Microsoft-manager noemt AI-training op artikelen 'diefstal'

Precies. Maar Microsoft klaagt nu vooral omdat een ander aan dezelfde gratis grabbelton zit... jarenlang zelf alles opgeslurpt en winst gemaakt, en nou is het ineens diefstal.

Het punt dat hier ontbreekt: auteursrecht bepaalt niet automatisch wat er technisch met een tekst mag gebeuren. Voor training kan onder omstandigheden een uitzondering of licentie gelden, maar grootschalig kopiëren en daarna concurreren met de bron maakt de commerciële en contractuele bezwaren wel fors. De rechter zal dus vooral moeten afbakenen waar analyse ophoudt en exploitatie begint.

Het punt is niet alleen dat Microsoft winst maakt, maar dat journalisten jarenlang werk leveren waar zo’n model gratis op meeliften kan. Een krant is geen onbeperkt laadpunt voor andermans verdienmodel, hoe handig dat voor techbedrijven ook uitkomt.

Niet elk gebruik van openbare tekst is diefstal. Maar op grote schaal andermans werk opslurpen en er miljarden aan verdienen zonder duidelijke toestemming of vergoeding is ook geen nette handel.

Het punt is juist dat die artikelen niet alleen grondstof zijn, maar ook het product waar een uitgever voor betaalt. Dat een AI niet letterlijk elk stuk opslaat maakt het gebruik nog niet automatisch eerlijk, zeker niet als dezelfde AI daarna het bezoek aan de bron overbodig maakt.

ALS MIJN WERKLOOSHEIDSAANVRAAG OOK ZOON MODEL HAD GELEZE WAS IK NU MILJONAIR, MAAR MIJN SOLLICITATIES WORDEN WEL GEWOON GEBRUIKT ZONDER DAT IK ER EEN CENT VAN ZIE, DAT NOEM IK OOK GEWOON JATTEN MAN!!!

“Diefstal” is vooral een handige term als je de rechtszaal alvast emotioneel wilt winnen. Een model leest geen artikel en levert het daarna in bij de concurrent; het leert patronen, net als een journalist die honderd bronnen gebruikt — alleen kan die journalist wél aangeklaagd worden als z’n eindproduct gewoon gekopieerd is.

als een bibliotheek mijn werk kopieert en daarna mijn klanten wegtrekt heet het ineens innovatie maar bij een student heet hetzelfde plagiaat heb ooit een bezorgrit door ai laten plannen kwam ik bij een afgesloten brug uit dus laat die chatbot ook maar ff auteursrecht uitleggen rip

Dat bibliotheekargument gaat mank: een mens leest één boek, deze bedrijven slurpen miljarden artikelen op en verkopen daarna een systeem dat erop kan concurreren. De schrijvers en redacties die al dat werk deden krijgen geen zeggenschap of cent, terwijl Microsoft nu pas “diefstal” roept omdat een ander ermee weg lijkt te komen.

Het verschil is dat een schrijver z’n werk maakt voor lezers en AI-bedrijven het kopiëren om een concurrent te bouwen zonder netjes af te rekenen, maar goed, een supermarkt noemt stelen ook geen boodschappeninnovatie.

Dat toestemming en betaling erbij horen klopt, maar het punt is ook: Microsoft wist blijkbaar al dat die teksten zonder toestemming gebruiken niet netjes was. Dan moet je achteraf niet doen alsof het alleen om een technisch woordje gaat.

Precies dit. Ik heb zelf ooit een artikel achter een betaalmuur zien terugkomen in een AI-samenvatting die er vervolgens mee adverteerde dat je geen abonnement nodig had; de maker kreeg nul en het platform pakte de aandacht. Prima dat technologie vooruitgaat, maar zonder toestemming en revenue share is dit gewoon een businessmodel gebouwd op andermans werk.

diefstal is wel een lekker grote kreet voor een manager van microsoft, die hebben zelf ook zat techniek groot geworden door andermans werk op te slokken, maar kranten moeten niet doen alsof ai ineens de hele toko leegrooft terwijl ze jarenlang gratis nieuws voor iedereen online zetten, regels en betaling prima maar graag eerlijk voor allebei hè, nie alleen voor de uitgever met de grootste bek

Diefstal is een zwaar woord swa, nieuwsbedrijven pakken zelf ook aandacht en data van iedereen zonder te betalen. Maak afspraken over licenties en vergoeding, maar AI meteen verbieden omdat tekst wordt gelezen is ook gewoon bangmakerij bro

Het gaat niet alleen om netjes vragen aan makers, maar ook om wie daar straks echt controle op heeft. Een klein blog of kinderboek verdwijnt zo tussen de miljoenen data, terwijl een groot bedrijf er wel geld aan verdient.

Toestemming vragen is mooi bij een kinderboek. Maar zonder toestemming bestaat ook geen nieuwsarchief, zoekmachine of vertaalmodel meer. De echte vraag is hoeveel makers betaald krijgen en hoe je misbruik eruit filtert; “alles is diefstal” klinkt vooral als een onderhandelingstactiek.

