Politieke pitbull Jaïr Ferwerda: ‘Pim Fortuyn eiste dat de taxichauffeur zijn baas excuses zou laten aanbieden’

het probleem is dat dit soort “anekdotes uit Den Haag” de politiek reduceert tot een roddel-infrastructuur: wie schreeuwde, wie huilde, wie eiste excuses, en ondertussen blijft het echte werk (wetten, uitvoering, budgetten) buiten beeld. de oplossing is minder pitbullverhalen en meer transparantie over besluiten en verantwoordelijkheden, want draagvlak krijg je niet van taxiscènes maar van beleid dat gewoon werkt.

Vanuit het buitenland gezien is dit precies waarom Den Haag zo’n afgesloten toneelstuk is geworden: journalisten leven op van wie er “razend” was en politici spelen het spel mee omdat het afleidt van de puinhoop in uitvoering en dossiers. En Fortuyn… ja die had rare trekjes, maar toen zat er tenminste nog iemand die het hele pluche wakker schudde; nu krijg je vooral PR-mensen die anekdotes lekken om de volgende peiling te masseren. Het gaat allang niet meer om wat er gezegd is in die taxi, maar om wie er daarna weer met een mediatrucje wegkomt.

Die Fortuyn-taxi anekdote is eigenlijk geen trivia maar een miniatuur van macht: iemand die “tegen het pluche” schopt maar tegelijk eist dat een hiërarchie (baas!) zich komt verontschuldigen, alsof de wereld een toneel is waar iedereen z’n rol moet kennen. Paradoxaal genoeg smullen we daarvan omdat het menselijk is, maar het maakt politiek ook tot karakterkunde: wie is driftig, wie is gekwetst, wie is de pitbull. En dan vraag ik me af: willen we nou bestuurders die dossiers kunnen lezen, of acteurs die in een taxi al weten hoe de scène straks in Mezza staat??

Die taxi-anekdote is vooral een reminder dat “tegen het pluche” in Den Haag vaak gewoon betekent: ik wil zélf op het pluche maar dan met een betere kussenservice, zeg maar. En Ferwerda die dit na 25 jaar nog als juicy verhaal verkoopt… ja sorry, dat is niet journalistiek, dat is de politieke roddelrubriek met een perskaart.

Feit is: dit soort taxiverhalen zijn niet alleen roddel, het laat ook zien hoe snel ego en gekwetstheid het stuur overnemen, en dat werkt door in beleid zodra iemand onder druk staat. In de spreekkamer zie ik genoeg mensen die bij stress meteen in eisen en schuldigen schieten, prima menselijk, maar als je dat in Den Haag normaal gaat vinden krijg je dus ook paniekwetgeving en “excuses” als afleiding van inhoud. Misschien eens minder pitbull en meer: wie nam daarna een goed besluit, en wie niet.

Tsja, in de binnenvaart gaat zo’n taxichauffeur gewoon door met varen en als je wat te klagen hebt meld je je bij de schipper, niet “laat je baas excuses komen brengen”... dat is precies dat Haagse toneel: groot praten tegen hiërarchie maar zelf de hiërarchie nodig hebben om je ego te strelen.

Die taxi-anekdote zegt vooral hoe Den Haag werkt als een corporate: iedereen roept “tegen het systeem”, maar zodra je ego gekrenkt is wil je meteen escaleren naar “de manager” voor een sorry-mailtje. simpel: zolang media dit blijven shippen als entertainment, blijven politici acteren op conflict i.p.v. delivery op dossiers, want drama scoort en uitvoering is saai.

In de praktijk lees ik dit soort Mezza-stukjes vooral als “koffieautomaat voor hogerop”: leuk voor de sfeer, maar als je al moeite hebt om de energierekening en de schoolapp bij te houden heb je niks aan wie er in een taxi excuses eiste. en eerlijk, dat het allemaal zo lang blijft hangen zegt ook iets over hoe klein die wereld soms is.