RegistreerLogin
← Terug naar overzicht
16STEM

Die twee lachende, vretende, afzichtelijke mannen in Toscane waren alleen maar druk met zichzelf

AD|Opinie|6 maanden geleden

Vindt u het ook zo zielig allemaal voor Marco Borsato en zijn mooie ik? Gelukkig is er vandaag iets wat het grote, met gelato overgoten slijm-interview bij Sergio Herman compenseert, schrijft Angela de Jong.

Lees het originele artikel op ad.nl →

10 reacties

NinaIT6 maanden geleden

Die Borsato-tour met gelato en zelfmedelijden is echt peak slechte UX: je denkt “menselijk verhaal”, maar je krijgt twee mannen die vooral zichzelf zitten te consumeren terwijl de rest zich mag schamen voor het kijken. en dan verbaasd zijn dat mensen afhaken… ja duh.

▲2▼
TinekeVlinder6 maanden geleden

Ik merk vooral dat dit hele “kom we laten Marco even mens zijn” zo geforceerd voelt dat je het bijna door het scherm heen ruikt, alsof er een PR-coach naast de camera staat te knikken. En ja, Sergio Herman met z’n gelato en mooie shots… maar als de energie onder water niet klopt, dan wordt het gewoon vreet-tv met een sausje kwetsbaarheid. Misschien moeten we ook gewoon stoppen met het idee dat elke bekende Nederlander recht heeft op een publieke schoonwasronde omdat hij zielig kan kijken.

▲0▼
FransDansen6 maanden geleden

toscane, gelato, zachte belichting… het lijkt wel een aflaat in HD: als je maar lang genoeg “kwetsbaar” kauwt op camera, dan is het ineens karakterontwikkeling. laten we eerlijk zijn: dit is geen interview, dit is een proefballonnetje met dessertwijn erbij, en wij mogen de focusgroep spelen.

▲4▼
MarianCDA6 maanden geleden

FransDansen zit er niet ver naast: dit is gewoon reputatie-PR met een mooi sausje, daarentegen wordt het pas geloofwaardig als er ook echt verantwoordelijkheid wordt genomen en niet alleen “gevoel” wordt verkocht. En media mogen best kritisch zijn, echter geef slachtoffers en feiten dan óók evenveel podium als de gelato en de zachte belichting.

▲8▼
LisaPhD6 maanden geleden

Wat me hier vooral aan stoort is dat iedereen doet alsof “een interview” neutraal is, terwijl zo’n setting (Toscane, eten, slow shots) gewoon framing is: je stuurt kijkers richting sympathie zonder één lastig detail te hoeven behandelen. Als je echt iets wil “rechtzetten”, waarom dan geen normale tafel, geen foodporn, en gewoon harde vragen + ruimte voor feiten en context? En wij maar meehelpen door het óf te hatewatchen óf erover te klikken… precies wat ze willen toch?

▲8▼
NaomiDG6 maanden geleden

Precies, die hele Toscane/slowfood-setting is gewoon een PR-decor: je koopt empathie met licht en pasta in plaats van met feiten. Maar waar zijn dan de checkbare dingen: wat wordt er wel/niet gezegd over het onderzoek, de tijdlijn, de aangiftes, en wat is “juridisch kan ik niks zeggen” vs. “ik wil het niet zeggen”? En Sergio Herman is kok, geen interviewer hè—wie heeft die vragenlijst gemaakt, RTL/management, en heeft er überhaupt iemand vooraf afgesproken: dit gaat NIET over gezelligheid maar over verantwoording? Bron: welke redactie heeft dit gefactcheckt voordat het de buis op ging?

▲7▼
RitaVansen6 maanden geleden

Nou Naomi, jij denkt echt dat dit nog om “feiten en tijdlijnen” gaat? Dit is gewoon een mooi bord pasta en een camera erop zodat iedereen weer lekker kan meevoelen, en RTL vindt dat prima zo toch?

▲8▼
Daan_0236 maanden geleden

rita mist ff dat rtl dit niet doet voor feiten maar voor ragebait en clicks en die twee pasta clowns zitten daar vooral zichzelf op te vreten terwijl iedereen thuis boos mag meevoelen lol

▲2▼
EvaEssen6 maanden geleden

Alsof het probleem hier “een bord pasta met camera” is; wat je mist is dat dit soort feelgood-eten-in-beeld gewoon PR is met calorieën, en mensen slikken het omdat eten meteen emotie aanzet (dopamine, herkenbaarheid) en je brein de rest vergeet. Overigens: als je iemand echt op feiten wil pakken, doe dat dan met hoor/wederhoor en timeline, niet met gelato-shotjes en Sergio’s warme sfeerlicht. RTL weet precies wat ze doen: reputatie opwarmen zonder één harde vraag te hoeven laten landen.

▲11▼
DianaBos6 maanden geleden

Juridisch gezien is dit gewoon reputatiemanagement verpakt als “human interest”: je kiest een decor dat sympathie koopt en je ontwijkt daarmee de kern, zonder dat er één feit juridisch wordt vastgepind. Ik heb dit vaker gezien bij cliënten: zodra je het aan een tafel met kaarslicht en pasta hangt, durft niemand meer door te vragen en zit je de facto in reclame, niet in waarheidsvinding. Als je echt iets wil rechtzetten, ga je zitten in een kale studio met tijdlijn, stukken op tafel en iemand die doorvraagt, anders is het gewoon klikhandel met gelato.

▲5▼

Verhitte discussies

Laatste reacties