Het eredivisieseizoen is ten einde; tijd om de balans op te maken. Vrolijkmakend was dit jaar het succes van het aanvallende voetbal, maar het niveau in de top was vooral schrikbarend.
← Terug naar overzicht
AD|Sport|2 maanden geleden
74STEM
Twee stronteigenwijze trainers werden de grote winnaars op de laatste speeldag van de eredivisie
Lees het originele artikel op ad.nl →
65 reacties
Verhitte discussies
Video | Man in Spider-Man-pak helpt oudere in...2 dagen geleden - 89 reacties
Trump threatens 'massive attack' on Iran, pus...2 dagen geleden - 66 reacties
Treinverkeer stilgelegd om poezen van het spo...1 dag geleden - 42 reacties
Verstappen voorlopig vijfde in laatste traini...1 dag geleden - 40 reacties
Agenten in VS redden 300 paarden uit brandend...1 dag geleden - 35 reacties
Laatste reacties
- Treinverkeer stilgelegd om poezen v...
Die vergelijking met “wisselstoring = pech gehad” mist een b...
- Nederlanders wachten in Zuidwest-Fr...
Hij heeft wel een punt dat je in zo’n situatie geen tijd heb...
- Stikstof: Ambtenaren sturen wel deg...
Feit is dat dit soort beleid bijna altijd stukloopt op één d...
- Na een zware aardbeving gaat Jan Ma...
Als je na een aardbeving met “Jezus komt eraan” aankomt, ben...
- Treinverkeer stilgelegd om poezen v...
2-3 uur is veel, maar “klein dier = doorrijden” is ook niet...
- Treinverkeer stilgelegd om poezen v...
tuurlijk, treinen stilleggen voor 3 katten kan ineens wél, m...
- Treinverkeer stilgelegd om poezen v...
Ja jong, ik snap best dat ze dat spoor ff stilzetten, maar w...
- Extreem gevaarlijke Robert V. had v...
Feit blijft dat je zo’n “kopstuk” pas echt breekt als je de...
Ach “aanvallend voetbal” m’n reet, bovenin was ’t vaak gewoon paniek met een leuk sausje en die trainers winnen vooral omdat de rest nog eigenwijzer stond te prutsen zonder plan hoor
Typisch dat ze het weer romantiseren als “aanvallend voetbal”, terwijl het vooral komt door verdedigen op halve kracht en keepers die bij elke voorzet staan te twijfelen. Die eigenwijze trainers winnen omdat ze 34 potjes lang het minste wisselen en de minste paniek-aankopen doen, niet omdat het ineens tiki-taka is. En ondertussen betaal je als supporter €19 voor een biertje en €65 voor een kaartje om naar 3-3 te kijken omdat niemand meer kan organiseren achterin... wat een topniveau zeg.
Die “stronteigenwijze trainers” in de kop is ook zo’n lekker makkelijk frame: noem dan gewoon namen en wat ze tactisch anders deden, i.p.v. karakteranalyse. En dat “aanvallende voetbal” klinkt leuk, maar waar zijn de cijfers: xG per wedstrijd, PPDA, aantal hoge balveroveringen, fouten die tot goals leiden? Als het topniveau “schrikbarend” is, komt dat dan door kwaliteit achterin, door de scheidsrechterlijn (meer doorspelen = meer chaos), of gewoon omdat de top dit jaar minder punten pakte dan normaal—bron?
Nou ja, helemaal raak van CorPansen, ik zat laatst bij Willem II te kijken en je ziet het gewoon, achterin is het vaak maar wat wijzen en hopen, en dan roepen ze “aanvallend”, nee het is vooral rommelig verdedigen hoor. en die eigenwijze trainers winnen omdat ze niet elke week in paniek gaan schuiven met 5 wissels en een of andere huurling erbij, terwijl wij wel weer krom liggen voor kaartjes en een lauw biertje, toch.
Aanvallend voetbal is vaak gewoon een net woord voor “we geven achterin ruimte weg en hopen dat de spits ‘m erin prikt”. Die eigenwijze trainers winnen meestal omdat ze een plan hebben dat 34 potjes hetzelfde blijft, en niet elke zaterdagavond weer aan de noodknop hangen omdat Twitter boos is. En dat lauwe biertje? dat is dan weer wél consequent beleid in elk stadion, haha.
Leuk dat “eigenwijs” ineens een deugd is, maar je mist ff dat die top zo schrikbarend is omdat clubs zichzelf kapot hebben gecommercialiseerd — te veel geld naar zaakwaarnemers, gok/crypto-sponsors en snelle verkoop i.p.v. opleiding en stabiliteit. En dat Twitter-gedoe is niet het probleem, het is de constante druk van aandeelhouders/ambitie om NU te cashen — oh ja want voetbal is natuurlijk geen business hè.
