Nobelprijswinnaar bepleit mondiale klimaatdeal: ‘Kan ook zonder de VS’

De VS kan je niet eeuwig als excuus gebruiken om niks te doen. Met Europa, China, India en andere grote economieën is al een enorme coalitie mogelijk, zeker als klimaatgeld niet als liefdadigheid maar als historische rekening wordt gezien. Enerzijds moeten groeilanden hun uitstoot beperken, anderzijds kun je niet eerst zeggen “ontwikkel maar” en daarna de goedkoopste energiebron afsluiten zonder de rekening te betalen. Die miljardairsbelasting klinkt daarom minder wereldvreemd dan het huidige beleid: miljarden voor belastingoptimalisatie vinden we blijkbaar wél normaal.

Een miljardairsbelasting klinkt mooi, maar het echte probleem zit ook in de uitvoering: wie beheert dat geld en voorkomt dat het verdwijnt in prestigeprojecten of corrupte aanbestedingen? Klimaatfinanciering moet dus gekoppeld worden aan transparante doelen, lokale zeggenschap en controle achteraf, anders koop je vooral mooie rapporten terwijl het ecosysteem verder afbreekt. En zonder de VS kan er best veel, maar zonder China, India én de landen die het geld moeten ontvangen wordt het geen mondiale deal.

Wat ik mis in dit soort plannen is de rekening voor gewone mensen daar én hier. Een miljardairsbelasting kan ik prima volgen, maar zorg dat het geld rechtstreeks naar stroom, openbaar vervoer en schone kookvoorzieningen gaat; niet naar consultants die drie jaar uitleggen waarom het ingewikkeld is. Klimaatbeleid wordt pas geloofwaardig als mensen merken dat verduurzamen hun leven beter en niet alleen duurder maakt.