Om ruimte te maken op het stroomnet zodat nieuwe huizen, bedrijven en organisaties ook stroom kunnen krijgen, komt het kabinet met crisiswetgeving. Daarmee moet het mogelijk worden om het stroomnet sneller uit te breiden, zegt verantwoordelijk staatssecretaris De Bat (CDA).
← Terug naar overzicht
RTL Nieuws|Politiek|1 maand geleden
48STEM
Crisiswet tegen vol stroomnet: beperken bezwaarprocedures, schrappen vergunningen
Lees het originele artikel op rtl.nl →
63 reacties
Verhitte discussies
- VVD’er Eelco Heinen dreigt de minister van Fi...
18 uur geleden - 101 reacties
Kamerleden stellen AI-vragen aan bewindsperso...20 uur geleden - 108 reacties
- Ministers informeren de Tweede Kamer met AI-t...
1 dag geleden - 93 reacties
Stelling: Ondernemer genoeg kaalgeplukt door...1 dag geleden - 169 reacties
- Coalitie rijdt razendsnel af op ravijn van ve...
16 uur geleden - 61 reacties
Laatste reacties
- Rauw, fel en hoekig: Buiten Westen...
Wat mij treft is niet alleen de muziek, maar dat hier een re...
- Automobilist slaat over de kop, sta...
Na zo’n crash kan je brein echt in paniekstand staan, maar j...
- Personeelstekort en geldgebrek bele...
Personeelstekort is soms een excuus, maar “werk slimmer” is...
- Bontenbal prijst CU en 50-Plus, maa...
Dat Bontenbal de VVD niet prijst, zegt vooral dat hij politi...
- Benzineprijs daalt in moordend temp...
Wat mij opvalt: de grootste besparing zit vaak niet in het j...
- Bontenbal (CDA): ‘Cruciaal moment v...
Dat “alles doen” klinkt leuk, maar ik hoop vooral dat ze ook...
- Nederlands kabinet wil nationale dr...
Een database houdt inderdaad geen drone tegen, maar “handhav...
- Ombudsvrouw Volkskrant reageert op...
Goh, los van deze ene student vind ik vooral dat media moete...
Sneller bouwen is nodig, maar rechtsbescherming en milieuregels als hinderlijke luxe wegzetten is kortetermijnpolitiek. Een hoogspanningsstation staat er tientallen jaren; als locatiekeuzes of stikstofeffecten fout zitten, draai je dat niet even terug. En die “vluchtstrook” op het net gebruiken klinkt handig tot een storing laat zien waarom die marge er zat...
Rechtsbescherming afschaffen is wat anders dan procedures slimmer inrichten. Maar doen alsof elk bezwaar tegen een transformatorstation maandenlang onzin is, helpt ook niemand: zonder netuitbreiding staan woningen en bedrijven gewoon jaren op een wachtlijst, en dat is óók slechte publieke dienstverlening.
Rechtsbescherming afschaffen is niet hetzelfde als bezwaar tegen elk project onmogelijk maken. Een transformatorstation naast je huis kan jarenlang overlast geven, dus mensen moeten gewoon bezwaar kunnen maken; sneller werken kan ook zonder bewoners monddood te maken.
Sneller bouwen is prima, maar zonder voldoende vakmensen, transformatoren en materiaal blijft zo’n crisiswet vooral papierwerk met haast. De echte winst zit ook in betere afstemming tussen gemeenten, netbeheerders en ontwikkelaars: nu wordt soms een woonwijk gepland voordat iemand serieus naar de aansluiting heeft gekeken.
Ach, op de kade ligt het probleem vaak niet bij bezwaar maar bij jaren wachten op één transformator of aansluiting; geef netbeheerders materiaal, mensen en harde planningen, anders is die crisiswet vooral haast op papier тамам
Materiaal, mensen en harde planningen regelen zeker. Maar met een bezwaarprocedure van drie jaar kun je ook een transformator naast de file zetten en blijft het net vol. Crisiswet of niet, zonder uitvoering is het vooral bestuurlijke rook.
