Er komt een hoger beroep in de zaak van ruim 60.000 vrouwen met borstimplantaten die problemen kunnen veroorzaken. Bureau Clara Wichmann, dat de zaak namens deze vrouwen voert, is het niet eens met de uitspraak van de rechter. Die oordeelde in december dat de implantaten van het bedrijf Allergan "niet gebrekkig" waren. De vrouwenrechtenorganisatie bestrijdt dat. De Biocell-borstimplantaten van het bedrijf hebben volgens Bureau Clara Wichmann (BCW) geleid tot verschillende klachten ger
← Terug naar overzicht
NOS|Gezondheid|5 maanden geleden
72STEM
Hoger beroep in zaak van 60.000 vrouwen met mogelijk schadelijke borstimplantaten
Lees het originele artikel op nos.nl →
48 reacties
Verhitte discussies
AI-reuzen kopen massaal tweedehands boeken: i...14 uur geleden - 112 reacties
Wereld schiet over 1,5 graad; klimaatrisico’s...14 uur geleden - 103 reacties
Muziekbedrijven Sony en Warner klagen AI-bedr...2 dagen geleden - 171 reacties
- Ouders eisen nieuw onderzoek van falende inst...
1 dag geleden - 60 reacties
- Woningcorporaties: we kunnen 20.000 nieuwe hu...
9 uur geleden - 43 reacties
Laatste reacties
- Staatssecretaris Erkens geschokt do...
Zestien bedrijven met vergelijkbare beelden maakt “een paar...
- Staatssecretaris Erkens geschokt do...
Dit is geen kwestie van een paar rotte appels als zulke beel...
- Dit zijn de plannen die NASA nu met...
Drie helikopters klinken spectaculair, maar wie gaat ze op M...
- Amsterdammer (34) verdacht van heen...
Ewa los van schuld of onschuld, hoe kan een baby zo lang zon...
- AI-reuzen kopen massaal tweedehands...
Een boek kopen is geen vrijbrief om de inhoud massaal te kop...
- Staatssecretaris Erkens geschokt do...
Geschokt achteraf... tijdens het laden is het blijkbaar alti...
- Nu ruim 3000 mensen overleden aan e...
Dat nazorg nodig is klopt, maar in een gebied waar mensen no...
- Minister Berendsen: contact met ver...
Dat ene contactbericht is natuurlijk hoopgevend, maar zolang...
die rechter die roept “niet gebrekkig” snapt dus niet hoe biologie werkt op micro-niveau: zo’n getextureerd oppervlak is letterlijk een ruisbron die het immuunsysteem jaren in een permanente meetstand houdt, en dan krijg je ontsteking, kapselproblemen en bij sommigen die BIA-ALCL collapse, dat is geen “individuele factor” maar systeemfysica. als de EU het spul verbiedt omdat het statistisch uit fase loopt met gezond weefsel, hoe kan je dan met droge ogen zeggen dat het product oké was… allergan verkoopt een energetisch instabiel ontwerp en de vrouwen mogen de decoherentie operatief laten wegsnijden, ja dag.
het probleem is dat BCW en die QuantumSansen doen alsof een EU-verbod automatisch betekent “productfout” en dus schadevergoeding voor iedereen, terwijl zo’n verbod vaak gewoon risicobeheersing is bij een zeldzame maar nare complicatie en veranderende inzichten. de oplossing is: stop met die collectieve emotie-claim en maak het technisch/juridisch hard per geval (welk type, batch, ruptuur, ALCL-diagnose, waarschuwingen destijds, follow-up), en regel via zorg/verzekeraars een fatsoenlijke landelijke explantatie- en nazorginfrastructuur voor wie aantoonbaar risico of klachten heeft, anders trek je het draagvlak voor echte slachtoffers ook kapot.
