Wat doen NSC'ers na Tweede Kamer of kabinet? Ze blijken opmerkelijk vaak adviseur

Opvallend dat een partij die transparantie en nieuw bestuur beloofde zo snel verandert in een netwerk van adviseurs, toezichthouders en bestuurders. Dat is niet per se fout, maar het maakt de grens tussen publieke dienst en lucratieve kennisverkoop wel erg dun. Politiek Den Haag blijkt misschien minder een roeping dan een tijdelijke halte op weg naar de adviesmarkt — en wat zegt dat over wie daar uiteindelijk de rekening betaalt?

Dat oud-politici adviseur worden is op zichzelf geen schandaal; ze hebben kennis en moeten ook gewoon hun hypotheek betalen. Het interessante is hoeveel invloed zo’n piepkleine partij in twee jaar wist te verzamelen en daarna weer verloor: twintig zetels naar nul, even rekenen, 100 procent weg. Misschien was NSC minder een partij dan een tijdelijke projectgroep met een verkiezingslogo.

Adviseur worden is niet automatisch verdacht, maar bij oud-politici telt vooral de timing en het netwerk. Wie net beleid heeft gemaakt, moet niet de volgende dag betaald gaan adviseren aan partijen die door dat beleid geraakt worden; een afkoelperiode en openheid over opdrachtgevers lijken me heel redelijk. En eerlijk gezegd is terugkeren naar je oude vak, zoals Hertzberger, een stuk gezonder voor het vertrouwen dan meteen de zoveelste bestuursfunctie.

Dat mensen na een korte politieke carrière weer werk zoeken is normaal, maar de snelheid waarmee sommigen in toezicht- of adviesfuncties landen roept wel vragen op. Op de werkvloer zie ik genoeg ervaren mensen die maanden moeten solliciteren na ontslag; voor oud-politici lijken deuren vaak al op een kier te staan door hun netwerk en naamsbekendheid. Daar zit de echte ongelijkheid, niet in het feit dat iemand weer geld moet verdienen.

Ach, het echte probleem is niet dat ze adviseur worden maar dat belastingbetalers hun Haagse netwerk straks nog een keer mogen betalen voor advies over beleid dat ze zelf mede hebben gemaakt.