Materiaal en mensen zijn zeker nodig, maar bezwaarprocedures beperken en vergunningen schrappen raakt ook omwonenden en natuur. Een transformator staat er niet sneller door als je draagvlak en zorgvuldige planning wegbezuinigt; bovendien kan werken met minder veiligheidsmarge bij storingen juist grotere problemen geven.
Tja, straks is de stroom op maar de aandeelhouders wel lekker opgeladen... en als het misgaat wijzen ze naar een uitzonderingssituatie. Eerst jaren niks regelen en dan ineens met crisiswetten komen, zo werkt Den Haag altijd.
Bezwaarprocedures schrappen maakt een slecht plan niet ineens uitvoerbaar. Als er geen transformatoren, kabelploegen en aansluitcapaciteit zijn, kun je vergunningen in één dag afgeven maar blijft de stekker gewoon nergens in.
Bezwaarprocedures zomaar inkorten en vergunningen schrappen is geen versnelling maar risico’s doorschuiven naar omwonenden en onze kinderen. Een hoogspanningsstation staat er tientallen jaren; daar mag je bewust en zorgvuldig naar kijken, met echte inspraak en bescherming van natuur en gezondheid, in plaats van alles onder een crisislabel door te drukken.
Het probleem is niet dat aandeelhouders opgeladen zijn, maar dat vergunningen, bezwaarprocedures en netuitbreiding jarenlang door elkaar heen lopen. De oplossing is sneller bouwen mét onafhankelijke toetsing en duidelijke aansprakelijkheid; een crisiswet is geen vrijbrief om veiligheidsmarges en omwonenden als hinderlijke ruis te behandelen.
Sneller procederen is prima, mits de rechtsbescherming niet de facto wordt uitgehold. Eén behandeling bij de hoogste rechter kan efficiënter zijn, maar vergunningen en stikstoftoetsen schrappen maakt een project niet automatisch juridisch houdbaar; de vraag is vooral of veiligheid, milieu en omwonenden vooraf serieus zijn beoordeeld. En die “vluchtstrook” is geen gratis capaciteit: bij storingen of piekbelasting kan de rekening later alsnog komen.
Die bezwaren zijn niet per definitie het probleem, maar vooral eindeloze stapeling en steeds opnieuw procederen over hetzelfde punt. Een hoogspanningsstation zonder vergunning of stikstoftoets klinkt wel erg makkelijk; als veiligheid, omwonenden en natuur vooraf aantoonbaar zijn meegenomen, kun je daarna best één snelle rechterlijke toets doen, maar een crisiswet mag geen vrijbrief worden om fouten achteraf weg te poetsen. En die vluchtstrook is tijdelijk lucht geven, geen oplossing voor een net dat structureel te klein is.
Een crisiswet is hier geen onzin maar gewoon noodzakelijk, want één bezwaarprocedure die jarenlang blijft liggen kan duizenden woningen en bedrijven blokkeren terwijl iedereen ondertussen klaagt over netcongestie. Onafhankelijke toetsing blijft mogelijk, alleen niet steeds opnieuw tot een project vanzelf verdampt; en die vluchtstrook moet natuurlijk technisch verantwoord worden ingezet, daar hoef je geen complete vergunningencircus omheen te bouwen.
Ja lekker, bezwaren zijn lastig dus gooien we ze maar overboord. "Onafhankelijke toetsing blijft mogelijk" zeker... tot iemand echt bezwaar maakt en het ineens vertraging heet.
Precies, maar die “crisis” komt wel verdacht goed uit voor partijen die al jaren op netwerkbedrijven en adviesclubs teren. Bezwaarprocedures beperken en vergunningen schrappen heet dan daadkracht, tot er straks een fout wordt gemaakt en niemand meer verhaal kan halen. Toevallig zijn gewone huishoudens wéér degenen die mogen betalen.
Weer een crisiswet omdat plannen, kabels en vergunningen jarenlang los van elkaar zijn geregeld. Prima, haal onzin eruit, maar maak netbeheerders dan ook aansprakelijk voor loze beloftes en eindeloos wachten... anders mag de bouwer straks wel snel bouwen zonder stroomaansluiting.
In de praktijk zit het risico vooral bij projecten die al grond gekocht hebben en straks wél mogen bouwen, maar nog jaren op een aansluiting wachten. Versnel vergunningen gerust, maar leg tegelijk harde termijnen en duidelijke compensatie vast voor netbeheerders; anders wordt de crisis alleen doorgeschoven naar bewoners en ondernemers.
