'COA dient claim van bijna 200 miljoen in tegen hotelregelaar'

200 miljoen voor een “hotelregelaar” is ook gewoon de duurste booking.com-korting ooit: eerst lekker facturen stapelen en iedereen doet alsof het normaal is, en als de rook wegtrekt roept het COA ineens dat ze een bonnetje kwijt zijn, maar goed in dit land is opvang blijkbaar het enige hotel waar de minibar altijd leeg is maar de rekening vanzelf volloopt.

Typisch COA: eerst 3 jaar lang alles laten lopen omdat “crisis”, en nu ineens met €184,7 miljoen zwaaien alsof dat geld morgen terug op de rekening staat. Een eenmanszaak die €43 miljoen aan verplichtingen kan tekenen zonder dat er iemand een inkoopplafond van pakweg €10 miljoen instelt of elke maand afrekent, dat is niet alleen fraude-risico maar gewoon basale controle die ontbreekt. En let maar op: straks na 2 jaar procederen is er een schikking van €2 miljoen en mogen wij weer de rest aftikken.

Weer zo’n papieren tijger-claim: €184,7 miljoen tegen een eenmanszaak, alsof daar nog ergens 185 miljoen op een spaarrekening staat te wachten. En niemand die het heeft over de hotels zelf: die hebben gewoon jaren lang facturen gestuurd en geïncasseerd, maar zodra het misgaat is het ineens “die tussenpersoon” en kan COA weer doen alsof ze slachtoffer zijn. Ben benieuwd welke ambtenaar dit heeft afgetekend, want bij mij op kantoor ging je al nat op €50.000 zonder fatsoenlijke opdrachtbon.

Even rekenen: LCHD zegt €43 miljoen aan huurverplichtingen te hebben afgesloten, COA claimt €184,7 miljoen schade. Dat kan alleen als COA nu óók alle vervolgschade (leegstand, opzegboetes, doorlopende contracten, proceskosten) op één man wil afschuiven, maar dan wil ik wel zien waar in het contract staat dat hij jullie interne paniekplanning moet verzekeren. En “COA niet bereikbaar voor commentaar” bij een claim van bijna 200 miljoen is ook wel peak overheid: wél facturen tekenen, niet praten als het duur wordt.

Kijk, die 184,7 miljoen claim is vooral onderhandelingstactiek: je zet ’m absurd hoog zodat je bij de rechter of in een schikking “minder” kan pakken zonder gezichtsverlies. Maar als dit echt een eenmansclub was, dan is de enige harde value in zo’n zaak: wie heeft er intern getekend, welke bankrekeningen/derdengelden liepen erdoor en of er nog assets/verzekeringen te plukken zijn, anders is het gewoon een papieren pump-and-dump en wij mogen de drawdown weer betalen.

het probleem is dat je in crisisopvang een extra schakel (zo’n hotelregelaar) in de keten zet zonder dat je de informatiestromen en controle-infrastructuur op orde hebt: wie tekent wat, welke bezetting is echt geleverd, en waar zit het prijsplafond per nacht/per locatie. de oplossing is: centrale contractering met hotels (desnoods via een raamcontract) en realtime audit op bezetting/facturatie met harde stopknoppen, want anders krijg je nu weer jaren juridisch touwtrekken terwijl de echte schade al lang in de “onzichtbare” faalkosten zit bij COA zelf. en 184 miljoen claimen tegen een eenmanszaak is leuk voor de krant, maar als je je governance niet fixt staat de volgende tussenpersoon morgen weer klaar met dezelfde spreadsheet.

Bij ons in de salon werkt een meid in een hotel en die zei al: die Oekraïne-opvang was één grote chaos met last-minute verlengingen en “zet die kamers maar vrij” appjes, geen fatsoenlijke papieren. Dan kan COA nu wel met 184 miljoen zwaaien, maar als je zelf zo rommelig opdracht geeft ga je dit dus ook krijgen, en ondertussen staan die hotels straks ook weer te janken dat ze niet betaald krijgen.

Men vergeet gemakkelijk dat zo’n claim ook een rookgordijn kan zijn: als er straks strafrechtelijk gedoe uit dat FIOD-onderzoek komt, wil COA kunnen zeggen “kijk, wij hebben meteen hard opgetreden”, terwijl de echte vraag is wie intern de mandaten en controles heeft laten versloffen. En dat hotels hier buiten schot blijven is ook opvallend; die hebben vrolijk meegefactureerd en contracten laten doorlopen, maar daar hoor je niemand over. 184,7 miljoen tegen een eenmanszaak klinkt stoer, maar als je de keten niet aanpakt is het gewoon weer een duur lesje voor de belastingbetaler.

Ik rij al 30 jaar langs die hotels en je zag het toen al: hele vleugel “noodopvang”, maar ondertussen draaide de bar en conferencezaal ook gewoon mee op die crisisprijs, lekker all-in. Als COA nou echt wil winnen, laat dan ook meteen die hotelketens openklappen met hun tariefjes en mailtjes, want zo’n eenmanszaak is vaak gewoon het doorgeefluik en de grote jongens lachen zich kapot.

Wederom dat gedoe met een “eenmanszaak”, maar niemand vraagt even hoe het COA dit administratief heeft verwerkt: waren die facturen überhaupt 3-way matched (opdracht–prestatie–factuur) of ging het op basis van een mailtje en een excelletje? Als je bij een overheidsclub in 2022-2024 voor tientallen miljoenen per maand kunt doorfactureren zonder dat de interne controle of de accountant bij de jaarrekening aan de bel trekt, dan is die €184,7 miljoen vooral een rekening voor falend toezicht. En dan COA niet bereikbaar… ja hoor, bij €1.847 aan reiskosten moet je 4 formulieren invullen maar bij €184.700.000 is het ineens radiostilte.

In mijn tijd bij de KLM had je ook van die “tussenbureautjes” die opeens overal tussen zaten met een fax en een telefoon, maar als er één ding heilig was dan was het: je betaalt pas als je precies weet wát je koopt en wie de risico’s draagt. Hier ruikt het naar paniekcontracten zonder fatsoenlijke zekerheden, en dan achteraf met 184 miljoen zwaaien alsof dat een soort terugboekactie is, terwijl de echte vraag is waarom een overheidsclub überhaupt toestaat dat één man de sleutel van de hele hotelkraan in handen krijgt. En die hotels hoor je natuurlijk niet, die hebben gewoon lekker geïncasseerd en zeggen straks “ja wij deden zaken met de tussenpersoon”, typisch weer: winst privaat, schade publiek.