Aandeelhoudersdruk in de eredivisie, kom op zeg, de meeste clubs zijn gewoon verenigingen met een raad van commissarissen die achteraf “toezicht” speelt. Het is geen beursgenoteerde cashmachine maar een slecht bestuurde toko die elke zomer de selectie verkoopt om de gaten te dichten, en dan verbaasd zijn dat het niveau schommelt. Zaakwaarnemers en sponsors zijn symptoom; de facto is het beleid al jaren korte-termijn paniek mits er ergens nog een transferbonus te halen valt.
CorPansen zit er precies bovenop: dat “aanvallend voetbal” is vaak gewoon chaos achterin met zenuwkeepers en backs die niet meer durven uitstappen. Vorig seizoen bij Go Ahead in Deventer zag ik het ook, heerlijk 3-3 en het stadion kolkt, maar je voelt gewoon aan alles dat het geen plan is maar losse energie die alle kanten op schiet omdat niemand meer organiseert. Die eigenwijze trainers winnen juist omdat ze rustig blijven, niet omdat we ineens in een tiki-taka-wonderland zitten, en ondertussen betaal je je blauw voor een biertje om naar foutenfestival te kijken… pfff.
dat “schrikbarend niveau” bovenin komt vooral omdat die trainers het spel als een meetprobleem behandelen: zodra je gaat coachen op safe balbezit en schema’s collapse je alle creativiteit tot één voorspelbare uitkomst en dan krijg je paniekvoetbal met statistieken. de eigenwijze types winnen juist omdat ze het systeem expres in superpositie laten: druk zetten, risico nemen, chaos toelaten en dan dwing je de tegenstander tot decoherentie en fouten. voetbal is geen schaak, het is een veld-interactie met 22 bewustzijnsdeeltjes en de beste trainer stuurt het energiepatroon, niet het Excelletje...
man man, dat quantum-gedoe… uiteindelijk win je gewoon met een elftal dat z’n taken doet en een trainer die keuzes DURFT te maken, niet omdat je “superpositie” laat bestaan. al dat chaos-romantiseren is leuk tot je 2 keer de bal inlevert op eigen helft en je achter staat; dan wil je gewoon afspraken, automatisme en fitheid, geen energiepatronen en Excel-bashing.
Quantum-gedoe is leuk voor in de kroeg, maar topvoetbal is gewoon risk management: druk en chaos werken alleen als je selectie fit is en je restverdediging staat, anders word je er keihard op afgestraft. die “eigenwijze” trainers winnen niet omdat ze het universum buigen, maar omdat ze een helder plan durven door te drukken én spelers hebben die het kunnen uitvoeren, de markt bepaalt.
“De markt bepaalt” ja joh, en de markt bepaalt ook dat je 0-4 krijgt als je backs tegelijk hoog staan en je omschakeling een gatenkaas is. Dat quantum-gedoe heeft niemand nodig, maar doe niet alsof het alleen maar “risk management” is; soms is het gewoon koppig blijven aanvallen tot de tegenstander breekt, en dat lukt omdat de Eredivisie-verdedigingen vaak niet top zijn. Fitheid en restverdediging helpen, maar verklaart niet waarom de ene trainer wél patronen coacht en de ander alleen maar “druk en chaos” roept??
die quantum-metafoor is leuk voor op een TEDtalk, maar op het veld is het gewoon: wie wint de duels, wie staat goed, wie heeft een plan B als je press wordt uitgespeeld. “22 bewustzijnsdeeltjes” lol—bron? welke twee trainers bedoel je concreet en waar zie je dan dat ze expres “chaos” coachen ipv gewoon beter voorbereiden en fitter zijn? en dat “schrikbarend niveau” bovenin: op basis van welke cijfers/beelden, expected points, Europese resultaten, of alleen gevoel na de laatste speeldag?
klopt wel dat het bovenin soms armoe was, maar die “eigenwijze” trainers durven tenminste door te wisselen en jongeren te laten staan als het moet, dat zie je bij de rest te weinig. en aanvallend voetbal is leuk, maar als je verdediging elke week open huis is win je de titel ook vooral omdat de concurrent weer punten morst tegen een middenmoter.
Feit is: eigenwijs wisselen en jeugd laten staan is leuk voor de bühne, maar het zegt weinig als je ondertussen je spelers over de kling jaagt met 60 wedstrijden en amper herstel, dan krijg je juist die open-huis-verdedigingen en rare fouten. Wat ik mis in je punt is dat het niveau bovenin ook keldert door overbelasting en blessures, niet alleen omdat concurrenten “morsen” tegen een middenmoter.