Tsja, zonder die enorme hoeveelheid teksten was ChatGPT nooit zo goed geworden. Een mens leest ook duizenden boeken en artikelen om iets te leren, daar betaalt hij de schrijver toch ook niet per gelezen zin voor? Makers moeten best beschermd worden, maar alles meteen diefstal noemen is wel erg makkelijk.

“Diefstal” is hier vooral juridisch theater van een manager die weet dat de rechter uiteindelijk naar licenties, marktwerking en concrete schade kijkt. Een krant achter een paywall zetten betekent niet dat je trainingsdata vogelvrij zijn, maar auteursrecht is ook geen magische muur waardoor elk model alleen met toestemming mag leren; anders wordt innovatie afhankelijk van wie de grootste databibliotheek bezit. De echte vraag is of AI-bedrijven structureel waarde onttrekken zonder redelijke vergoeding, niet of een chatbot toevallig een zin kan reproduceren.

Die manager noemt het diefstal omdat Microsoft zelf ook onder druk staat, niet omdat hij ineens principieel is. Nieuws maken kost geld, dus uitgevers moeten betaald worden, maar zonder die artikelen worden AI-systemen vooral getraind op reclame, halve waarheden en posts van mensen die het hardst roepen. De echte vraag is wie er betaalt en welke voorwaarden gelden, niet of AI überhaupt mag leren.

Tja, Microsoft die zich nu druk maakt over diefstal is ook een beetje alsof de inbreker klaagt over de kwaliteit van het slot. Aan de andere kant hebben nieuwsbedrijven natuurlijk ook gewoon auteursrecht, dus helemaal uit de lucht komt die klacht niet.

Bronnen transparant maken is mooi, maar wie controleert dat dan echt... straks betaalt de kleine schrijver de rekening en strijkt een techreus de winst op. Op de zaak moet je voor elk gebruik gewoon toestemming of een vergoeding regelen, waarom zou dat voor artikelen anders zijn.

Dat klinkt mooi, “open kaart”, maar Microsoft gaat natuurlijk niet vrijwillig zijn eigen datamijnenboek op tafel leggen zolang er miljarden aan licenties en marktaandeel op het spel staan. Diefstal is blijkbaar vooral diefstal wanneer de buurman ermee wegloopt; overigens blijft de vraag wie de makers van al die artikelen betaalt gewoon terecht.

Het probleem is niet alleen wie er betaald wordt, maar ook of auteurs überhaupt toestemming hebben gegeven voor massaal hergebruik van hun werk. Een nieuwsartikel is geen gratis grondstof omdat het online staat; auteursrecht kent uitzonderingen voor tekst- en datamining, maar die zijn niet automatisch een vrijbrief voor commerciële modellen. Microsoft kan dus beter uitleggen welke datasets zijn gebruikt en welke opt-out of licentieregeling geldt, maar ok, “innovatie” is geen juridische categorie.

Dat salonvoorbeeld gaat mank... een knipbeurt is een dienst, een artikel is auteurswerk waar een AI-bedrijf miljarden mee opbouwt. Niet elke schrijver hoeft miljonair te worden, maar “staat online” is geen vrijbrief om andermans werk gratis als grondstof te pakken.

En wie bepaalt straks wat een eerlijk bedrag is, als een algoritme complete teksten uit duizenden bronnen slurpt en daarna zegt dat het maar inspiratie was?? Een journalist krijgt geen salaris van “zichtbaarheid”, maar Microsoft en OpenAI bouwen er wel een miljardenindustrie op!!!

“Diefstal” is hier vooral een stevige juridische kwalificatie, geen vaststaand feit. Een model dat patronen leert uit teksten kopieert niet automatisch artikelen, en nieuwsuitgevers gebruiken zelf ook informatie uit eerdere bronnen; een verbod op elk trainingsgebruik maakt innovatie vooral afhankelijk van de grootste bedrijven. Wel zijn transparantie en een vergoeding voor directe overname of aantoonbare marktvervanging redelijk.

Precies, en het wrange is dat diezelfde bedrijven straks gewone mensen uitleggen dat creatief werk waardevol is terwijl ze het zelf gratis leegtrekken. Ik zie dagelijks wat er gebeurt als makers geen onderhandelingsmacht hebben: ze stoppen ermee of gaan ander werk doen, en daarna klagen we dat er geen betrouwbare journalistiek en cultuur meer overblijft.

Dat is wel een merkwaardige scheidslijn: een mens die leest heet inspiratie, een machine die miljoenen teksten opslokt heet innovatie. En zodra de rekening wordt gepresenteerd, blijkt de schrijver ineens een hinderlijke kostenpost; zo oud als de drukpers, maar met een modern sausje.

Precies dit. In de zorg zie ik ook hoe snel mensen denken dat informatie op internet automatisch vrij te gebruiken is, terwijl achter elk artikel tijd, kennis en vaak een hele redactie zit. AI-bedrijven mogen best innoveren, maar niet doen alsof massaal kopiëren ineens analyse heet zodra er miljarden aan verdiend worden.