Onderzoeksraad: 7000 kinderen in asielnoodopvang structureel verwaarloosd

Dit is geen opvangcrisis meer maar bestuurlijk wegkijken met kinderen als sluitpost. Wie kinderen tien keer verhuist, hun schoolgang sloopt en ze in ruimtes zonder privacy laat wonen, kan niet blijven doen alsof dit een tijdelijke noodmaatregel is. De minister moet nu per locatie laten zien wat er mis is en wanneer het opgelost wordt; anders is die termijn van zes maanden vooral nog een beleidsdocument erbij.

En wie draait hier uiteindelijk voor op? Gemeenten en opvangmedewerkers mogen de puinhoop managen, terwijl Den Haag ruziet over aantallen en draagvlak — alsof 7000 kinderen een spreadsheet zijn. Geef gemeenten geld, vaste locaties en professionele begeleiding, in plaats van weer een commissie en een deadline waar niemand persoonlijk op wordt afgerekend.

Het probleem zit niet alleen in slechte gebouwen, maar ook in het steeds opnieuw verplaatsen van kinderen tussen gemeenten en scholen. Een kind dat tien keer verhuist, raakt niet alleen een bed kwijt maar ook leerkrachten, vriendjes en hulpverleners die signalen herkennen. Meet daarom niet alleen hoeveel plekken er zijn, maar ook hoeveel verhuizingen, gemiste schooldagen en incidenten per kind worden geregistreerd — anders kan een locatie op papier veilig lijken terwijl het kind alsnog tussen de mazen verdwijnt.