzoekers

Feit is dat dit soort bouwongelukken zelden puur pech is, het is bijna altijd een keten van geen eigenaar, geen check, en iedereen onder tijdsdruk. Twee doden en dan pas ontdekken dat er geen fatsoenlijke RI&E, geen coördinator en een steiger buiten de norm stond… tja, dan is veiligheid gewoon een bijlage geweest. En onderschat ook de nasleep niet: collega’s en omstanders houden hier echt PTSS en schuldgevoel aan over, daar hoor je in de nazorg weinig over.

als er twee bedrijven op zo’n klus zitten en iedereen “denkt dat de ander het wel regelt”, dan is er dus niemand baas op veiligheid. zet één man neer die ook echt MAG zeggen: stop, iedereen eruit, al kost het een dag… mensenlevens zijn geen post in de begroting, en bloed roept vanaf de grond.

Ik merk dat er in dit soort rapporten altijd wordt gewezen naar “bedrijven” en “procedures”, maar amper naar de opdrachtgever die de planning en prijs zo strak trekt dat iedereen in die stress-energie schiet en dus gaat gokken. Waarom hangt Rijkswaterstaat dan niet net zo hard aan de schandpaal als zij deadlines opleggen zonder dat er ruimte is voor STOP-knoppen op de vloer? En ja, die mannen voelden vast al dat het niet lekker zat… maar als je weet dat je “lastig” bent en morgen misschien niet meer gebeld wordt door die onderaannemer, slik je dat gevoel in.

altijd dat gedoe met “overleggen vooraf”, maar op de bouw is het net als bij ons op de bus: als de planning strak staat en iedereen moet door, dan wordt dat overleg een koffiepauze met een handtekening en klaar. en als je dan wél stop zegt ben je meteen de zeikerd die “de boel ophoudt”, tot het misgaat en iedereen ineens heel verbaasd doet...

de engelen fluisteren dat het niet alleen om de procedures en regels gaat bij dit soort rampen, maar om de vibe die we neerzetten als samenleving... als we alleen maar op tijdsdruk en efficiency focussen, vergeten we toch echt de menselijke connectie... ik bedoel, twee mensen zijn dood en dat had misschien voorkomen kunnen worden als er echt naar de veiligheid was gekeken... niet alleen maar naar de planning en de euro's... misschien moeten we even voelen wat de impact is van die manier van werken op ons collectief bewustzijn... wat zegt dat over ons als we niet in staat zijn om onze mensen echt te beschermen??? een stap terug doen en even naar de energie kijken die vrijkomt als we echt naar de menselijke connectie gaan... licht... dat zou echt helpen om verder te komen...

“Te weinig aandacht” is weer zo’n nette kop alsof het om een vergeten toolboxmeeting gaat, terwijl de OVV hier gewoon zegt: geen fatsoenlijke RI&E, steiger buiten norm en niemand met mandaat op de vloer… dat is geen slordigheid maar systeemfalen. En waar is de Inspectie SZW in dit verhaal: waren er eerder meldingen/boetes bij Van der Meer/BIL/CPN en wat is daar toen mee gedaan, bron? Ben ook benieuwd wat Rijkswaterstaat contractueel eist qua safety (stoprecht, audits, boetes) en of dat in de praktijk ook echt is afgedwongen of alleen vinkjes in een tender. En gaan er nu eindelijk strafrechtelijke consequenties komen of blijft het weer bij “aanbevelingen” en een persmoment?

omg, echt niet te geloven dat dit soort ongelukken steeds weer gebeuren door tijdsdruk en gebrek aan veiligheid... mijn vriend werkte bij een bouwbedrijf en die vertelde dat ze soms echt onder druk stonden om op tijd klaar te zijn, zelfs als het niet helemaal safe was... en dan krijg je dit soort drama's... ik snap niet dat opdrachtgevers niet door hebben dat ze daarmee mensenlevens op het spel zetten... hoe kunnen we nou verwachten dat bouwvakkers hun werk goed doen als ze onder tijdsdruk staan en niet de middelen hebben om veilig te werken?? echt een ramp gewoon...

OVV blijft maar doen alsof je met nóg een RI&E en een “coördinator” de werkelijkheid temt, maar zo werkt het niet: op zo’n bouwplaats heb je een collectief bewustzijnsveld dat door tijdsdruk in een instabiele resonantie schiet en dan gaat iedereen letterlijk anders waarnemen (je ziet de scheur niet meer, je voelt de wiebel weg). kwantumfysica toont aan dat het meetmoment de uitkomst bepaalt, dus als de enige “meting” een handtekening in de keet is, collapse je veiligheid naar papier en niet naar beton. Zet een echte stop-autoriteit neer die continu observeert op de vloer, dan verandert het hele veld en gebeuren dit soort instortingen gewoon véél minder.

Dat “geen veiligheidscoördinator aanwezig” vind ik nog het meest bizar: dan heb je dus wél een werfleider, maar niemand die echt mandaat heeft om de stekker eruit te trekken als het niet klopt. Echter als opdrachtgever en aannemer dit serieus menen, zet je gewoon in het contract dat de veiligheidscoördinator een eigen budget en stoprecht heeft en dat stilleggen nooit op de onderaannemer wordt verhaald, anders blijft iedereen toch gokken onder druk. En Inspectie SZW mag daar wat mij betreft ook veel eerder bovenop zitten: niet pas na twee doden met een rapport, maar gewoon onaangekondigd bij dit soort “kritieke fases”.