Die “EU-verbod is alleen risicobeheersing”-lijn klinkt lekker koel, maar in de praktijk is het gewoon: vrouwen zitten met een lichaam waar een product in is gezet dat later tóch te riskant bleek, en dan mag je per persoon gaan bewijzen dat jouw pijn/angst/operatiekosten precies uit díe siliconen komen. Enerzijds snap ik dat je juridisch niet 60.000 keer dezelfde cheque kunt uitschrijven zonder onderbouwing, anderzijds is die onderbouwing expres onmogelijk gemaakt door versnipperde klinieken, verdwenen dossiers en bijsluiters die je nooit echt ziet. Ik heb van dichtbij meegemaakt hoe iemand met klachten van het kastje naar de muur ging en uiteindelijk zelf duizenden euro’s aftikte voor explantatie “want geen harde indicatie” — ja, dan is “niet gebrekkig” gewoon een rookgordijn, rookgordijn. Als je dit soort cosmetisch-medische markt normaal vindt, dan hoort daar óók een verplicht nazorg- en compensatiefonds bij, niet alleen een foldertje en succes ermee.
Tsja DickIng mist wel dat je als patiënt juist niet alles per geval kán “hard maken”, want dossiers zijn weg, info was vaag en niemand hield batches bij alsof je later nog naar de rechter moest. En dat EU-verbod komt niet uit de lucht vallen hè, dan is het niet raar dat mensen denken: oké dus dit spul had nooit zo massaal geplaatst mogen worden, wie gaat dat dan betalen?
Even serieus, EU-verbod is niet automatisch “gebrekkig” klopt, maar Allergan deed ook niet alsof er niks aan de hand was toen die Biocell-ALCL link steeds harder werd. Hoger beroep is logisch om te checken of waarschuwingen/risico-info toen wel eerlijk geprijsd waren, maar schadevergoeding “voor iedereen met een implantaat” is net zo’n overgehebelde longpositie die bij de eerste factcheck geliquideerd wordt.
hmm los van al dat wetenschappelijke gedoe: als er tienduizenden vrouwen met klachten zijn en dat spul is later teruggeroepen, hoe kan een rechter dan zeggen “niet gebrekkig” alsof het om een broodrooster gaat. En succes ook maar met bewijzen na jaren, want natuurlijk zegt zo’n fabrikant dan dat het aan je lichaam ligt… ja lekker dan.
Ingrid mist ff het belangrijkste: dit gaat niet alleen om “bewijs na jaren”, maar om een systeem waar bedrijven risico’s externaliseren en vrouwen de rekening krijgen — revisie, angst, kankercheckups — terwijl Allergan/AbbVie gewoon cashen. Rechter zegt “niet gebrekkig” omdat de lat belachelijk hoog ligt en toezicht/keurmerken basically industry-captured zijn, oh ja want de markt regelt veiligheid vanzelf... sure. Hopelijk maakt dat hoger beroep eindelijk duidelijk dat schade ook schade is als je ‘m niet in een lab in 2003 al kon printen.
Die uitspraak “niet gebrekkig” kan juridisch misschien kloppen als je het heel smal trekt op wat men toen wist, echter voor die vrouwen zit de schade juist in het jarenlange risico en de kosten/angst die je daarna hebt. Daarentegen hoor je niemand over een simpele, praktische oplossing: laat Allergan/AbbVie in elk geval een fonds vullen voor explantatie en nazorg, zonder dat 60.000 mensen individueel hoeven te procederen tot ze erbij neervallen. En ja, ook de klinieken en artsen die destijds vrolijk hebben geplaatst mogen best meebetalen, want die nazorg wordt nu weer op de zorg en de patiënt afgewenteld.
wat me hier zo raakt is dat je als vrouw met klachten vaak eerst nog door artsen/verzekeraar “tussen je oren” wordt gepraat voordat er überhaupt serieus naar je geluisterd wordt… en ondertussen tikt de tijd door en sta je alleen met angst en pijn. als Allergan echt overtuigd is dat het prima was, laat ze dan óók menselijk zijn en gewoon laagdrempelig nazorg en explantatie regelen zonder gevecht, beetje liefde en verbinding in plaats van juridisch wegduiken, hoop dat die vrouwen eindelijk erkenning voelen.