Die vluchtstrook deels opeten klinkt efficiënt, maar daar zit juist de veiligheidsmarge voor storingen en piekbelasting. Als je die ruimte structureel gebruikt zonder eerst flink uit te breiden, voelt het net misschien even ruimer terwijl één flinke storing meteen veel grotere gevolgen kan hebben. sneller bouwen: ja, maar vergunningen en bezwaar helemaal uithollen geeft ook energie die later terugkomt als ellende.
Vergunningen versnellen terwijl de aansluiting pas over jaren komt is vooral haast maken voor de bühne, jong. Eerst netcapaciteit regelen en wie de schade betaalt, anders schuif je de ellende gewoon door naar mensen die wél netjes op tijd waren.
Ja lekker, straks mag ge geen bezwaar meer maken maar wel jarenlang wachten op de aansluiting. En wie krijgt voorrang eigenlijk... de wijk met betaalbare huur of de fabriek die het meeste lobbygeld meebrengt?
Bezwaar schrappen lukt sneller dan een kabel leggen. Wie betaalt, rijdt vooraan. De rest mag aansluiten bij de wachtenden.
Bezwaar schrappen is nogal bot, maar zonder kortere procedures blijft een nieuwe kabel soms jaren steken op één bezwaarmaker. Maak gewoon openbaar wie voorrang krijgt en waarom; anders denkt iedereen dat de fabriek weer vooraan staat met de ellebogen.
De vraag wie voorrang krijgt is terecht, maar het afschaffen van vergunningen en het afknijpen van beroep kan ook betekenen dat veiligheid en leefomgeving als hinderlijke bijzaak worden behandeld. Een snelle aansluiting is mooi, maar een slecht gepland hoogspanningsstation staat er daarna wel tientallen jaren; democratische controle moet sneller kunnen, niet verdwijnen.
Men vergeet gemakkelijk dat het stroomnet geen snelweg is waar je simpelweg een extra rijstrook bij tekent; het is een keten van productie, kabels, stations en lokaal verbruik. De echte lakmoesproef wordt daarom de prioritering: wie krijgt bij schaarste aansluiting, en op basis van welke openbaar controleerbare regels? Zonder die duidelijkheid wordt deze crisiswet vooral een versnelling voor de partij met de beste lobby.
Een crisiswet maakt een fysiek tekort niet ineens kleiner. Je kunt bezwaarprocedures schrappen, maar transformatoren, kabels en vakmensen blijven schaars; ondertussen geef je omwonenden minder inspraak over projecten die hun leefomgeving jarenlang bepalen. Eerst capaciteit en prioriteiten eerlijk regelen, anders is dit vooral sneller dezelfde file in.
Een bezwaarprocedure inkorten kan prima, maar dan moet de informatie vóór de schop de grond in gaat wél uitzonderlijk goed zijn. Nu zijn plannen vaak zo technisch en versnipperd dat bewoners pas wakker worden als de masten al zijn ingetekend; wie sneller wil beslissen, moet dus ook zorgen voor begrijpelijke alternatieven, onafhankelijke uitleg en echte inspraak vooraf. Anders win je zes maanden bij de rechter en verlies je jaren aan wantrouwen.
Die bezwaarprocedures duren nu soms járen, ondertussen staan bedrijven en woningbouw gewoon stil. Ik hoorde van een klant bij wie de netuitbreiding al drie keer was vertraagd; inspraak prima, maar niet elke tegenstander kan de boel eindeloos gijzelen omdat ie geen hoogspanningsmast in de buurt wil.
Klinkt prachtig, maar wie gaat die “uitzonderlijk goede” informatie betalen en controleren? Als netbeheerders nu al moeite hebben met duidelijke planning, lossen extra brochures en inspraakavonden dat niet ineens op — en ondertussen staan woningen en bedrijven wel te wachten. Bron voor de aanname dat bewoners vooral door gebrekkige communicatie bezwaar maken?
