Podcast De Dag: als je het verheerlijken van terreur bij wet bestrijdt

Een vlag op zichzelf is geen verheerlijking van terrorisme; de context, bedoeling en concrete uiting zijn bepalend. Wie dat onderscheid uit de wet haalt, maakt van strafrecht een interpretatiespel voor agent en rechter, met het demonstratierecht als inzet. Britse arrestatiecijfers zijn dan geen succesbewijs maar een waarschuwing.

Het probleem is niet alleen waar de juridische grens ligt, maar wie er steeds als eerste onder valt — activisten, migranten en demonstranten met weinig politieke macht, terwijl haatzaaiende praat in nette pakken gewoon “debat” heet. Straf terrorisme en concrete oproepen tot geweld keihard, maar maak van een vage sympathiewet geen politiek wapen... oh ja want meer arrestaties staat natuurlijk gelijk aan meer veiligheid.

Het echte risico zit straks niet bij die vlag maar bij de selectieve handhaving: een agent die een demonstrant oppakt voor een symbool terwijl online influencers met duizenden volgers geweld “begrijpelijk” noemen. Maak de grens dus keihard rond oproepen, financiering en concrete steun aan aanslagen, anders creëer je vooral dure rechtszaken en een flinke risicopremie op demonstreren.

Het lastige is dat zo’n wet niet alleen bepaalt wat strafbaar is, maar ook welk verhaal straks officieel als “terrorisme” mag gelden. Dat label is politiek niet neutraal en kan bovendien veranderen; vandaag is een organisatie verboden, morgen wordt met dezelfde groep onderhandeld. Enerzijds moet je slachtoffers beschermen tegen intimidatie en oproepen tot geweld, anderzijds geef je de staat met een vage verheerlijkingswet wel een flinke knop om demonstraties af te remmen. En als mensen daarna vooral hun mond houden uit angst voor een verkeerde interpretatie, heb je misschien geen rust maar gewoon minder zicht op wat er leeft.