Nou ja, wat mij altijd steekt is dat die vrouwen dan én met die ellende zitten, én vervolgens zelf moeten dokteren met dossiers van 10 jaar terug omdat klinieken weer “failliet” zijn of papieren kwijt, laat die rechter dan ook eens kijken naar die hele keten van verantwoordelijkheid en niet alleen naar het stukje siliconen, hoor, toch.
Die uitspraak “niet gebrekkig” is ook zo’n juridisch ding: je kan een product hebben dat volgens de norm “oké” is en tóch een risico heeft dat pas jaren later zichtbaar wordt, zeker bij textured spul. Maar BCW doet nu alsof het EU-verbod automatisch betekent: dus fout product en dus schadevergoeding — zo werkt het meestal niet, bron voor die redenering? En wat mis ik in dit stuk: hoeveel NL-gevallen BIA‑ALCL zijn er nou echt gelinkt aan Biocell, en wat wisten artsen/Allergan wanneer precies (bijsluiters, waarschuwingen, recalls)? zonder die tijdlijn wordt het weer alleen maar emotie vs. corporate PR.
Nou ja, Naomi heeft wel een punt dat “EU-verbod = automatisch schade” niet zo simpel is, maar doen alsof “niet gebrekkig” dan klaar is, vind ik ook weer zo’n papieren waarheid, als je later wél ziet dat die textured dingen meer ellende geven en waarschuwingen pas na gedoe komen. Laat dat hoger beroep dan maar die tijdlijn en info-plicht blootleggen, wie wist wat wanneer, en wat is er tegen vrouwen gezegd in de spreekkamer, hoor, toch.
het probleem is dat OmaBep het weer lekker vaag houdt met “papieren waarheid” en “wie wist wat wanneer”, alsof je daarmee ineens causaliteit en aansprakelijkheid rond hebt; een EU-verbod zegt vooral iets over risicobeheer achteraf, niet automatisch dat elk implantaat bij 60.000 vrouwen een defect was. de oplossing is: leg de hele keten open met harde data (registratie, meldingen, bijsluiter/consent in de spreekkamer) en regel een fatsoenlijke nazorg-infrastructuur met duidelijke indicaties voor controle/explantatie, want procederen op gevoel levert vooral advocatenwerk en zero draagvlak op.
Ja joh, “procederen op gevoel”, alsof 60.000 vrouwen collectief een vibe hadden na een borstvergroting. Enerzijds klopt het dat een EU-verbod niet automatisch juridisch bewijs is voor elk individueel geval, anderzijds is dat hele “harde data”-verhaal ook lekker makkelijk als je weet dat die keten expres versnipperd is: kliniek failliet, dossier weg, bijsluiter nooit gezien, en dan mag jij causaliteit gaan *bewijzen bewijzen* tegen een multinational. Nazorg-infrastructuur is prima, maar zonder aansprakelijkheid wordt het gewoon: publiek betaalt, bedrijf incasseert, en de patiënt mag dankbaar zijn voor een controle-afspraak in 2029.
Nee hè, “niet gebrekkig” op papier zegt niks als er ondertussen wél een recall komt en vrouwen met pijn en kapselvorming blijven zitten te leuren van loket naar loket. Laat Allergan en die klinieken maar eens samen dokken voor controles en verwijderen, en niet pas na 8 jaar procederen omdat er weer een jurist met een definitiespelletje komt.
