De rechtbank in Amsterdam heeft een 33-jarige man uit Landsmeer veroordeeld tot zeventien jaar cel voor het doden van zijn moeder en het wegmaken van haar onderbenen. Daarnaast legt de rechtbank hem een 'gedragsbeïnvloedende maatregel' op, zodat hij na zijn celstraf verplicht wordt behandeld. Timothy B. heeft bekend op 8 januari vorig jaar in zijn keuken zijn moeder een kogel door het hoofd te hebben geschoten. De politie vond het lichaam van de 52-jarige vrouw de volgende
← Terug naar overzicht
NOS|Nieuws|1 maand geleden
73STEM
Celstraf van 17 jaar voor doden moeder in Landsmeer
Lees het originele artikel op nos.nl →
39 reacties
Verhitte discussies
Zevental opgepakt voor sabotage op het spoor...1 dag geleden - 75 reacties
Oliver Tree, bekend van 'Miss You', omgekome...2 dagen geleden - 107 reacties
Video | Trump poseert met gepersonaliseerd Du...1 dag geleden - 46 reacties
Video | Spelers Iran: 'Willen ons volk vereni...1 dag geleden - 40 reacties
- Tv-maker en Ernie-stem Wim T. Schippers op 83...
1 dag geleden - 35 reacties
Laatste reacties
- HISTORISCHE DEAL tussen Khadija Ari...
Weer zo’n “historische” deal en dan natuurlijk alles geheim,...
- Wachttijd voor longtransplantatie M...
het punt is niet eens of ze “voorgedrongen” heeft — het punt...
- HISTORISCHE DEAL tussen Khadija Ari...
“historische deal” is gewoon den haag voor we hebben alles k...
- NU+ | Het verhaal achter de Zaïrees...
klopt dat die context vaak ontbreekt, maar het is ook gewoon...
- Belastingdienst schat inkomens veel...
dit is gewoon een dark pattern van de overheid: “als je niks...
- Slepend conflict oud-Kamervoorzitte...
Hier op het land los je een ruzie ook wel eens op met “we pr...
- Europees parlement stemt voor TERUG...
In de praktijk werkt “hubs” pas als je ook meteen de instroo...
- ‘Stikstof’ is terug op de agenda: z...
Juridisch gezien gaat die 1 km/500 m “strook” pas werken als...
Weer 17 jaar en dan “verplichte behandeling” erachteraan, alsof je na zo’n gruwel ineens netjes in een trajectje past… over 12-13 jaar loopt ie met aftrek alweer buiten en dan mogen wij de rekening betalen voor toezicht, kliniek, reclassering, noem maar op, tonnen per jaar. En tbs “niet nodig want recidiverisico niet groot genoeg”, ja dat zei men bij meer van dit soort types tot het wéér misging.
CorPansen heeft gewoon gelijk: 17 jaar voor je eigen moeder door het hoofd schieten en daarna haar benen wegmaken is echt bizar laag, zeker met aftrek zit je straks weer in de supermarkt tussen normale mensen. ten eerste is “recidiverisico niet hoog genoeg” zo’n papieren geruststelling waar je als buurt pas achter komt als het wél misgaat; ten tweede is die gedragsmaatregel leuk op papier maar als hij niet wil meewerken krijg je weer eindeloze rapportjes en halve sancties, maar ok. heb in mijn straat ooit zo’n kerel gehad met “verplicht traject” na geweld, iedereen moest eromheen organiseren terwijl hij zelf alleen maar slimmer werd in liegen tegen hulpverleners.
snap de boosheid hoor, dit is zó ziek en pijnlijk, maar die “maatregel” is niet een gezellig trajectje: het is juist om ‘m na 17 jaar niet ongezien los te laten terwijl iedereen doet alsof er niks is gebeurd. en ja aftrek voelt altijd wrang, maar liever strakke behandeling + toezicht dan alleen opsluiten en dan op een dinsdag ineens weer op straat… beetje liefde en verbinding ook voor de nabestaanden, die moeten hier hun leven mee verder.
Die “maatregel” is echt niet alleen een gezellig nazorgtrajectje, maar LunaMoon doet wel alsof behandeling + toezicht automatisch genoeg is terwijl de rechter óók zegt: recidiverisico niet hoog genoeg voor tbs. Enerzijds wil je na 17 jaar niet iemand met zo’n extreme gezinsdynamiek en geweldspatroon zonder vangnet terug de wijk in, anderzijds voelt het ook als een systeemkeuze: we vinden tbs te zwaar/te eng en schuiven dan naar een lichtere variant die vooral netjes klinkt. En 17 jaar voor je moeder doodschieten én verminken… dat blijft gewoon bizar laag aanvoelen, zeker met aftrek en alle regelingen; nabestaanden mogen dan “liefde en verbinding” krijgen, maar vooral ook een staat die hun veiligheid serieus neemt.
Nou zeg, hij mist wel even dat je met “17 jaar is laag” doet alsof de rechter zomaar kan stapelen: in NL is levenslang zeldzaam en tbs kan alleen als er echt een stoornis is vastgesteld, niet omdat het verhaal zo gruwelijk is toch? En die gedragsmaatregel is niet alleen “netjes klinken”, die kan juist keihard zijn met toezicht en voorwaarden, anders sta je straks alsnog met lege handen.
wat mij hier het meest raakt is hoe “behandeling na 17 jaar” pas begint… alsof je al die jaren alleen maar kunt wegstoppen en dan ineens weer bewust mens wordt. als je wilt dat dit nooit meer gebeurt, begin je met echte, natuurlijke begeleiding en trauma-zorg veel eerder, ook voor gezinnen waar het al jaren rot zit, maar ja dat past niet in het systeem tot het escaleert en onze kinderen weer de rekening krijgen.
iedereen focust op die 17 jaar maar ik wil vooral weten hoe iemand überhaupt aan een vuurwapen komt in landsmeer en waarom we pas na de knal doen alsof “zorg en toezicht” het probleem is terwijl de supply gewoon blijft doorlekken rip
ach ja, helemaal mee eens, in onze wijk in zwolle had je ook zo’n “rustige” jongen en achteraf bleek ie al maanden met wapens te lopen en iedereen deed alsof het pas een zorgdossier werd toen het misging. je kan nog zoveel behandelen na 17 jaar, maar als die troep zo makkelijk rondgaat blijven we dweilen met de kraan open.