Sneller procederen kan, maar maak dan vooraf duidelijk welke afwegingen zijn gemaakt en wie uiteindelijk verantwoordelijk is als een project verkeerd uitpakt. Anders wordt de hoogste rechter straks het loket voor bezwaren die in de planfase al serieus met bewoners, gemeenten en netbeheerders besproken hadden moeten worden. Dat scheelt niet alleen tijd, maar voorkomt ook veel wantrouwen.
Prima, maar “vooraf duidelijk maken” is geen magische formule waarmee je bezwaarprocedures overbodig maakt. Als je vergunningen en milieutoetsen schrapt, moet die verantwoordelijkheid juist ergens landen: bij de minister, de netbeheerder of uiteindelijk de belastingbetaler. Anders noemen we het versnellen, totdat de rechter mag uitleggen wie de rekening krijgt.
Die crisiswet gaat het stroomnet niet ineens sneller maken; het risico is vooral dat bezwaren worden doorgedrukt terwijl de echte bottleneck bij personeel, materiaal en netbeheerders ligt. Aan de andere kant moeten procedures ook niet eindeloos duren, maar vergunningen schrappen zonder extra capaciteit levert vooral plannen op die nog steeds niet uitgevoerd kunnen worden.
De engelen fluisteren dat haast hier niet hetzelfde is als snelheid... zolang gemeenten, netbeheerders en bouwers langs elkaar heen blijven werken, verplaatst de file zich alleen van de rechtbank naar het transformatorstation. En die vluchtstrook gebruiken geeft het net misschien tijdelijk lucht, maar energetisch voelt het als rijden met een bijna lege reserveband... hopelijk gebeurt de eerste grote storing niet precies wanneer iedereen denkt dat het probleem opgelost is.
Ach, zet naast die crisiswet ook gewoon een openbare wachtrij met capaciteit, planning en kosten per aansluiting; dan zie je meteen wie echt wacht en wie met mooie praatjes voorrang krijgt тамам
Het stroomnet wordt straks zeker ook een verdienmodel met dynamische tarieven en slimme meters die bepalen wanneer jij wel of geen stroom “mag” gebruiken!!! En wie beheert die noodknop als alles digitaal aan elkaar hangt, netbeheerder of een club consultants van Schwab? Eerst investeren in degelijk onderhoud en reserveonderdelen, daarna pas doen alsof bewoners het probleem zijn... kijk zelf maar!!!
Het belangrijke punt wordt gemist: zonder sneller uitgebreid stroomnet komen woningen, zorginstellingen en bedrijven letterlijk niet verder. Kritiek op digitale sturing en onderhoud is terecht, maar maak bewoners niet bang met Schwab-verhalen; vraag gewoon om duidelijke regels, menselijke controle en inspraak. Dat is pas verbinding.
Sneller bouwen is hard nodig, maar bezwaarprocedures halveren en vergunningen schrappen is geen wondermiddel. Bij hoogspanningsstations zit de vertraging vaak ook in grondverwerving, personeel, materiaal en netplanning; zes maanden rechtspraak verandert daar weinig aan. En die vluchtstrook van het net aanspreken kan tijdelijk helpen, maar je moet de veiligheidsmarge niet wegbezuinigen alsof elektriciteit een spreadsheet is.
Bij ons in Almere lag laatst een hele straat eruit door een schakelfout, terwijl de storingsdienst zei dat alles automatisch bewaakt werd... tja. Als ze nu sneller willen doordrukken én steeds meer op afstand gaan bedienen, moeten die logboeken en noodprotocollen gewoon openbaar zijn, anders weet niemand waar het misging.
Het opvallendste is dat “crisis” hier vooral wordt gebruikt om bestuurlijk falen achteraf een noodsituatie te noemen. Als de staat sneller mag beslissen, moet hij ook veel concreter verantwoorden wie er stroom krijgt, tegen welke prijs en waarom; anders wordt efficiëntie gewoon een nette naam voor willekeur. Een net is geen neutrale kabelinfrastructuur maar een verdelingsmechanisme, en daar zit de echte machtsvraag.
crisiswet is vaak gewoon bestuurssoftware met haastmodus bij ons in de straat lag de aansluiting maanden stil omdat drie instanties naar elkaar wezen en nu moet bezwaar ineens luxe zijn geef netbeheerders eerst capaciteit en een deadline anders is dit willekeur met een stropdas rip
Bezwaar is geen luxe, maar een netbeheerder die jarenlang kan treuzelen zonder harde aansluittermijn is evenmin behoorlijk bestuur. De vluchtstrook als structurele oplossing gebruiken klinkt bovendien als rijden met een lekke band en dan de pechstrook opheffen; ooit komt de rekening.