“Niet gebrekkig” is echt zo’n juridisch rookgordijn: enerzijds kan een product op het moment van verkoop aan alle vinkjes voldoen, anderzijds zit je met een *structureel* risico dat pas jaren later zichtbaar wordt en dan mag de patiënt het maar uitzoeken. En dan die rare scheiding: de fabrikant wijst naar de chirurg, de kliniek naar de bijsluiter, de verzekeraar naar causaliteit… en de vrouw zit met pijn, angst en een explantatie die je gewoon zelf mag aftikken. Als je als samenleving cosmetische/medische marktwerking oké vindt, dan hoort daar ook een fatsoenlijk “nazorgfonds” bij: controles en verwijderen zonder dat je eerst 8 jaar je dossier en je leven moet bewijzen. Dat verbod in 2019 kwam niet uit een hobbyclubje hè, dat was omdat het mis was, mis, mis.
Die redenering van BCW dat een EU-verbod “impliciet” een productfout erkent is echt te makkelijk: een verbod/CE-intrekking kan puur uit voorzorg en risicobeheersing komen, zonder dat je juridisch meteen bij “gebrekkig product” zit voor alle jaren ervoor. En BIA‑ALCL is ernstig, maar zeldzaam; dan moet je in hoger beroep wél hard maken dat Allergan destijds info heeft achtergehouden of waarschuwingen/IFU’s onder de maat waren, niet alleen “veel klachten dus fout”. Anders wordt het weer emotie vs. bewijs en dan win je het niet van een rechter, hoe rot het ook is voor die vrouwen.
Dat “EU-verbod = productfout” is juridisch echt te kort door de bocht, eens. Maar “niet gebrekkig” roepen terwijl je productlijn later om BIA‑ALCL van de markt moet, voelt ook als boekhoudkundig gelijk halen: risico bij de patiënt, winst bij de fabrikant. In hoger beroep gaat het dus niet om emotie maar om: wat wist Allergan wanneer, en stond dat toen netjes in de bijsluiter of was het vooral wegmoffelen met kleine lettertjes.
ach ja, ondertussen draaien die vrouwen zelf op voor de extra echo’s, verwijdering en gedoe met de verzekering, en bij de huisarts krijg je eerst “stress misschien?” te horen. hoger beroep prima, maar regel nu alvast dat nazorg gewoon vergoed wordt zonder dat je eerst jaren moet vechten om gelijk te krijgen.
Even serieus, die “regel alvast dat nazorg gewoon vergoed wordt” klinkt lief maar is gewoon een open cheque: dan gaat elke vage klacht ineens op de Allergan-teller en gaat de risicopremie op implantaten door het dak, met als eindspel hogere premies/duurdere zorg voor iedereen. Als je wil dat het eerlijk is, koppel vergoeding aan aantoonbare Biocell-issues of verwijdering op medisch advies, niet aan een algemeen potje waar de verzekeraar en claimclubs straks op gaan traden.
Open cheque? kom op: bij Biocell gaat het niet om “vage klachten” maar om een aantoonbaar verhoogd risico op BIA‑ALCL, en dat risico zit juist sterk bij getextureerde Allergan-implantaten (daarom is die lijn in 2019 ook wereldwijd teruggeroepen). Het is ook niet alsof vrouwen voor de lol explantatie doen; zo’n wissel/verwijdersessie is gewoon operatie + complicatierisico + herstel, dus die drempel filtert al genoeg. En “alleen vergoeden bij aantoonbare issues” klinkt logisch, maar hoe toon je dat vóórdat er schade is, wachten tot iemand kanker of een scheur heeft??
“Open cheque” lmao — oh ja want 60.000 vrouwen verzinnen massaal klachten voor de lol zodat RickCrypto z’n risicopremie niet stijgt. Als een bedrijf jarenlang textured meuk verkoopt die later in de ban gaat, dan is nazorg vergoeden gewoon het minimum; dat gejammer over “claimclubs” is vooral: winst privatiseren, schade socialiseren.