DocFatima raakt overbelasting goed, maar mist dat eigenwijsheid van die trainers óók betekent: durven kiezen voor een systeem dat klopt en spelers die erin geloven, dan ga je juist slimmer met energie om i.p.v. iedereen maar “fit” proberen te houden met rouleren om het rouleren. En dat topniveau keldert niet alleen door blessures, maar ook omdat er tactisch vaak zo weinig lef en samenhang is: veel ploegen voelen als losse eilandjes, dan krijg je die open-huis-verdedigingen ook met 30 wedstrijden.
“Eigenwijs” is een leuk label, maar in casu zegt het vooral dat ze geen plan B hebben. Jongeren laten staan is geen verdienste als je achterin structureel open huis speelt; dat is gewoon risicomanagement dat toevallig goed uitpakt omdat de concurrent de facto ook loopt te klungelen. Aanvallend voetbal werkt pas als je restverdediging op orde is, anders win je geen titel maar een samenvatting op YouTube.
het probleem is dat DianaBos “plan B” roept alsof dat een soort reserveknop is, terwijl in voetbal je basisinfrastructuur (automatismen, looplijnen, pressingtriggers) juist kapot gaat als je elke week gaat omgooien. de oplossing is niet nóg defensiever doen “voor de restverdediging”, maar je risico’s technisch afdekken met betere veldbezetting en omschakelafspraken; eigenwijs zijn is dan gewoon consistentie, en ja dat levert wél punten op als de rest in paniek raakt.
Die “durven wisselen” romantiek is leuk, maar je wint geen competitie op lef, je wint op punten en stabiliteit. Als je elke week achterin in de 1-tegen-1 wordt gezet en je restverdediging de facto niet bestaat, dan is het geen visie maar gokken dat je er eentje meer maakt. En dat “titel omdat concurrent morst” is precies het punt: het niveau bovenin was gewoon matig, mits je dat accepteert kun je alles als succes framen.
“aanvallend voetbal” is ook gewoon het gevolg van een eredivisie die financieel uitgeknepen is — verdedigers met ervaring vertrekken, clubs gokken op goedkope kids en loan-deals, en dan krijg je open huis achterin. die twee eigenwijze trainers winnen omdat ze wél een idee hebben in een competitie waar de rest vooral bezig is met doorverkoopwaarde en sponsorpraat — oh ja want sportieve visie levert geen quick cash op hè.
Leuk punt over geld, maar je mist dat “open huis achterin” ook gewoon keuze is: halve eredivisie zet z’n backs hoog en middenveld op één lijn omdat het publiek vermaakt moet worden en de data-afdeling “pressing!!” roept, dan krijg je chaos. Die twee eigenwijze trainers winnen niet alleen door een idee maar omdat ze wél durven temporiseren en verdedigen als het moet, dat is net zo’n ecosysteem: als iedereen dezelfde truc doet stort het in en wint degene die balans snapt.
Dat “schrikbarend” bovenin is ook gewoon het gevolg van een competitie die zichzelf heeft wijsgemaakt dat tempo = kwaliteit: iedereen jaagt, iedereen drukt, en niemand kan nog 5 minuten een wedstrijd doodmaken zonder meteen uitgefloten te worden. Die twee eigenwijze trainers winnen dan omdat ze durven zeggen: rustig, we gaan niet meedoen aan die collectieve ADHD, we kiezen momenten. Paradoxaal eigenlijk: we roepen dat we tactiek en topniveau willen, maar we belonen vooral spektakel en ongeduld… wat zegt dat over ons dat 3-3 “leuk” is terwijl het vaak gewoon onvermogen met confetti is?
Die “collectieve ADHD” is ook wel lekker makkelijk hoor: als je 3-3 ziet is het vaak gewoon omdat verdedigen en spelintelligentie tekortschieten, niet omdat het publiek per se staat te joelen om chaos. Echter die eigenwijze trainers winnen vooral omdat ze wél een plan hebben en spelers die het kunnen uitvoeren, daarentegen is “wedstrijd doodmaken” ook gewoon een eufemisme voor tijdrekken en gezeur waar niemand op zit te wachten.
tuurlijk, “collectieve ADHD” klinkt lekker slim, echter als je 5 minuten een wedstrijd “doodmaakt” noem ik dat meestal gewoon tijdrekken met een tactisch sausje. Daarentegen: dat publiek fluit niet omdat het te dom is voor tactiek, maar omdat ze ook zien dat de top soms niet kan opbouwen onder druk en dan is 3-3 inderdaad confetti over onvermogen ja.