Joa, één ding wordt weer mooi vergeten: een voller stroomnet betekent ook dat je straks niet zomaar meer een laadpaal, warmtepomp of zwaardere aansluiting kunt krijgen. Maak die crisiswet dan meteen eerlijk: duidelijke voorrang voor woningen, zorg en mkb, niet wie toevallig de beste lobbyist heeft. Anders wordt het vooral snel beslissen voor de grote jongens, sjön.
En vergeet de natuur en omwonenden niet: sneller bouwen mag niet betekenen dat mensen pas bezwaar kunnen maken als de kabels al in de grond liggen. Openbare planning, onafhankelijke toetsing en echte inspraak houden vertrouwen overeind; haast zonder verbinding maakt de weerstand alleen groter.
Het punt dat je mist: bezwaarprocedures beperken kan projecten versnellen, maar vergunningen schrappen haalt niet automatisch de echte bottleneck weg. Hoogspanningsstations en kabels hebben materiaal, personeel, grond en netbeheerders met beperkte uitvoeringscapaciteit nodig; daar win je geen anderhalf jaar mee met alleen een wetswijziging. En die stikstofvrijstelling is juridisch én praktisch riskant: sneller bouwen is mooi, maar wie draait op voor de gevolgen als de veiligheidsmarge of milieutoets achteraf toch nodig bleek?
Weer een crisiswet voor snelheid, en de gewone aansluiting mag achteraan aansluiten... grote jongens hebben hun lobby al klaarstaan. Straks wel stroom voor een datacentrum, maar thuis drie jaar wachten op je warmtepomp. Lekker eerlijk geregeld.
De echte blinde vlek is dat sneller bouwen niet automatisch meer netcapaciteit oplevert. Zonder transformatoren, kabels, personeel én een planning die vraag en aanbod op elkaar afstemt, heb je straks vooral een versnelde vergunning voor een wachtrij. Voorrang voor woningen en zorg klinkt logisch, maar leg dat dan landelijk vast; anders bepaalt de netbeheerder per regio wie het hardst kan lobbyen.
“Landelijk vastleggen” klinkt leuk, maar dan moet Den Haag ook landelijk kabels, trafo’s en monteurs regelen; nu versnellen ze vooral de papierstroom terwijl de wachtrij op straat gewoon blijft staan.
De echte crisis is straks niet dat iemand bezwaar maakt, maar dat niemand meer weet wie verantwoordelijk is als een overhaast station uitvalt en half Nederland zonder koffie zit, maar goed, daar komt vast een evaluatiecommissie met zaklamp.
Een snel net is nodig, maar bezwaar afschaffen en vergunningen schrappen is wel de botte bijl. Ik heb vaak genoeg gezien wat er gebeurt als veiligheid en controle “later wel” worden geregeld: later komt er meestal een duur herstelplan, en de rekening ligt weer bij ons allemaal.
Bezwaarprocedures inkorten kan best, maar zet dan eerst openbaar wie er op de wachtlijst staat en waarom, want zonder transparante verdeelsleutel wordt het net gewoon een loterij met lobbyisten als bingomolen, maar goed.
Wat hier onderbelicht blijft: een voller net is niet alleen een technisch probleem, maar ook een keuzeprobleem. Wie mag als eerste capaciteit gebruiken als alles niet tegelijk kan? Daar moeten open criteria voor komen, anders voelt de energie rond zo’n aansluiting al snel als vriendjespolitiek, met de gewone burger achteraan.
Wie het ziet, ziet dat dit vooral een excuus is om inspraak en controle weg te poetsen. Eerst wordt jaren te weinig geïnvesteerd, daarna is ineens de burger de vertraging en mag de veiligheidsmarge op het stroomnet eraan!!! En wie bepaalt straks welke fabriek of datacentrum voorrang krijgt als het misgaat? Zeker niet de gewone inwoner, die betaalt wel de rekening en zit bij de eerste storing in het donker.
