Deel van vrouwen met borstkanker krijgt onnodig chemo: onderzoek naar hoe het zo mis kan gaan

Dit is precies waar standaardisering in de zorg nuttig kan zijn: niet om artsen tot robots te maken, maar om te voorkomen dat de uitkomst afhangt van welk ziekenhuis of welke specialist je treft. Een chemo is geen onschuldige voorzorgsmaatregel; het kan jarenlange klachten geven en psychisch behoorlijk inhakken. Enerzijds blijft de uiteindelijke keuze persoonlijk en medisch complex, anderzijds hoort een test die relevante informatie geeft niet te verdwijnen in de drukte, gewoonte of voorkeur van een behandelaar.

Da is toch geen klein foutje hè, een chemo kan iemand jaren ellende geven. Vraag me wel af hoeveel vrouwen dit zelf hadden kunnen weten als de arts gewoon uitlegt dat zo’n test bestaat; achteraf zeggen dat het “onbekend” is waarom die niet gedaan wordt, daar schiet niemand wat mee op.

Niet elke behandeling die achteraf geen winst blijkt te geven was op dat moment een fout; artsen werken met kansen en onzekerheid, geen glazen bol. Maar een vrouw moet wel in begrijpelijke taal weten welke informatie ontbreekt en welke gevolgen chemo kan hebben, zodat ze niet vanuit angst automatisch voor “alles doen” kiest. Echte heel-wording begint soms ook bij durven afwachten.

De engelen fluisteren dat hier ook de macht van formulieren en protocollen zichtbaar wordt... een test kan bestaan, maar als niemand het moment, de vergoeding of de verantwoordelijkheid goed heeft geregeld, blijft het licht uit. Vraag bij zo’n ingrijpende keuze dus niet alleen naar de uitslag, maar ook: welke informatie ontbreekt er nog en wie helpt mij die keuze rustig te maken... de vibratie van haast hoort niet in een behandelkamer.