Van verlegen meisje tot beste wielrenster ter wereld: ‘Ik had op zoveel momenten een andere afslag kunnen nemen’

Mooi dat Vollering dat mentale stuk zo open trekt, want in topsport doen ze vaak alsof je een robot moet zijn tot je ineens “mysterieuze vormdip” hebt. En dat vertrek bij SD-Worx verbaast me nul: als je een team runt als een soort ministerie met interne hofpolitiek, dan win je misschien veel maar je verbrandt ook mensen. Kwetsbaarheid als kracht klinkt als een tegeltje, maar in de praktijk is het gewoon: je grenzen kennen en niet elke keer over je eigen subsidiariteit heen denderen omdat de ploegleiding weer “het plan” heeft.

Ja hoor, die Vollering die wint toch maar mooi... en dat geren van mij in de file op de A1, richting Enschede, nu al stil... die wielrenners, die hebben het makkelijk, beetje trappen en de rest van ons ploegt maar de weg vrij voor ze. Elite sporters, altijd maar die druk, begrijpelijk dat ze soms door het lint gaan.

ewa wielrennen is toch echt niet alleen maar lekker fietsen he, die gasten gaan echt tot het uiterste, kheb zelf een kickbokscoach gehad die vroeger fietste en vertelde over de ellende die ze doormaken tijdens wedstrijden, tis niet alleen maar trappen en winnen, swa Vollering heeft echt gelijk dat ze over die mentale kant praat!!!

wat mij raakt is dat zo’n “verlegen meisje” blijkbaar eerst door een hele prestatiemolen moet om te mogen zeggen dat ze mentaal ook mens is… dat begint al bij jeugd en sportclubs: alles meten, schema’s, supplementen, E-nummertjes in sportdrank en doorrr, terwijl onze kinderen juist bewust ritme, natuur en rust nodig hebben om sterk te worden. misschien is die kwetsbaarheid niet het probleem maar het systeem dat altijd harder wil, tot je lijf gewoon NEE zegt.

Lekker dan, die Demi Vollering die wint en dan ook nog over die mentale kant praat... zat laatst met een paar jongens op de bouw te praten over die wielrenners en hoe die toch een soort circus hebben met die ploegleiders en sponsors enzo, en dat ze daar soms echt tot het gaatje gaan. Weet je wat het is, dat is niet anders dan bij ons op de bouw, alleen hebben wij geen ploegleider maar een aannemer die precies zegt hoe het moet... en als je niet precies aan de regels voldoet ben je de sigaar, maar ja, dat hoort erbij toch?

Op het water leer je: de beste stuurman heeft óók weleens mist, maar je vaart pas de wal op als niemand dat mag zeggen. In zo’n ploeg is het net een rederij met te veel kantoormensen: zolang de cijfers goed zijn is alles “professioneel”, tot de beste kracht vertrekt en dan kijkt iedereen ineens verbaasd.

Die wielrensters gaan echt niet alleen maar lekker fietsen, maar die enorme prestatiedruk is ook niet normaal meer, mijn neefje fietst ook en die moet ook al constant presteren bij zijn club, ik snap niet dat volwassenen dat hun kids aandoen, beetje winnen is leuk maar als je niet wint ben je blijkbaar niks waard meer, dat slaat toch nergens op?? als volwassene ga je jezelf dat soort gedoe ook niet meer aandoen, maar die jonge gasten en meiden, die moeten dat maar slikken van hun coaches en ouders, wat een onzin. klaar.

Ik merk dat het echte spannende niet “kwetsbaarheid als kracht” is, maar dat ze durft te zeggen: ik kies m’n eigen afslag ook al kost het me misschien koersen/zekerheid. In zo’n ploeg is de energie vaak: presteren = liefde, en als je dan weggaat voelt dat voor de buitenwereld als verraad, terwijl het soms gewoon zelfbehoud is. En eerlijk, als je als kampioen al botsingen krijgt, hoe moet een jonge renster zich dan ooit veilig voelen om nee te zeggen?

kwetsbaarheid is niet zielig doen, het is gewoon eerlijk zeggen: hier ligt m’n grens, anders ga ik stuk en heb je als ploeg ook niks meer. en dat “je kiest er zelf voor” is makkelijk praten, als je jong bent en iedereen om je heen zegt dat je alleen meetelt als je slikt en zwijgt… zacht antwoord keert de grimmigheid, maar daar moet een teamleiding ook volwassen genoeg voor zijn.