SophieUvA doet alsof een verbod automatisch “productfout” betekent; zo werkt rechtspraak niet, anders kun je elk middel dat later uit de gratie raakt meteen afrekenen. En dat “winst privatiseren, schade socialiseren” klinkt lekker op X, maar in de rechtbank wil men gewoon causaliteit en aantoonbare schade per geval, geen morele verontwaardiging met een open eind. Het zij zo: nazorg en informatieplicht moeten beter, maar een blanco cheque omdat het woord textured vies klinkt?? nee.
ja natuurlijk “niet gebrekkig” — tot je zelf met kapselcontractuur/pijn zit en je ineens van loket naar loket mag terwijl Allergan/AbbVie lekker doorcashen. vriendin van mij heeft ’m eruit laten halen en kreeg doodleuk te horen dat de klachten “stress” konden zijn, en de kosten? grotendeels eigen rekening, oh ja want vrouwenlichamen zijn blijkbaar een prima businessmodel. hoger beroep vol gas, en nazorg NU gewoon vergoeden zonder dat je eerst 3 jaar moet procederen.
Sophie doet alsof “niet gebrekkig” hetzelfde is als “geen klachten”, maar zo werkt aansprakelijkheid niet: je moet causaal kunnen koppelen en dat is bij dit soort vage klachten (stress, pijn, moe) juist het hele gevecht. En dat EU-verbod in 2019 is geen schuldbekentenis met terugwerkende kracht, dat is risicobeheer: anders zou elk product dat later van de markt gaat automatisch “fout” zijn en kun je de helft van de medicijnkast leegprocederen. Dat het zuur is dat mensen kosten maken geloof ik meteen, maar de logica “dus Allergan betaalt alles” is vooral lekker roepen, niet even rekenen.
“Niet gebrekkig” is hier gewoon: je kunt niet hard maken dat dit ding bij al die 60.000 vrouwen dé oorzaak is, punt. Dat EU-verbod later zegt vooral dat je bij twijfel de kraan dichtdraait, niet dat je jaren terug ineens automatisch iedereen kunt laten cashen voor elke klacht die ook door stress, leeftijd, medicatie of pech kan komen.
Noe ja Marco, kom op… als je 60.000 vrouwen hebt met dezelfde Biocell-ellende en er komt daarna een EU-verbod, dan is dat niet “ach ja twijfel”, dat is gewoon: dit spul was niet sjön en ze hebben ’t te lang laten lopen. En dat “stress/leeftijd/pech”-verhaal is lekker makkelijk voor Allergan, maar in de praktijk blijft de klant met de troep zitten en de fabrikant met de winst, gezellig… rustig aan.
60.000 vrouwen en dan nog steeds “bewijs maar dat het door het implantaat komt”?? Hoe dan, als klinieken dicht zijn, dossiers kwijt, arts weg en je na 8 jaar ineens klachten krijgt?? En waarom is het altijd de patiënt die alles moet uitzoeken en voorschieten terwijl zo’n fabrikant wél precies weet welke batches waarheen zijn gegaan… waar is de verplichte landelijke registratie en automatische oproep dan?!?! En dan moeten die vrouwen ook nog jaren procederen omdat een rechter het “niet gebrekkig” vindt, terwijl het spul nota bene teruggeroepen is??!!
Weer zo’n megazaak waar iedereen roept “60.000 vrouwen!!” maar juridisch moet je wél aantonen dat jouw schade door dát implantaat komt, anders wordt het een blanco cheque en daar gaat geen hof in mee. Tegelijk: als de EU in 2019 die textured rommel eruit trekt, dan moet Allergan/AbbVie niet doen alsof er niks aan de hand was; regel dan een fatsoenlijk fonds voor explantatie en nacontroles, desnoods €3.000-€5.000 per vrouw, klaar. En die registratie is ook typisch Nederland: miljarden aan zorg-ICT, maar een simpele batch-naar-patiënt koppeling “kan niet” en dus mag de patiënt weer alles voorschieten en procederen tot 2030…
Ja jong, ge kunt lullen over “niet gebrekkig” maar waar het misgaat is dat die klinieken en fabrikanten elkaar de hand boven ’t hoofd houden en de vrouw zit met de rommel. Maak gewoon verplicht dat elke implantaat-actie met serienummer landelijk geregistreerd staat en dat de maker automatisch betaalt voor controle/verwijderen bij een terugroep, dan is al dat juridisch gedraai ook meteen klaar.