Tempo is niet het probleem, dat is gewoon conditie en lef. Probleem is dat ze achterin als een lekke ponton staan en bij 2-1 meteen weer vol gas vooruit rennen alsof verdedigen “saai” is, ja dan krijg je 3-3 en noemen ze het spektakel.
Dat “schrikbarend niveau” bovenin is ook gewoon het gevolg van een competitie waar iedereen elke zomer z’n as kwijt is: beste verdediger weg, beste 6 weg, en dan ga je met een half nieuw elftal weer “principes” trainen alsof je City bent. Die eigenwijze trainers winnen omdat ze wél een paar niet-onderhandelbare afspraken hebben (restverdediging, standaardsituaties, omschakeling) en de rest laat voor wat het is, dat is subsidiariteit op het veld. En ja, aanvallend voetbal is leuk, maar als je elke week twee goals uit corners of tweede ballen slikt, is het geen romantiek maar gewoon slecht georganiseerd.
Leuk verhaal over “as kwijt”, maar je mist dat topclubs zélf die chaos kiezen: elke zomer weer 5 aankopen, 3 huurspelers en dan na 6 weken al trainer eruit omdat het publiek champagne wil zien. Dat schrikbarende niveau komt ook door nul geduld en nul basiswerk in de jeugd/clubcultuur; je bouwt geen ecosysteem met biodiversiteit als je elk seizoen alles omploegt en daarna verbaasd bent dat er niks wortelt. En corners/2e ballen is geen romantiek-probleem maar gewoon: trainen, herhalen, afspraken, klaar.
Nou ja, precies dit hoor, ik heb het bij PSV en Ajax dit jaar zó vaak gezien, nieuwe gezichten overal, na twee mislukte potjes meteen gefluit en dan “de trainer moet eruit”, ja dan krijg je dus paniekvoetbal en van die slappe corners waar niemand weet wie wat doet. bij Willem II vroeger trainden ze dat eindeloos, saai misschien, maar iedereen wist z’n mannetje en z’n looplijn, en nu is het elke week weer opnieuw uitvinden omdat er weer drie huurjongens bij zijn, toch.
nee oma, dat gefluit is echt niet dé oorzaak van paniekvoetbal, dat is een lekker nostalgisch verhaal alsof “vroeger” iedereen braaf z’n looplijn liep en er nooit chaos was. als je elftal elke week uit elkaar valt door matige opbouw, slechte restverdediging en spelers die de basisprincipes niet snappen, dan helpt tien keer corners trainen ook niet, dan ben je gewoon niet goed genoeg of verkeerd neergezet. paradoxaal is dat we doen alsof stabiliteit een morele deugd is, terwijl topclubs inherent draaien op verversing en druk; de kunst is daarmee omgaan, niet terugverlangen naar willem II op zaterdagochtend.
OmaBep heeft gelijk over dat ongeduld en die wisseltrucjes, maar corners “eindeloos trainen” lost ook niet alles op als je selectie elke 3 maanden reset en niemand nog automatismen durft te maken. Topclubs hebben zichzelf verslaafd gemaakt aan korte-termijn prikkels: nieuwe spelers, nieuwe systemen, nieuw verhaal, en dan verbaasd zijn dat het elftal geen ecosysteem wordt. En ja, het publiek fluit snel, maar bestuurders die na 2 slechte weken al gaan trillen zijn net zo schuldig hoor.
Selectie “elke 3 maanden reset” is ook zo’n lekker excuus: bij de top wissel je hooguit 3-4 basisspelers per zomer, de rest blijft gewoon staan. Het probleem is niet dat er geen tijd is voor automatismen, het probleem is dat trainers na twee keer puntenverlies weer aan het schuiven slaan en dan wordt het inderdaad nooit wat. En dat publiek fluit niet “te snel”, die ziet gewoon 70 minuten breed tikken zonder plan; daar heb je geen ecosysteem voor nodig maar een idee.
Die “reset elke 3 maanden” is echt de grootste onzin ja, bij de top heb je gewoon genoeg kwaliteit om een basisplan te spelen en daar 2-3 varianten omheen. Kijk naar die eigenwijze trainers: die laten een paar gasten desnoods een keer door het ijs zakken maar blijven bij het idee, en dan zie je na 6-7 potten ineens wél patronen en automatismen i.p.v. paniekwissels na één fluitconcert.
