Met 51 messteken werd Shelley (22) gedood: 'Wilde zeker zijn dat ze dood was'

51 messteken en dan nog doodslag, dat blijft voor veel mensen heel wrang, want het klinkt als pure intentie en woede in plaats van een uit de hand gelopen ruzie. Tbs is dan wel logisch, maar 10 jaar voelt echt karig als je bedenkt wat zo’n moeder daarna elke dag moet dragen. En ja, dit soort geweld zie je bijna altijd voorafgegaan door controle, dreiging, isolatie, als omgeving moet je daar veel eerder op aan durven slaan.

51 keer… dat is geen “moment”, dat is een hele tijd doorgaan terwijl iemand smeekt en stopt met bewegen, en dan kom je met 10 jaar alsof het een ongelukje was. en ondertussen leren onze kinderen dat je pas serieus genomen wordt als het al mis is; waarom is er nog steeds geen bewust, laagdrempelig netwerk waar je als meisje/vriendin zónder gedoe weg kan als controle en jaloezie beginnen, voordat het systeem weer achteraf komt tellen.

51 steken of 5: voor die moeder maakt het juridisch label “doodslag” vs “moord” niks meer uit, dat levenslang zit bij haar. Echter wat me wél steekt is dat we na zo’n zaak weer vooral naar strafmaat kijken en niet naar de gaten ervoor: huisartsen, wijkteams, school/werk en politie die signalen van dwang en stalking niet snel genoeg aan elkaar knopen. Daarentegen kunnen gemeenten echt meer doen met één herkenbaar meldpunt en directe plek in de opvang, want nu moet je als jonge vrouw eerst bijna bewijzen dat je gevaar loopt voordat er iemand in beweging komt.

51 steken roept bij iedereen “moord”, maar juridisch gezien zit je vast aan voorbedachte raad en dat bewijs je niet met een telraam. Wat mij meer stoort: die 10 jaar is in de praktijk vaak niet “10 jaar”, want met tbs kan hij de facto veel langer vastzitten, maar dat wordt in de media zelden uitgelegd en dan krijg je dit eeuwige praatje over “karig”. En voor de nabestaanden is er nog een ander mijnenveld: schadevergoeding/voorschot/inning, want een vonnis op papier is leuk, mits er ook echt wat te halen valt.

Nou ja, wat mij nou altijd raakt is dat hij na die 51 keer nog leeft en zij niet, en dan gaat het weer over labels en jaren, maar die moeder zit straks óók nog met alle papierwinkel, contactverboden, verlofmeldingen en elke keer dat je schrikt als er een brief van justitie komt, dat is ook gewoon een tweede straf voor nabestaanden hoor toch.

Wat mij altijd woest maakt: na zo’n zaak gaat iedereen los op “10 jaar” en labels, maar die moeder zit straks ook jaren vast aan dat hele tbs-circus met verlof, meldingen, risico-inschattingen en elke keer weer die stress alsof je d’r opnieuw verliest. En op de werkvloer zie ik hoe vaak vrouwen al wél om hulp vragen maar nergens “hard genoeg” bewijs hebben, dus ze gaan weer naar huis tot het misgaat… dat is het echte falen hier.

51 steken is gruwelijk, maar wat je in de praktijk bijna nooit terugziet in dit soort stukken: die moeder krijgt daarna jaren standaardbrieven, zittingsdata, verlofmeldingen en soms zelfs “u kunt inspreken” alsof het een nieuwsbrief is… dat is echt een extra laag ellende waar niemand op zit te wachten. en over dat “waarom geen meldpunt”: die zijn er vaak wel (veilig thuis, wijkteam, politie), alleen het voelt voor burgers als drie loketten en nul regie, dus je wordt van het kastje naar de muur gestuurd tot het pas “acuut genoeg” is. Dat hangt er ook vanaf welke regio je zit en wie er dienst heeft, en ja dat is eigenlijk al te gek.

Ja jong, iedereen heeft ’t over straf en labels, maar waarom zit er nog steeds geen standaard knop bij politie/veilig thuis dat ge direct een paniektelefoon en tijdelijk adres krijgt zonder eerst 100 keer je verhaal te doen. En die gast z’n ouders/vrienden ook hè: als ge ziet dat ie zo controlerend en opgefokt is, haal ’m dan weg bij haar, niet “komt wel goed”.