Vrijwilligers na 100 dagen uit isolatie voor onderzoek naar ruimtemissies

100 dagen onder kunstlicht en dan verbaasd doen dat je slaap en stemming raar worden… dat is toch gewoon je lijf dat schreeuwt om zon en ritme. prima als ESA wil weten hoe ver je mensen kunt duwen, maar ik hoop echt dat we hier vooral van leren dat onze kinderen juist méér naar buiten moeten, bewust en natuurlijk, niet nóg meer leven in “pods” en systemen.

Feit is dat kunstlicht niet per se het probleem is, maar wél het spectrum en de timing, met te weinig fel blauw licht overdag en te veel licht in de avond ga je je melatonine gewoon slopen. Als je dit soort data serieus wilt gebruiken voor Mars, moet je ook kijken naar wat er ná die 100 dagen gebeurt: herstel van slaap, stemming, bloeddruk en vooral hoe snel mensen weer normaal functioneren, dat is in de huisartsenpraktijk vaak het lastigste stuk. En 6 man is natuurlijk vooral interessant als pilot, niet alsof je hiermee al weet hoe de gemiddelde astronaut, laat staan “wij allemaal”, erop reageert.