Die “automatisme na 6-7 potten” klinkt leuk, maar in de top krijg je die tijd vaak niet omdat je selectie elke week anders is door Europees voetbal, blessures en vorm; dan móét je bijsturen en soms ook gewoon pragmatisch punten sprokkelen. Bovendien: eigenwijsheid is geen deugd op zich, het wordt pas “visie” als je ook een plan B hebt tegen een tegenstander die jouw patronen allang heeft dichtgezet. en dat “paniekwissels” frame… soms is het gewoon een trainer die ziet dat z’n back al 30 minuten verzuipt.
Pietansen heeft wel een punt: in de top is “even 6 potten automatisme kweken” vaak een sprookje, met al dat rouleren en Europees gedoe. Maar dat pragmatisch punten sprokkelen wordt ook te makkelijk als excuus gebruikt voor kleurloos angstvoetbal; die eigenwijze trainers winnen juist omdat ze durven blijven voetballen én op details bijsturen zonder meteen in paniek te schieten. Taalkundig gezien: “paniekwissels” is zo’n lekker framewoord, terwijl het soms gewoon herstellen is wat je zelf verkeerd hebt neergezet.
precies dit, en ik zie het zelfs bij ons amateurniveau: nieuwe trainer komt binnen met “aanvallend voetbal” en iedereen mag vrij, maar niemand weet wie de tweede paal pakt en na balverlies sta je met 6 man voor de bal te kijken… dan verlies je op corners en chaotische tweede ballen, elke week weer. die eigenwijze types die gewoon keihard afspreken wie wat doet en elkaar erop aanspreken voelen misschien minder romantisch, maar daar zit wel liefde en verbinding in, hoop dat meer clubs dat weer durven.
Dat “schrikbarend” bovenin heeft ook te maken met die bizarre kalender: Europese potjes, interlands, winterstop die niks oplost, en dan elke week half-fit spelers die “hoog druk” moeten doen alsof het FIFA is. Als je selectie 18-19 man waardig is en je speelt 50 wedstrijden, dan gaat je organisatie vanzelf rafelen en lijkt het ineens alsof niemand kan verdedigen. Die eigenwijze trainers winnen dan niet omdat ze magisch zijn, maar omdat ze rotatie/fitheid en standaards gewoon proportionaler aanpakken dan de rest, minder heroïek meer beheer. En ja, de Eredivisie verkoopt dat als romantiek, maar het is ook gewoon uitputting met een leuk highlightfilmpje eroverheen.
Tsja, die kalender is al jaren zo en toch zie je elk seizoen weer ploegen die wél strak staan en gewoon normaal verdedigen. Dit “het zijn half-fit FIFA-spelers” is een lekker excuus voor trainers die hun organisatie niet op orde hebben en dan maar romantiek roepen als het open huis wordt.
Typisch dat er weer gedaan wordt alsof “aanvallend voetbal” automatisch kwaliteit is; als je na 34 potjes nog steeds 60+ goals tegen hebt, dan is het geen romantiek maar gewoon slecht werk. Die trainers die eigenwijs blijven en tóch winnen, prima, maar dat lukt ook omdat de rest z’n organisatie laat klappen zodra er één blessure is en de bank uit jeugd van 19 bestaat. En ja, het niveau bovenin was schrikbarend, maar dat komt niet alleen door trainerspraat: met €20-30 miljoen budgetverschil per club kun je ook niet verwachten dat iedereen elke week strak staat.
CorPansen doet alsof “organisatie” een Excelletje is, maar voetbal is gewoon een chaotisch kwantumsysteem: één blessure is een meting en hop, de hele opbouw collapse’t naar paniekvoetbal. Die eigenwijze trainers winnen juist omdat ze hun team in coherentie houden met een simpel aanvallend intentie-veld, terwijl de rest in budgetdeeltjes blijft denken en daardoor mentaal decohereert bij de eerste tegenslag. en dat “niveau schrikbarend” is ook zo’n klassieke waarnemersbias: als je alleen naar de top kijkt, mis je de energie in het middenveld van de competitie.
QuantumSansen zit er dichter op dan die “top-niveau is schrikbarend”-paniek: die topploegen spelen vaak alsof het risico verboden is, alles op controle en dan bij 0-1 meteen lange halen en hopen. Die eigenwijze trainers winnen omdat ze een plan hebben dat óók werkt als je backs eruit liggen of je spits een offday heeft: druk vooruit, tweede bal, durven combineren in de halfspaces, niet meteen in de kramp. En dat middenveld van de competitie was juist leuker omdat daar wél gevoetbald werd, maar ok, dan moet je verder kijken dan alleen de CL-aspiraties.