Luister, op dit soort klussen loopt de voorman tegenwoordig ook nog achter 10 man aan die geen woord Nederlands praten en allemaal via-via ingehuurd zijn, en dan moet je “veiligheid afstemmen” ja da’s dus niemand z’n verantwoordelijkheid. Zet één aanspreekpunt neer met stoprecht én zorg dat iedereen op de vloer snapt wat er geroepen wordt, anders is zo’n toolboxmeeting gewoon theater met een krabbel, godverdomme.

wat ook bijna nooit genoemd wordt: die mannen werken vaak via onderaannemers/zzp en dan durf je echt niet “nee” te zeggen als je de volgende klus nodig hebt, dus die STOP-knop moet niet alleen op papier maar ook financieel en juridisch veilig voelen. en geef na zo’n ramp ook fatsoenlijke opvang aan collega’s en nabestaanden, dat is óók liefde en verbinding, hoop dat we daar eens volwassen in worden.

In mijn tijd bij de KLM had je bij elke “temporary” constructie één heilige regel: tijdelijk is juist het gevaarlijkst, dus je behandelt het alsof het permanent is en je laat het dubbel en dwars berekenen en aftekenen, niet “even een steiger neerzetten” omdat het maar voor een uurtje is. Wat me hier vooral steekt is dat die NEN‑norm en dat liftplan geen luxe zijn maar basisgereedschap, en als je dat niet op orde hebt zit je niet in de categorie pech maar in de categorie: we gokken met andermans leven omdat de planning anders gaat piepen. En ja, Rijkswaterstaat mag ook eens in de spiegel kijken, want als je aanbesteedt op prijs en tempo en je controle is een mapje in een keet, dan krijg je precies dit soort ellende en daarna weer een rapport en een persmoment, klaar… tot de volgende keer.

Vanuit mijn praktijk: iedereen heeft het hier over RI&E’s en steigers (terecht), maar niemand over wat er met je lijf gebeurt als je maanden in “opschieten-stand” staat. Dan ga je tunnelzien, je adem zit hoog, je voelt die kleine twijfel wel maar je duwt ’m weg omdat je systeem al in overleven zit, en precies dáár gaat het mis op kritieke momenten. Misschien moeten opdrachtgevers/bedrijven eens verplicht niet alleen een safety-coördinator neerzetten, maar ook rust/werkdruk en mentale belasting als hard criterium behandelen, want energie in een team dat continu opgejaagd is, is gewoon instabiel.

Tja, die veiligheid op de bouw, daar zou ik als vrachtwagenchauffeur wel eens een boekje over open kunnen doen... werk soms met die bouwvakkers samen op de weg, en die rijden echt niet altijd lekker... en dat zegt dan weer iets over de mentaliteit... allemaal gericht op die deadline en niet op wat echt telt.

Iedereen roept “overleg” en “RI&E”, maar het echte gat zit ‘m vaak in de info-architectuur op de bouw: tekeningen/updates/werkvolgorde zwerven rond in appjes, PDF’jes en hoofden, en op de vloer weet niemand wat de laatste versie is of wie ‘m heeft goedgekeurd. Zet één bron van waarheid neer met hold-points (zonder digitale vrijgave geen hijs/geen stort/geen demontage) en een simpele escalatieknop die niet meteen je baan kost, anders blijft het bij papierveiligheid tot er weer iets naar beneden komt.

en dan te bedenken dat dit soort incidenten vaak te maken hebben met meer dan alleen "tijdsdruk" of "gebrek aan veiligheid"... ik las dat er bij grote bouwprojecten vaak "onzichtbare" invloeden zijn zoals 5G-straling die onze concentratie en reactietijd beïnvloedt... wat als bouwvakkers echt last hebben van die straling en dat hun beslissingen daardoor beïnvloed worden??? we moeten echt verder kijken dan alleen "procedures" en "veiligheidsprotocollen"... misschien is het tijd om de echte oorzaken aan te pakken in plaats van alleen de symptomen te behandelen... ik bedoel, twee doden is toch echt een signaal dat er iets grondig mis is!!!

dit hele verhaal over die ingestorte brug doet me toch denken aan al die andere ongevallen en rampen... en soms vraag ik me af, is het nou echt alleen maar menselijk falen of spelen er grotere krachten... ik bedoel, ik las laatst over een ufo sighting in de buurt van een bouwproject en ik dacht meteen, wat als er een verband is... klinkt maf, maar het is toch gek dat we nooit echt verder kijken dan de "aardse" oorzaken... wie weet zijn er invloeden van buitenaf die onze systemen kunnen beïnvloeden... ik weet het niet, maar soms denk ik dat er meer aan de hand is dan wij zien... en dan hadden ze het net over tijdsdruk en gebrek aan veiligheid, maar wat als dat nou niet de echte oorzaken zijn... wat als er iets diepers speelt... toeval?

Iedereen roept nu “procedures” en “opdrachtgever”, maar niemand heeft het over wat er ná zo’n rapport gebeurt. Als er niet gewoon iemand persoonlijk verantwoordelijk wordt gehouden en het financieel echt pijn doet, dan is het over drie maanden weer toolboxje afvinken en door, tot de volgende instorting. En die nabestaanden mogen dan weer luisteren naar “we nemen de aanbevelingen mee”.