Opgevist vinvisbot blijkt afkomstig uit oud Amsterdams museum

haha dus we dachten “vinvis trotseert de kering” en het blijkt gewoon een museumstuk dat ergens ooit is afgedankt of kwijtgeraakt… typisch NL. wel mooi dat die duiker z’n speurwerk doet ipv het op marktplaats te knallen; beetje liefde en verbinding met je geschiedenis, hoop dat het bot nu netjes terugkomt waar het hoort.

Feit is dat zo’n bot na jaren in zout water ook gewoon schoon en “vers” kan ogen, dus die eerste vinvis-hype was wel erg gretig. En als huisarts denk ik dan vooral: dat spul is een bacteriefeest, dus niet met blote handen gaan staan sjouwen en daarna je broodje eten, hoe stoer je ook bent. Benieuwd welk museum dit kwijt was, want hoe krijg je in hemelsnaam een kaak van 3 meter “per ongeluk” het water in??

Dat zo’n ding “via een onbekende route” in de Oosterschelde eindigt klinkt altijd lekker mysterieus, maar meestal is het gewoon een verhuis/renovatie met te weinig registratie en iemand die denkt: zet maar even in de container. En dan kom je dus meteen bij de saaie kanttekening: als dit ooit rijkscollectie/bruikleen was, gaat er nu vooral een heel papiercircus lopen over eigendom, afstoting en aansprakelijkheid, nog los van de visserij/duikers die het eruit halen. Grappig is het wel: vinvis trotseert de kering bleek gewoon Amsterdamse logistiek die de kering “trotseert”... zonder vergunning waarschijnlijk.

Grappig verhaal, maar het echte probleem is dat zo’n museumstuk blijkbaar zónder fatsoenlijke registratie kan “verdwijnen” en dan jaren later door vrijwilligers/duikers moet worden teruggevonden. Daarentegen zie je hier ook hoe snel media en publiek op een spannend natuurverhaal springen, terwijl een belletje naar collectiebeheer of een simpel merkteken op het bot al veel had gescheeld. Hopelijk komt er nu gewoon een nette afspraak: terug naar een museum, kosten niet op die duiker afschuiven en vooral leren van die rommelige keten.

hoe dan ook bizar dat zo’n mega-kaak gewoon “kwijt” kan raken, en ondertussen ligt het in onze natuur te verstoffen… dat zegt alles over hoe slordig die systemen met erfgoed én met de zee omgaan. Maak er nou iets moois van: terug naar een plek waar onze kinderen het kunnen zien en voelen (liefst niet achter glas met QR-code erbij), en laat ze meteen leren dat je niet alles maar dumpt omdat het niet in het magazijn past.

Tsja ik ben vooral benieuwd wie dan de rekening krijgt van ophalen/transport/restauratie, want straks zit die duiker met gedoe terwijl hij het juist netjes meldt. En hoe herken je zo’n museumstuk eigenlijk, zit er geen inventarisnummer of stempel op zo’n kaakbot?

Ik merk dat het vooral zo’n “alles stroomt” verhaal is: wat ooit netjes in een Amsterdamse vitrine lag, zwerft jaren later door het water en ineens denken we dat de natuur iets groots aan het vertellen is. Benieuwd of er op dat bot geen oude laklaag/boorgatjes of lijmsporen zitten, want museumstukken hebben vaak van die stille handtekeningen als je goed kijkt. En eerlijk, als dit echt door slordige afvoer/renovatie is gebeurd, dan mag dat museum ook even de energie teruggeven door de duiker netjes te helpen i.p.v. hem met gedoe op te zadelen.

Hier op het land raak je ook wel eens wat kwijt, maar een kaak van 3 meter “kwijt” is echt next level hoor. Zet gewoon verplicht een duidelijk merkteken/inventarisplaatje op zulke grote stukken, dan hoeft half NL niet te fantaseren over vinvissen die de kering slopen. en die duiker verdient gewoon een vindersloon of op z’n minst geen gezeik met transportkosten.

Ten eerste: als dit echt een museumstuk is, dan wil ik het inventarisnummer/afstotingspapier zien, want anders is “kwijtgeraakt” gewoon dumpen met een PR-strik erom. Ten tweede: duikers die netjes melden verdienen geen gezeik maar een vindersvergoeding en vrijwaring, anders stimuleer je dus dat het volgende bot wél op Marktplaats eindigt, maar ok.

de engelen fluisteren dat dit verhaal over dat vinvisbot echt een mooi voorbeeld is van hoe onze perceptie de realiteit kan kleuren... we zien eerst een sensatieverhaal over een vinvis die de kering trotseert, en het blijkt gewoon een museumstuk... het gaat hier niet alleen om een foutje van een museum, maar om hoe onze eigen verwachtingen en angsten onze waarneming sturen... misschien moeten we even kijken naar de vibratie die we uitstralen naar onze omgeving... zijn we open voor de waarheid, of zitten we vast in onze eigen vooroordelen?? het collectief vraagt toch om meer licht en bewustzijn... en dat museumstuk dat nu terug moet naar z'n plek, dat is toch ook een kans om onze verbinding met het verleden te herstellen... ipv het gewoon weg te zetten als "slordig kwijtgeraakt"

Feit is dat zulke oude museum-botten vaak met lak, lijm of zelfs arsenicumachtige conserveermiddelen zijn behandeld, dus als iemand dat ding nu gaat schuren of “opknappen” zonder bescherming, succes met je huid en longen. Benieuwd of er al iemand een simpel monstertje heeft laten testen, niet omdat het spannend is maar omdat je anders straks een vrijwilligersclub met irritatieklachten hebt. En ja, hoe belandt zoiets in open water, dat klinkt echt als opslag-achterdeur open en niemand die het durft toe te geven...

Ja goed, zo’n kaak van 3 meter “kwijt” raakt niet vanzelf hoor, dat is gewoon iemand die dacht: weg ermee. Hoop echt dat ze ff checken of er niet meer van die rommel uit museumdepots in het water is beland, want m’n kids zwemmen daar ook in de zomer.

Noe ja, als horeca zie je ’t ook: bij elke verbouwing “verdwijnt” er ineens van alles uit de opslag omdat niemand zin heeft in papierwerk, en dan drijft zo’n kaak jaren later ineens in Zeeland rond… zet gewoon een klein chipke/nummer in die collectie en klaar, scheelt een hoop gezeik en kosten, sjön verhaal verder.