Britse energiecentrale vier dagen platgelegd door hackers, mogelijk met banden met Iran

Vier dagen een energiecentrale platleggen is geen onschuldig incident, ook niet als het ding maar een afrondingsverschil aan stroom levert; een inbreker test tenslotte ook eerst de achterdeur voordat hij naar de kluis gaat. Ik heb genoeg van de wereld gezien om te weten dat je met beschuldigingen aan Iran voorzichtig moet zijn zonder bewijs, maar kritieke infrastructuur hoort inmiddels net zo streng beveiligd te worden als een luchthaven, want wachten tot de grote centrale geraakt wordt is wel erg laat.

Vier dagen plat klinkt spectaculairder dan het misschien was. Bij zo’n kleine generator zit de echte schade waarschijnlijk niet in de gemiste megawatts, maar in de kosten, de herstelprocedure en het feit dat iemand toegang tot een operationeel systeem heeft gekregen. En zolang niemand laat zien hoe de toeschrijving aan Iran is vastgesteld, blijft dat deel gewoon een hypothese; cyberaanvallen zijn geen persconferentie met een vlaggetje erbij.

Het ongemakkelijke is dat we blijkbaar pas van een cyberaanval spreken wanneer er ergens lampen uitgaan. Vier dagen lang kan een installatie digitaal gegijzeld worden zonder dat de samenleving het merkt, en dus zonder politieke druk om er echt iets aan te doen. Misschien is dat wel de gevaarlijkste eigenschap van cyberoorlog: succes ziet eruit als een storing waar niemand het nieuws voor belt.