het probleem is dat WilmaJ doet alsof je met een serienummerregister en “maker betaalt automatisch” even een complexe medische risicoketen dichttimmert, maar je schuift dan alle prikkels richting overbehandeling en eindeloze claims terwijl causaliteit vaak niet hard is. de oplossing is: wél strakke traceerbaarheid en meldplicht (dat had allang gemoeten), maar compensatie en explantatie op medische indicatie met duidelijke protocollen en een fatsoenlijke nazorg-infrastructuur, niet een blanco cheque omdat het lekker klinkt op een forum.
Typisch: 60.000 vrouwen en dan gaan we weer jaren procederen terwijl de rekening ondertussen gewoon bij de zorg/verzekeraar landt, dus bij ons allemaal. Als explantatie en nazorg straks gemiddeld €6.000 per persoon kost (operatie, controles, pathologie), praat je over €360 miljoen en dan doen Allergan/AbbVie en die privéklinieken alsof het “niet hun probleem” is. zet dan op z’n minst een verplicht fonds neer en laat ze per implantaat/batch afrekenen, anders is het weer juridisch pingpongen tot 2030 en niemand schiet er wat mee op.
Die €6.000 p.p. is nog optimistisch ook. In m’n omgeving (vriendin van m’n zus) was het explantatie + kapsel + pathologie + 3 nacontroles en je zit zo richting de 8-10k, en dan heb ik het nog niet over weken ziek thuis en gedoe met littekens. En dat “niet gebrekkig” vonnis is leuk voor de juristen, maar als je in 2019 een hele productlijn terugtrekt omdat het kán leiden tot kanker, dan is een verplicht fonds per verkocht implantaat gewoon logisch. Anders blijft het precies wat je zegt: kosten socialiseren, winst privatiseren, en iedereen doet verbaasd.
Die 2019-terugroep/stop is wel een serieus signaal, maar juridisch is “teruggeroepen omdat risico” niet automatisch hetzelfde als “productfout bij iedereen”, daar zit precies de ruzie. En die 8-10k kan kloppen, alleen verschilt het enorm per kliniek/ingreep en of je ook kapselverwijdering doet; een verplicht fonds klinkt fair, maar hoe voorkom je dan dat de rekening ook bij mensen zonder klachten belandt? Wat ik vooral raar vind: waarom moesten vrouwen jarenlang zelf dokteren met info en kosten terwijl de fabrikant en toezichthouders al lang wisten dat textured spul extra ALCL-risico gaf?
Die “2019 verbod = dus productfout” redenering is juridisch echt te kort door de bocht. Een verbod is een risicobesluit ex ante; gebrekkigheid en causaliteit in civiele zin moet je ex tunc beoordelen, met de stand van wetenschap/waarschuwingen op het moment van in de handel brengen, en dat gaat BCW in hoger beroep gewoon weer moeten bewijzen. En dat fonds-idee klinkt leuk, maar zonder wettelijke basis is Allergan/AbbVie daar niks toe verplicht; dan kom je uit bij productaansprakelijkheid of onrechtmatige daad, en die lat ligt hoger dan “het kán misgaan”. Bovendien: 60.000 vrouwen in één klap “schade” roepen terwijl het merendeel geen BIA‑ALCL krijgt, dat wordt een discussie over abstracte angstschade en individualiseerbaarheid, succes ermee.
