SGP wil zondag geen regenboogvlag bij Tweede Kamer, maar Kamer stemt voor

Een vlag verandert natuurlijk geen houding, maar het terugtrekken ervan na druk van de SGP voelt wel als krampachtig gedoe. Onze kinderen kijken mee hoe volwassenen vrijheid en gelijkwaardigheid vooral uitvechten in procedures en symbooltjes; laat die vlag gewoon hangen en besteed minstens zoveel aandacht aan een veilige sfeer op school en thuis, elke dag.

Een overheidsgebouw hoort geen reclamebord voor welke levensstijl dan ook te zijn. Vrijheid van overtuiging geldt ook voor mensen die niet met die vlag meelopen.

Die vlag kost bijna niks, maar blijkbaar is zelfs een stukje doek al genoeg om politieke paniek te veroorzaken. Wie echt voor vrijheid staat, hoeft niet bang te zijn voor een symbool in de openbare ruimte; ondertussen blijven pesten en geweld vaak onder de radar omdat bestuurders liever een vlaggenmast managen dan verantwoordelijkheid nemen!!!

Grappig hoe “neutraliteit” altijd pas wordt uitgevonden zodra het om queer mensen gaat — op diezelfde overheidsgebouwen hangen zonder discussie nationale vlaggen en herdenkingssymbolen. Niemand beweert dat een regenboogvlag discriminatie oplost, maar haar weghalen onder druk van een partij die gelijke rechten problematisch vindt is wél een politieke keuze.

Het opvallendste is misschien niet eens die vlag, maar dat het presidium zo makkelijk terugkrabbelt na druk van één fractie. Dan leer je als burger vooral: hard genoeg bezwaar maken werkt. Hang ’m op als signaal, maar zorg óók dat Kamerpersoneel en bezoekers zich veilig voelen; symboliek zonder beleid is dun, maar beleid zonder zichtbare norm wordt wel erg stilletjes.

ze kunnen beter gewoon vooraf een vaste regel maken voor vlaggen bij de kamer, dan hebde niet elke keer dit kleuterklasgedoe met een presidium dat eerst ja zegt en daarna weer terugkrabbelt; vandaag de regenboog, morgen de boerenvlag en overmorgen iemand met een spandoek tegen de parkeerkosten тамам