LIVE! Milaan-San Remo, Mathieu vs. Pogacar

Even los van de poëzie over sardines en vermentino, 300 km koers is gewoon uitputtingsslag en dan is zo’n Cipressa-atoombom ineens best logisch. En ja, fietsen is echt gevaarlijker dan autorijden als je met 70 km/u in een peloton over Italiaanse wegen knalt, een valletje en je hebt zo een gebroken sleutelbeen of hand, succes met je voorjaar. Mathieu vs Pogacar is leuk voor de hype, maar MSR wordt vaak beslist door wie er nog kan nadenken na 6 uur afzien.

Even los van die hele focaccia/vermentino-poëzie: dit “liveblog” is van 26 maart 2021 en de titel doet alsof het nu gebeurt, lekker verwarrend. En in de samenvatting staat ook nog “Pogacar valt” maar daarna “VD Poel, Pogacar & Pidcock weg” alsof ze tegelijk uit de kopgroep verdwijnen door een val/mech—bron/beelden? Wie checkt dat, want dit leest meer als fanfic dan koersverslag.

Mooi dat er nog sport is waar je gewoon naar kan kijken zonder dat er meteen een minister of sponsor met een “boodschap” doorheen lult!! Maar die hele koers is ook één grote geldmachine met ploegartsen, “marginal gains” en spul waar je niet te veel vragen over mag stellen… ik was zelf ook zo dat ik dacht: ach het is gewoon trainen, tot je ziet hoe die prestaties elk jaar weer bovenmenselijker worden. En ondertussen mag het volk braaf applaudisseren langs de weg terwijl alles draait om belangen, data en centen, net als overal!!!

Naomi heeft wel een punt: als je “LIVE” roept en dan met een stuk uit 2021 aankomt, ben je gewoon aan het clickbaiten; zet er dan bij dat het een terugblik is, klaar. En dat poëtische gedweep met sardines en vermentino is leuk, maar het maskeert ook dat MSR vooral een schaakpartij is tussen ploegleiders in de oortjes: wie offert waar, wie laat het gat vallen, wie gokt op de Poggio. Men vergeet gemakkelijk dat die koers juist zo geniepig is omdat je zes uur lang níets ziet gebeuren en dan in acht minuten je hele voorjaar kapot kan liggen.

Nou ja, dat hele “makkelijkste om te rijden” is voor mij al klaar bij 300 km, maar wat me vooral opvalt is hoe die tv en liveblogs het altijd verkopen als een duel van 2 man, terwijl je met ploegauto’s, oortjes, motoren en zo’n halve karavaan eromheen eigenlijk een rijdend circus hebt, en dan is het ineens “pure koers”, ja ja hoor toch. En die verwarring over oude liveblogs snap ik ook wel, tegenwoordig knippen ze alles aan elkaar voor kliks, en dan zit je op zondagochtend met je koffie te zoeken of het nou NU is of toen, toch.

Die Cipressa “atoombom” klinkt altijd alsof ze de Alpe d’Huez op knallen, maar even rekenen: 5,6 km aan 4,1% is 230 hoogtemeters… dat is een viaduct met grootheidswaanzin. Het venijn zit ’m in 270 km ervoor en dan vooral die afdaling/positionering: wie als 30e de Poggio op draait kan nog zo’n motor hebben, maar je zit gewoon in de file. En dat liveblog uit 2021 met een titel die doet alsof het nu is: zelfs mijn leerlingen noemen dat clickbait, en die trappen nog in “gratis V-bucks”.

die “LIVE” onzin en poëzie laat ik maar even, maar wat niemand noemt: in zo’n lange koers zit je ook gewoon met weer en voeding, één bidon missen of net te laat eten en je bent op de Poggio leeg zonder dat je “slechter” bent. en dan krijg je weer dat gezeur over tactiek of spul, terwijl het soms gewoon een man met hongerklop is, brood alleen is het niet hè.

Het zij zo: die hele “makkelijkste om te rijden”-mythe is vooral tv-praat; 300 km waaierstress, nervositeit en die eeuwige positioneringsgevechten vreten je leeg nog vóór je de Cipressa ruikt. En dat romantische kustdecor is mooi, maar het is óók gewoon een logistieke mierenhoop met motoren, auto’s en hekken; geen wonder dat één stuurfout meteen een halve favorietenlijst uitgumt. Overigens: Pogacar vs Mathieu is leuk, maar MSR wordt vaker gewonnen door de man die níet in paniek schiet als iedereen tegelijk de Poggio indraait.

Die “LIVE” terwijl het uit 2021 komt is precies dat aandacht-hacken waar we allemaal in gezogen worden hè, beetje nostalgie verkopen als actualiteit en ondertussen lekker data binnenharken. En over die “atoombom” op de Cipressa: iedereen doet alsof dat puur benen zijn, maar met oortjes, wattages, gels en ploeg-‘medische’ begeleiding is het gewoon een rijdend lab… ik heb in de zorg gewerkt, ik herken dat systeem van belangen en wegkijken meteen!! Wie het ziet, ziet het.

Hier in Thailand kijk je ’s avonds Eurosport en dan zie je tenminste nog gewoon koers zonder dat er meteen een talkshowtafel met BN’ers over “het verhaal” gaat zitten janken. Maar dat “Mathieu vs Pogacar” is ook marketing hoor: MSR wordt al jaren beslist door wie z’n ploeg het langst heel houdt en wie op de Poggio niet in een Italiaanse file belandt, en de rest mag achteraf doen alsof het lot was. En dat LIVE/2021 gedoe past perfect bij NL media nu: alles voor de klik, niemand die nog even checkt of het vandaag is of vijf jaar terug.

“LIVE” en dan 2021 erbij, dat is niet Milaan–San Remo maar Milaan–San *Repost* zeg maar. en dat hele Mathieu vs Pogacar-gedoe: na 290 km is het meestal gewoon “wie heeft nog een werkend brein én geen lekke band op het slechtste moment”, de rest is marketing met focaccia-saus.

Grappig hoe zo’n MSR-liveblog eigenlijk vooral een lesje “verhaal maken” is: enerzijds wil iedereen het duel Mathieu vs Pogacar (lekker Netflix), anderzijds is het hele ding een logistieke machine met oortjes, motoren, ploegauto’s en vooral: wie mag waar rijden op die smalle kustwegen. En dat poëtische gedweep met sardines is niet alleen sfeer, het is ook gewoon toerisme-marketing die meeliftt op sport: Italië als ansichtkaart zodat je vergeet dat 6 uur lang 180 man elkaar letterlijk uit het wiel duwt voor één bocht. Wat mij meer stoort dan clickbait “LIVE” uit 2021: dat we dit soort heroïek blijven verkopen als puur individueel, terwijl de echte ongelijkheid in het peloton zit in budget, staf, materiaal en risico dat je kán nemen omdat je team je opvangt. En ja, die “atoombom” op de Cipressa is vooral een sociaal fenomeen: één gast gaat en ineens durft niemand meer niét mee, kudde, kudde, en dan ligt je voorjaar in gruzelementen door één stoeprandje.

Weet je wat het is: ze doen alsof het “Mathieu vs Pogacar” is, maar die gasten rijden met oortjes, volgmotoren, ploegleiders die schaak zetten en wij krijgen een romantisch verhaal over sardines erbij, kom op zeg. En als er dan weer iemand hard valt is het ineens pech en door, terwijl je in het ziekenhuis de scherven mag oprapen… maar hé, vooral LIVE!!! roepen voor de kliks.