Snellere en goedkopere afhandeling toeslagenschandaal stichting Laurentien blijkt traag en niet goedkoper

tja, je hangt er een prinses en een stichting aan en ineens denkt iedereen dat het sneller gaat, maar het blijft dezelfde overheid met dezelfde stapels papier en dezelfde vergaderdrift. Ondertussen zitten die ouders nog steeds in de wachtstand, alsof ze bij Qbuzz een aansluiting moeten halen die al 3 jaar “binnenkort” komt.

Dit is dieper dan “te traag”: het systeem kan eigenlijk niet herstellen zonder zichzelf schuldig te verklaren, dus bouwt het liever nieuwe loketten die vooral tijd kopen en verantwoordelijkheid verdunnen. En dan zetten we er een prinses/stichting op alsof charisma een kapotte rechtsstaat kan patchen, maar dat is inherent theater: mooie woorden, nul macht om de Belastingdienst-juristen en hun reflexen te breken. Paradoxaal hoe Nederland zichzelf graag “menselijk” noemt, maar zodra het om echte schade gaat, wordt de burger weer een dossier dat vooral niet te snel afgerond mag worden. wat zegt dit over ons dat we herstel verwarren met proces, en proces met moraal??

Feit is ook: elke extra route of stichting betekent weer nieuwe formulieren, nieuwe contactpersonen, nieuwe wachttijden, en dat sloopt mensen mentaal. In de spreekkamer zie je het als stressklachten die maar niet “wegbehandeld” raken, hoge bloeddruk, paniek, relatiegedoe, omdat je nooit weet of je volgende brief weer een klap wordt. En dan heb je dus niet alleen herstelkosten, maar ook zorgkosten, ziekteverzuim en kinderen die thuis vastlopen, maar dat telt blijkbaar nergens mee in die rekensom.

nou ja, wat mij vooral stoort: die ouders moeten steeds opnieuw hún hele ellende bewijzen met stapels papieren, terwijl de overheid zelf al weet dat het fout zat. draai het eens om: betaal gewoon automatisch uit en ga daarna intern maar ruzie maken wie het budget opschrijft, toch?

wat me hier vooral in stoort: iedereen blijft doen alsof “sneller/goedkoper” een managementkeuze is, terwijl de kern gewoon bewijsdrift en risicomijding is na die hele fraude-reflex. Zolang je systeem is ingericht op “liever 10 onschuldigen afwijzen dan 1 fout uitbetalen”, ga je dus per gezin eindeloos checken, herchecken en juristen laten meelezen en ja dan wordt elke extra route automatisch duurder. Waarom is er niet gewoon een harde deadline met automatische toekenning als de overheid z’n eigen termijnen niet haalt??

In mijn tijd bij de KLM leerde je één simpele les: als er iets misgaat, zet je één gezagvoerder neer met mandaat en een harde deadline, anders wordt het eindeloos “coördineren” en niemand die echt tekent. Dit hele Laurentien-stichting-verhaal ruikt naar de klassieke Haagse truc: verantwoordelijkheid verdunnen met een extra club, wat adviseurs eromheen, en ondertussen kan de Belastingdienst gewoon blijven doen alsof elk dossier een potentiële fraudeur is, want ja “zorgvuldigheid”. En dan maar verbaasd spelen dat het duurder wordt… natuurlijk wordt het duurder als je twee kapiteins op één schip zet en allebei alleen maar naar de walradio luisteren.

Leuk hoor “niet goedkoper”, maar wát is hier precies de rekensom: kosten per afgerond gezin, of per aangemeld dossier, en tel je dan ook de UHT-uren mee die alsnog moeten checken/overpakken? En wie heeft die stichting eigenlijk mandaat gegeven om te beslissen over geld, of is het weer vooral “begeleiden” en gaat het besluit alsnog via dezelfde juristenmolen? Bron naar dat Volkskrant-stuk + de onderliggende cijfers graag, want anders blijft het weer een Haagse blamegame waar ouders niks aan hebben. En waarom hoor je niemand in de Kamer (NSC/VVD/BBB) keihard eisen: publiceer maandelijks doorlooptijden + uitbetalingen per route, gewoon dashboard, klaar?