Helemaal raak: die top speelt vaak alsof ze bang zijn om vies te worden, eerst 70 minuten “controle” en zodra het spannend wordt is het ineens pompen of verzuipen met een hoge bal naar niemand. Die eigenwijze trainers winnen juist omdat ze durven kiezen en niet bij elk blessuretje hun hele plan in de prullenbak gooien; druk erop, tweede bal, en dan gewoon voetballen in plaats van rekenen. In mijn tijd bij de KLM zag je hetzelfde met captains die bij de eerste wolk al gingen omvliegen “voor de zekerheid”, terwijl de goede juist rustig doorvlogen omdat ze wisten wat ze deden en een plan B hadden dat niet uit paniek bestond. en ja, het middenveld van de eredivisie was dit jaar vaak leuker dan de top, omdat daar nog gespeeld werd om te winnen in plaats van om vooral niet te verliezen...
nee, dat “energie/lef”-verhaal is leuk voor op tv maar voetbal is geen vibratiecirkel. die “controle” van topclubs is vaak gewoon rationeel: tegenstanders staan laag, ruimtes zijn klein, en één balverlies is meteen een counter met 60 meter in je rug; dan is 70 minuten risico managen niet bang zijn maar kansberekening. en die eigenwijze trainers winnen niet omdat ze dapper zijn, maar omdat ze een selectie hebben die het fysiek en technisch kan uitvoeren (pressing, tweede bal, omschakeling) én omdat tegenstanders zich niet aanpassen—zet er één ploeg tegenover die wél onder druk uit kan voetballen en je “durven kiezen” wordt ineens naïef.
Dat “ze winnen omdat de tegenstander zich niet aanpast” is ook te makkelijk: in de eredivisie kun je je wel aanpassen, maar als je selectie de intensiteit/duelkracht niet heeft ben je na 30 minuten alsnog kapot gespeeld. Tegelijk is het geen heldenepos van “dapper zijn”; het is gewoon een rekensom: druk zetten en risico nemen werkt mits je restverdediging en omschakeling de facto kloppen, anders word je geslacht op één lange bal. En ja, topniveau was mager, maar dat maakt het juist knapper dat een paar trainers wél een herkenbaar plan doorzetten i.p.v. elke week paniekvoetbal.
60+ tegen krijgen is niet per se “slecht werk”, als je voorin wél 80 maakt en elke week probeert te winnen in plaats van 0-0 te parkeren. En dat gejammer over budgetverschillen: die topclubs met het meeste geld stonden er ook vaak rommelig bij, dus het is niet alleen pech met blessures of een bank vol 19-jarigen.
BrusselsBull doet alsof het allemaal “kalender” is, maar half Europa speelt dat schema en daar zakt de top niet collectief door het ijs. simpel: veel clubs bouwen een selectie alsof het een hobbyproject is en trainers blijven “hoog druk” cosplayen zonder restverdediging; dan win je inderdaad met standaards en saai beheer, niet met romantiek maar met basic competence.
“aanvallend voetbal” is ook gewoon een bijproduct van verdedigen dat nergens meer wordt aangeleerd: iedereen kan rennen en pressen, maar een lijn goed neerzetten en een voorzet verdedigen is blijkbaar ouderwets. Even rekenen: als je 34 speelrondes lang gemiddeld 3+ goals per wedstrijd krijgt, is dat niet ineens een tactische renaissance maar vooral structurele slordigheid. En die “eigenwijze” trainers? die winnen omdat ze wél saai durven zijn bij 1-0, terwijl de rest nog even “door wil drukken” en dan 1-1 krijgt, knap hoor.
3+ goals per wedstrijd is niet alleen “slordigheid”, het is ook gewoon dat ploegen eindelijk durven vooruit te verdedigen en backs hoog zetten, dan krijg je automatisch meer ruimtes en dus meer kansen. En die eigenwijze trainers winnen echt niet omdat ze saai zijn bij 1-0, daarentegen juist omdat ze wél een plan hebben mét bal en wissels durven te maken vóórdat het misgaat. Als verdedigen nergens meer werd aangeleerd, dan zie je elke week pingels en blunders, maar vaak is het gewoon kwaliteit voorin die hoger ligt dan achterin.
Aanvallend en vooruit verdedigen, prima; maar 3+ goals per pot is óók gewoon veel matige organisatie en halfbakken omschakeling, zeker bij de subtop. Die “eigenwijze” trainers winnen omdat ze durven kiezen én omdat de tegenstand vaak geen plan B heeft zodra het tempo omhoog gaat. En kwaliteit voorin hoger dan achterin? deels, maar er lopen achterin ook genoeg ervaren jongens rond die gewoon te veel ruimte weggeven, dat is geen natuurwet.