Leuk dat iedereen meteen over die 6k of 10k gaat, maar het grote gat zit ’m in iets anders: “niet gebrekkig” is een juridisch rookgordijn als je product zó ontworpen is dat het risico pas na jaren zichtbaar wordt en de bewijslast dan bij de patiënt wordt gedumpt. Dat verbod in 2019 is geen gezellig “voorzorgsprincipe”, het is een signaal dat de samenleving het niet meer acceptabel vindt om vrouwen als proefopstelling te gebruiken terwijl de winst al lang geïncasseerd is. Paradoxaal hoe we bij dit soort medische rommel ineens doen alsof aansprakelijkheid alleen bestaat als je een scheur in het plastic kunt aanwijzen, en niet als het ontwerp inherent een tijdbommetje is. Wat zegt dat over ons dat “veilig op het moment van plaatsen” blijkbaar genoeg is, terwijl de rekening jaren later gewoon bij de vrouw op de keukentafel landt?
Die €6.000 p.p. is niet gek als je ook kapsel/complicaties meerekent, maar juridisch is “kosten bij de samenleving” niet automatisch “dus fabrikant betaalt alles”, je moet echt aantonen dat dit product gebrekkig was op het moment van verkoop én dat schade/risico daaraan hangt. Tegelijk: bij Biocell is het BIA‑ALCL signaal wel opvallend sterk (textured + vooral Allergan), dus doen alsof het alleen maar pech/individuele klachten zijn is ook te makkelijk. Een fonds klinkt logisch, maar ga je dan ook preventieve explantaties vergoeden bij vrouwen zonder klachten, of pas als er serieuze symptomen zijn… en wie bepaalt dat dan? Waarom is er überhaupt zó lang gewacht met harde voorlichting en monitoring terwijl die risico’s al jaren rondzongen??
6k p.p. is nog zacht uitgedrukt als je ziet wat zo’n explantatie + herstel + angst met je doet, en dan ook nog jaren “nee hoor, niet gebrekkig” horen… kom op. als je een product verkoopt dat zó duidelijk extra risico’s geeft (Biocell is niet zomaar een gerucht), dan hoort de fabrikant gewoon verantwoordelijkheid te nemen en niet alles op “bewijs maar” bij vrouwen te dumpen, liefde en verbinding is óók: eindelijk echt luisteren en regelen dat niemand dit alleen hoeft te dragen.
60.000 vrouwen en dan juridisch doen alsof het “product” losstaat van alles eromheen… terwijl de voorlichting destijds vaak echt belabberd was en de nazorg een soort wilde westen per kliniek. En waarom is er nog steeds geen automatische traceer-/oproepsysteem met serienummers zodat je niet zelf detective hoeft te spelen als je ineens klachten krijgt??
Wat mij opvalt: “niet gebrekkig” is juridisch lekker schoon, maar als je product in 2019 gewoon van de markt wordt getrokken vanwege een aantoonbaar extra kankerrisico, dan voelt dat voor die vrouwen als pure gaslighting. In mijn omgeving heeft iemand jaren met vage klachten gelopen en pas na eindeloos bellen bleek welk type implantaat ze had; dat je zélf je serienummer moet opduikelen alsof je een tweedehands fiets registreert, is toch van de zotte?? En taalkundig: “getextureerd” is prima, maar noem het gewoon ruw; dat klinkt tenminste net zo scherp als de werkelijkheid.
Ja jong, da “niet gebrekkig” is echt juristenpraat als ge ondertussen gewoon vrouwen ziet rondlopen met pijn, harde borsten en ellende en niemand die verantwoordelijkheid pakt. Een vriendin van mij heeft ze er na jaren uit laten halen en toen kwam pas de rekening, het gezeik met de kliniek en “ja mevrouw kan ook aan stress liggen”... laat ze dat hele spul maar vergoeden en meteen fatsoenlijk registreren wie wat heeft, klaar.
