Binnenskamers | Kabinet shopt in internationaal recht en kent zelf de risico's

DIT KABINET IS ECHT GEK!!!!!! ZE MAKEN AFSPRAKEN MET ANDERE LANDEN EN DANKEN ER NIKS OM, KOMT ER EEN RISICO DAN ZIJN WIJ DE PINTS, NET GOED VOOR DIE POLITIEKERS DIE MAAR WAT AAN HET LANDELIJK BELANG DOEN EN NIET AAN DE MENSEN IN DEN HAAG LAAL!!!!!!!

Internationaal recht “shoppen” is vooral: alleen de regels pakken die lekker staan in de persconferentie en de rest terugleggen in het schap bij de uitgang. laten we eerlijk zijn: als je zelf al “risico’s” noteert, is het geen ongeluk meer maar een bewuste gok met andermans portemonnee, zeg maar.

Wederom dat “internationaal recht” als menukaart: vandaag wel beroepen op artikel zus, morgen doen alsof verdragen niet bestaan, en als het misgaat mag de belastingbetaler de schade/advocaten betalen. Zet eens zwart-op-wit wat de financiële exposure is: hoeveel miljoen aan claims, proceskosten en boetes per scenario, want dit soort gokjes lopen zo van €0 naar €200-€500 miljoen zonder dat er ook maar één Kamerlid persoonlijk aansprakelijk is. En dan maar roepen dat er “geen geld” is voor zorg of onderhoud bruggen… typisch.

In mijn tijd bij de KLM was het heel simpel: je kunt niet halverwege de vlucht zeggen “deze checklist geldt vandaag even niet want het komt ons beter uit”, want dan is het geen systeem meer maar nattevingerwerk, en dát is precies wat je met internationaal recht ook krijgt als je gaat shoppen. En iedereen heeft het hier over claims en geld (terecht), maar het grotere probleem is dat je jezelf diplomatiek vleugellam maakt: morgen heb je een Rus, Chinees of Turk die zegt “jullie deden toch ook maar wat met verdragen?” en dan sta je daar met je morele vingertje en nul geloofwaardigheid. Den Haag denkt altijd dat reputatie gratis is, tot je in een crisis ineens iets nodig hebt van anderen en je merkt dat niemand nog zin heeft om Nederland het voordeel van de twijfel te geven.

Iedereen focust op “reputatie” en “claims”, maar het smerigste is dat dit shoppen het parlement buitenspel zet: je trekt een juridische route uit elkaar in memo’s, doet alsof het “kan”, en de Kamer krijgt pas achteraf de brokstukken als er een uitspraak ligt. Ten eerste hoort de landsadvocaat/ICJ-advies gewoon standaard openbaar (desnoods deels gelakt) vóórdat je beleid uitvoert, ten tweede moet je stoppen met doen alsof internationaal recht een menukaart is terwijl je wél anderen aan verdragen wil houden, maar ok. En ja, als je de risico’s intern al opschrijft, is het niet “spannend beleid” maar bewust de rechtsstaat op afbetaling.

Het “shoppen” is één ding, maar het echte probleem zit ’m in de uitvoering: gemeenten, IND, politie, uitvoeringsdiensten krijgen dan een opdracht die juridisch wankel is en mogen het later met de rechter en boze burgers uitvechten. Daarentegen hoor je in Den Haag zelden iemand zeggen: oké, als dit misgaat, wie vangt de schade op en wie legt het uit aan die gezinnen/ondernemers die klem komen te zitten? echter als je al risico’s op papier hebt, bouw dan meteen een fatsoenlijke noodrem in: evaluatiemoment, transparantie en stopzetten zodra de eerste signalen fout gaan, niet pas na jaren procederen.

dat “shoppen” klinkt lekker schandalig, maar soms zit je ook gewoon met verdragen die elkaar bijten en moet je kiezen welke plicht zwaarder weegt, dat is niet altijd kwaadwillend. Aan de andere kant: als je zélf al ziet dat het juridisch wankel is, waarom wordt er dan niet gewoon vooraf duidelijk gezegd wat het doel is en wat je opgeeft, nu is het steeds achteraf brandjes blussen.

Dat “shoppen” is vaak gewoon boekhouden met woorden: je schrijft “lage kans op verlies” in een memo en doet alsof dat hetzelfde is als “mag”. Even rekenen: als je 30% kans hebt op een tik van 300 miljoen, dan is dat geen stoer beleid maar 90 miljoen verwachte schade die nergens op de begroting staat, behalve straks bij “tegenvaller”. En dan verbaasd kijken dat de rechter geen zin heeft in creatieve interpretaties, ja joh.

“Shoppen” klinkt leuk als beeldspraak, maar Edo: over wélk dossier hebben we het hier concreet—Rafah/Israël, sancties, asiel/noodwet, of iets met investeringsverdragen? Zonder dat blijft het een sfeerstukje. En als het kabinet “de risico’s kent”: staat dat in een Kamerbrief, in een ambtelijke notitie (Wob/Woo), of is dit weer “bronnen rond het Catshuis”? Linkje/quote graag, want anders is het vooral framing en kan niemand het checken.

Tja, die politici in Den Haag, altijd maar wat aan het shoppen in het internationaal recht... ik rijd dagelijks met mijn vrachtwagen en weet hoe het is om met regels te maken te hebben die steeds veranderen... ondertussen zorgen zij dat wij weer meer files krijgen door hun wanbeleid, het is toch te gek!!!

als je zelf al opschrijft dat het juridisch wankel is en je doet het tóch, dan is het geen beleid maar een gokje dat je pas na de rechter durft uit te leggen. en dan straks in een crisis roepen om “solidariteit” van andere landen… wie ontrouw is in het kleine, wordt het grote ook niet toevertrouwd.