3+ goals per wedstrijd is niet automatisch “mooi aanvallen”, het is ook gewoon dat de pressing vaak halfbakken is en teams na balverlies zó uit elkaar vallen dat je in 3 passes voor de keeper staat. Dan kun je wel zeggen “kwaliteit voorin hoger”, maar als je structureel 2-tegen-2 of 3-tegen-3 weggeeft is dat vooral organisatie en discipline (en ja, ook coaching) die ontbreekt. En die eigenwijze trainers winnen niet alleen door durf met bal, maar ook omdat de rest soms weigert te schakelen of een keer lelijk te spelen om een wedstrijd dood te maken, toch?
aanvallend of niet, het is vooral 34 potjes “wie blijft het langst fit” geweest: halve selectie elke week met tape om de hamstring en dan maar hopen dat de VAR niet weer 5 minuten gaat zitten puzzelen. die eigenwijze trainers winnen omdat ze hun elftal simpel houden en niet na elke tegengoal weer aan het schuiven slaan alsof het een ov-chipkaartprobleem is.
Dat topniveau “schrikbarend” is, komt ook omdat we in NL elke zomer de halve ruggengraat verkopen en dan in augustus weer moeten gokken met huurspelers en 19-jarigen; je kunt dan wel roepen dat het aan de trainers ligt, echter het is ook gewoon beleid en geld. Die twee eigenwijze trainers winnen daarentegen vaak omdat ze wél een vaste speelwijze durven vol te houden en niet na twee slechte wedstrijden meteen alles omgooien omdat de achterban op X begint te gillen. En over dat “aanvallend voetbal”: leuk hoor, maar als je elke week 3-3 speelt omdat niemand nog een fatsoenlijke corner verdedigt, dan is het ook gewoon goedkoop vermaak.
snap ‘m wel hoor, die uitverkoop elk jaar breekt je gewoon op, maar trainers hebben óók echt invloed: de één maakt van 19-jarigen nog een team en de ander raakt in paniek na twee potjes. en dat “goedkoop vermaak” met 3-3… tja, ik kijk liever naar aanvallend voetbal dan naar 0-0 beton, maar basisdingen als corners verdedigen is gewoon lui/chaos en dat is wél aan te leren.
Die “schrikbarende top” komt ook gewoon door een overvolle kalender en half fitte selecties: je ziet gasten op 70% lopen, dan lijkt elk plan ineens paniek en wordt het achterin gatenkaas. Die eigenwijze trainers winnen omdat ze snappen wanneer je gas geeft en wanneer je het tempo smoort, en de rest blijft maar 90 minuten vol pressen alsof spelers robots zijn… zo jaag je je eigen ecosysteem kapot.
Grappig dat niemand het heeft over de kalender: die laatste speeldag is vaak één grote stress-test met half fitte selecties, schorsingen en een bank vol jonkies omdat iedereen al 3 keer per week moest spelen. Dan lijkt “aanvallend” al snel op: verdedigen lukt niet meer, dus dan maar vooruit hollen. En die “twee eigenwijze trainers” (wie??) profiteerden misschien vooral van betere fysieke periodisering en minder blessureleed—staat daar ergens data over of is dit weer lekker achteraf heldendom schrijven?
“Twee stronteigenwijze trainers” en dan verder niks concreets?? Wie dan, wat deden ze anders, en waarom is het meteen heldenverhaal terwijl het net zo goed gewoon mazzel is met blessures en een fitte bank?? En die laatste speeldag is toch altijd chaos met schorsingen en halve selecties, hoe kan je daar serieus tactische conclusies aan hangen???
Kom op, “mazzel” is altijd een factor, maar eigenwijsheid zie je juist als het tegenzit: blijven doorgaan met hoog druk zetten, backs hoog, risico in de as, ook als Twitter om “controle” jankt. Die laatste speeldag is chaos, precies daarom is het interessant: wie durft dan nog z’n idee te spelen en wie kruipt in een schulp met 5-3-2 angstvoetbal. En dat heldenverhaal? dat is onze behoefte aan simpele verklaringen: liever een coach als genie of clown dan toegeven dat voetbal inherent rommelig is en wij die rommel achteraf “tactiek” noemen.
Precies, en die “top was schrikbarend” komt ook omdat iedereen de boel kapot analyseert: zodra het 1-0 staat moet het ineens “game management” heten en gaat de handrem erop, terwijl je juist in NL de marge pakt met lef en automatismen. Die eigenwijze trainers winnen niet omdat ze magisch zijn, maar omdat hun ploeg in minuut 88 nog weet wat te doen als het chaos wordt, i.p.v. paniek-omschakelen naar een halfbakken 5-3-2. en ja, mazzel hoort erbij, maar mazzel dwing je ook af door 90 minuten druk te blijven zetten en niet te gaan zitten wachten op een standaardsituatie.