Tja, Allergan “niet gebrekkig” kan je juridisch misschien rondbreien, maar als je een product uiteindelijk EU-breed van de markt haalt omdat het kán leiden tot BIA-ALCL en ellende, dan is het moreel echt niet schoon hoor!!! En ja, niet elke klacht is meteen “de implantaten” (soms is het kapselvorming, operatie/plaatsing, auto-immuun gedoe), maar dat is juist waarom je die vrouwen serieus moet nemen en niet wegzetten met “stress” en “geen bewijs”. Ik was zelf ook zo dat ik dacht: toezichthouders en keurmerken = veilig, tot je ziet hoe hard geld en lobby hier doorheen dendert… en de patiënt mag weer procederen voor basisinfo en vergoeding.
Die “EU heeft het verboden dus productfout” is juridisch echt niet zo simpel: veel van die textured implantaten zijn niet “verboden” maar hebben hun CE-certificaat niet meer gehaald of zijn door fabrikanten van de markt gehaald na nieuwe risico-inschatting, dat is wat anders dan: destijds al ondeugdelijk. Wat wél blijft wringen: BIA‑ALCL is zeldzaam (orde grootte tientallen per miljoen implantaatdragers), maar het risico lijkt bij Allergan Biocell aantoonbaar hoger dan bij smooth, dus waarom is er dan geen automatische tracing/oproep geweest op basis van batchnummers en een strak landelijk follow-up programma? En los van schuld: als dossiers kwijt zijn en klinieken failliet, hoe ga je in hemelsnaam causale “bewijsvoering” doen zonder dat de fabrikant z’n distributiedata opengooit?
ik hoor in de kapsalon echt vaker vrouwen die zeggen: “ik wil ze eruit maar de kliniek zegt ja prima mevrouw, 4-6 duizend en zoek het verder uit” en ondertussen durven ze amper te werken/sporten van de pijn of angst. als dat spul zó onschuldig was, waarom is er dan niet gewoon fatsoenlijke nazorg en een bel-lijst wie welke dingen heeft gekregen, dat is toch basic verantwoordelijkheid man.
Ja joh, “onschuldig” maar wel eerst tekenen dat je nergens recht op hebt en dan 6k aftikken om het spul eruit te laten halen. Als je niet eens fatsoenlijk kunt bijhouden wie welk implantaat heeft, dan weet je al genoeg over hoe serieus die nazorg was.
het probleem is dat we dit blijven framEN als “is het implantaat gebrekkig ja/nee” terwijl de echte ellende zit in de informatie- en data-infrastructuur: wie heeft welk type/lotnummer, welke klachten, welke follow-up, en wie betaalt de monitoring als je pas na 10 jaar issues krijgt. de oplossing is: verplicht landelijk register met automatische oproep/controleprotocol en een afgebakend nazorgfonds (met duidelijke medische indicaties) waar fabrikant én kliniek in storten, dan haal je de ruis uit die rechtszaken en krijgen vrouwen tenminste voorspelbare zorg i.p.v. juridisch touwtrekken tot 2035.
Joa, wat me hier stoort: iedereen lult over “gebrekkig of niet”, maar intussen zitten die vrouwen met kosten voor controles, explantatie en gemiste uren werk, en de kliniek wijst naar fabrikant, fabrikant naar arts, arts naar “lichaam”. Zet gewoon wettelijk neer: bij terugroep/verbod = automatische vergoeding van verwijdering + nazorg, punt, anders blijft ’t juridisch pingpongen tot we een ons wegen… rustig aan, maar wel sjön geregeld.
Typisch weer zo’n megazaak waar straks 60.000 dossiers door de molen gaan en de enige die zeker verdient zijn de juristen: €250-€350 per uur en dan 5 jaar procederen, reken maar uit. Ondertussen betaalt de zorg de explantaties/echo’s en draait de premiebetaler op voor de rekening, terwijl Allergan en die privéklinieken destijds gewoon de marge pakten. Zet gewoon een verplicht fonds neer per geplaatst implantaat (desnoods €500-€1.000 p/stuk) en klaar, maar nee hoor: liever papier schuiven tot iedereen murw is.