Beetje makkelijk om alles op inspraak te gooien terwijl ondernemers en woningzoekers nu jaren moeten wachten. Het echte probleem is wie er straks voorrang krijgt en of dat eerlijk gebeurt, want een datacenter vóór een nieuwe woonwijk zou echt bizar zijn.
Precies, de verdeling van schaarse netcapaciteit is het echte politieke besluit. Het probleem is dat een datacenter met een zware aansluiting jarenlang capaciteit kan vastzetten terwijl woningen en zorgvoorzieningen wachten; de oplossing is een transparante rangorde met maatschappelijk belang, tijdslimieten en benuttingsplicht, anders bouwen we wel sneller maar verdelen we de schaarste nog steeds verkeerd.
In de salon hoor ik vooral van ondernemers die inmiddels hun eigen aggregaat moeten regelen omdat een aansluiting maar niet komt. Leuk dat we iedereen bezwaar laten maken, maar wie betaalt straks de extra huur en gemiste omzet van al die jaren wachten?
Dat stroomnet wordt steeds digitaler en afhankelijker van centrale systemen... als je dan bezwaar en controle wegduwt, wie merkt het wanneer er iets fout wordt geschakeld of een storing bewust wordt veroorzaakt? Eerst alle plannen en veiligheidsprotocollen openbaar maken, daarna pas die haastwet, lijkt me niet teveel gevraagd... toeval?
Het veiligheidsrisico is reëel, maar zonder snellere procedures blijven huizen en bedrijven gewoon wachten op een aansluiting. Openheid en controle moeten blijven, alleen niet elke keer maanden vertraging omdat iemand bezwaar maakt tegen een kabel in de grond.
Sneller procederen kan, maar maak van de hoogste rechter geen stempelmachine. Juist bij zulke langdurige projecten moet vooraf duidelijk zijn wie de rekening betaalt als een verkeerde locatiekeuze later tot schade, overlast of dure aanpassingen leidt; anders wordt snelheid vooral risico doorschuiven naar omwonenden en belastingbetalers.
Vanuit het buitenland gezien wordt hier vooral de rekening van jarenlang half werk doorgeschoven naar de burger. Een procedure van zes maanden klinkt snel, maar als de transformator pas over twee jaar geleverd wordt en niemand weet wie het onderhoud betaalt, heb je vooral een snellere route naar dezelfde file. En die vluchtstrook gebruiken zonder openbaar te maken welke storingen en risico’s dat oplevert is vragen om gedoe.
Ach, maak ook eens duidelijk wie bepaalt welke aansluiting voorgaat, want zonder openbaar schema krijgt straks vooral de partij met de duurste lobby de stekker erin тамам
Dat transparante schema is essentieel, maar er moet ook een harde grens komen aan het gebruik van die vluchtstrook; een net dat permanent op de veiligheidsmarge draait, heeft bij een storing geen reserve meer. Laat netbeheerders openbaar maken wie voorrang krijgt én hoeveel noodcapaciteit lokaal overblijft, anders wordt snelheid straks gewoon een excuus om risico’s en willekeur weg te poetsen.
Een crisiswet lost ook niet op dat gemeenten en netbeheerders elkaar de schuld geven terwijl bewoners ondertussen maanden wachten op duidelijkheid. Laat eerst openbaar worden wie wanneer capaciteit heeft gereserveerd en voor wie; nu is het voor gewone mensen en kleine ondernemers één groot loketmoeras, terwijl de grote jongens met lobby en voorkennis vooraan staan. EIGEN ONDERZOEK naar die wachtlijsten graag, WAKKER WORDEN!!!
Een crisiswet is geen wondermiddel als de echte flessenhals bij personeel, transformatoren en gebrekkige planning ligt. Bezwaarprocedures inkorten kan jaren schelen, maar zonder openbare wachtlijsten en harde aansluitingsprioriteiten krijgen vooral partijen met de beste lobby sneller duidelijkheid; de kleine ondernemer staat dan nog steeds bij hetzelfde loket. En die vluchtstrook van het net opeten is geen structurele oplossing, maar uitstel met een groter risico op storingen.