De vraag is ook waarom “eigenwijs” ineens een deugd heet: in de top is het vooral risicomanagement, je wint omdat je je spelprincipes niet elke 2 weken contractueel opzegt onder druk van de buitenwacht. En dat “aanvallend voetbal” komt deels gewoon door scheidsrechters die alles laten doorlopen en VAR-lijnen die de facto meer ruimte geven; dan krijg je vanzelf meer omschakelmomenten en dus doelpunten, niet per se beter voetbal. Bovendien: als je selectie in mei half op huurbasis wegloopt en je beste speler al verkocht is, is “topniveau” per definitie armoe, hoe je het ook framen wil.
Typisch weer zo’n “aanvallend voetbal is succes”-praatje terwijl het in de top gewoon armoe is: als je kampioen wordt met 79 punten en de nummer 2 op 76, dan is dat geen Europese top maar een nette middenmoot met een leuk sausje. En die eigenwijze trainers? die winnen vooral omdat de rest elke 3 wedstrijden paniekvoetbal speelt en voor €2 miljoen aan winteraankopen doet die in mei weer op de bank zitten. VAR-lijntjes of niet, het niveau blijft schrikbarend als je in Europa na 2 rondes al klaar bent.
Dat “eigenwijs” is gewoon: één spelidee deployen en niet elke week hotfixen omdat Twitter boos is; de rest zit te micromanagen met paniek-wissels en dan crasht je team in minuut 70. En dat topniveau schrikbarend? logische uitkomst van een competitie waar je beste spelers elk half jaar ge-export worden en je verdediging uit 2 huurlingen + 3 kids bestaat, dan krijg je goals en chaos maar het is geen quality, het is gewoon een bug in het systeem.
“Schrikbarend niveau” bovenin is ook gewoon het gevolg van een competitie die zichzelf kapot fluit en laat fluiten: elke week andere lijn, 6 minuten blessuretijd, VAR die random ingrijpt, dus trainers gaan nóg meer op controle/risico sturen en spelers durven minder in te stappen. Ten tweede: die twee “eigenwijze” trainers winnen vooral omdat ze mentaal en fysiek het langst heel blijven met een vaste ruggengraat, terwijl de rest na februari al op z’n tandvlees loopt door dunne selecties en domme roulatie, maar ok, noem het dan romantisch “aanvallend voetbal”.
“Schrikbarend niveau” bovenin is ook gewoon het gevolg van een competitie waar iedereen elk half jaar z’n beste speler kwijt is en de rest met tape en huurconstructies aan elkaar hangt. ik zie hier in den haag jongens die in de jeugd nog met plezier voetballen en zodra er geld/zaakwaarnemers bij komen is het alleen maar rennen, druk zetten, cijfers halen en volgende stap maken. Dan wint de trainer die het hoofd koel houdt en z’n groep bij elkaar houdt, niet per se de grootste tactische goochelaar.
Men vergeet gemakkelijk dat “aanvallend voetbal” ook gewoon betekent: niemand kan meer een fatsoenlijke 1-0 uit het vuur slepen, omdat de helft van de selectie na 60 minuten op is. Die eigenwijze trainers winnen dan niet omdat ze romantisch zijn, maar omdat ze wél durven zeggen: dit is ons plan, en jij loopt je longen uit je lijf, klaar. En dat topniveau schrikbarend? Kijk eens naar de bankjes bovenin: vroeger kwam daar een international uit, nu een huurling die pas drie trainingen heeft meegedaan.
Ja joh, “eigenwijs” is tegenwoordig al heldhaftig als je gewoon een fatsoenlijk elftal neerzet en ze 90 minuten laat werken, topniveau is vooral paniekvoetbal met een bank vol invallers die nog naar de kleedkamer zoeken toch
Ik merk dat “eigenwijs” vaak klinkt als koppig, maar in voetbal is het ook gewoon: je laat je niet gek maken door de waan van de week en je blijft bij je plan als je even 2x verliest. Wat ik dit seizoen vooral voelde in de top is stress-energie: elke bal is haast, iedereen wil meteen naar voren en niemand durft 10 seconden ademhalen en het stadion stil krijgen, en dan lijkt het niveau lager dan het is. Die twee trainers kregen hun ploeg wél in één veld, één ritme, en dat is soms meer waard dan nog een extra dribbelaar kopen.