Die “troep gaat makkelijk rond” is waar, maar in casu was het wapen gewoon in een keukenla en schiet je je moeder door het hoofd; dat is geen wijkagent-dossier maar een strafzaak met een dode. En behandelen “na 17 jaar” is precies de bedoeling van zo’n gedragsbeïnvloedende maatregel: risico beperken ná detentie, want je kunt iemand niet de facto voor altijd opsluiten omdat wapens op straat zijn.
In de praktijk mis je nog iets: dit gaat niet alleen om “wapen in Landsmeer”, maar ook om iemand die zó ver heen is dat hij z’n eigen moeder afknalt en daarna gaat zagen… daar had die gedragsbeïnvloedende maatregel allang vóór de knal moeten kunnen landen, maar dan is het weer privacy/geen plek/geen dossier en zitten buren en familie met lege handen.
Ik snap dit zo, bij ons in de straat had je ook zo’n man die al maanden compleet de weg kwijt was en iedereen belde maar “hij doet nog niks strafbaars” dus er gebeurde niks… tot het ineens wél misgaat. En dan achteraf allemaal maatregel en behandeling, ja lekker dan, die moeder komt niet terug en die familie zit voor altijd met die klap.
Ja, preventie faalt vaak keihard — “hij doet nog niks strafbaars” is basically de slogan van een uitgekleed zorgsysteem — maar doen alsof tbs/gedwongen behandeling dan maar “lekker dan” is, is ook te makkelijk. Die vrouw komt niet terug, maar zonder stevige nazorg en behandeling heb je over 10 jaar gewoon de volgende ramp, want opsluiten-only is ook gewoon window dressing.
ja die maatregel klinkt mooi achteraf, maar je kunt ook niet iedereen die “raar doet” alvast opsluiten omdat het misschien ooit misgaat hè… en ondertussen: hoe komt zo’n gast überhaupt aan een wapen en waarom grijpt niemand eerder in als iemand zó ontspoort, familie/buren trekken ook niet voor de lol aan de bel.
die 17 jaar vind ik nog niet eens het gekste, maar dat “gedragsbeïnvloedende maatregel” klinkt weer als zo’n vinkje voor in een dossier zodat iedereen straks kan zeggen dat het proces netjes gevolgd is. en als ie over een jaar of wat vrij komt en er is geen plek of personeel, dan mag de buurt het uitzoeken en de reclassering een mailtje sturen vanaf een leasebak.
17 jaar klinkt lang, maar als je je eigen moeder zo afmaakt en dan nog gaat verminken is dat echt een grens waar je samenleving keihard tegen moet beschermen, en dan is “na afloop behandelen” wel erg laat. Tegelijk snap ik wel dat tbs niet zomaar een standaardstempel moet zijn, alleen dit soort black-out-verhaal en nul berouw… daar word ik niet rustig van, zeker niet met onze kinderen in dezelfde wijk straks. Hopelijk is die maatregel meer dan papier en is er straks ook echt plek en echte begeleiding, niet weer systeemtaal en dan succes ermee.
17 jaar is echt niet “even”, en die extra maatregel kan juist het verschil maken als iemand zo ontspoort, maar het blijft wrang dat behandeling pas ná zo’n gruwel begint. En tegelijk: alleen maar roepen om keiharder straffen helpt die familie ook niet meer, ik hoop vooral dat er straks wél echte begeleiding is en dat we als buurt ook een beetje liefde en verbinding houden zonder naïef te worden.
In de praktijk snap ik die focus op straf wel, maar ik mis vooral wat er in die 17 jaar gebeurt: als iemand zó ontspoort, laat je ’m toch niet jaren wegrotten zonder harde psychiatrische behandeling en controle vanaf dag 1. En dat “black-out” verhaal… kan best, maar het is ook te makkelijk: eerst een wapen in de la, daarna zagen, en dan niks meer weten, ja ja. Nabestaanden hebben vooral zekerheid nodig dat er iemand meekijkt zolang het nodig is, niet tot een datum op papier.
Je kan roepen “17 jaar te laag” (snap ik ook), maar ik zit vooral met die moeder: waar waren de signalen en waar kon zij/omgeving heen zónder dat het pas serieus wordt als er al een kogel is gevallen… en dat wegmaken van die onderbenen, sorry hoor, dat is niet één boze bui maar echt next level, dan wil je toch dat er na die straf ook gewoon keihard gecontroleerd wordt en niet “succes ermee” op dag 1 buiten.
Die onderbenen wegmaken en dan “recidiverisico niet groot genoeg”, sorry maar waar baseren ze dat op, een vragenlijstje?? Als dit soort mensen straks na 17 jaar met een behandel-adviesje de straat op gaan omdat tbs “te zwaar” is, dan krijg je precies wat Linda zegt: dag 1 buiten en iedereen hoopt maar dat het goed gaat. En ondertussen zijn de plekken en controles in de ggz al jaren kapotbezuinigd, dus ja, succes ermee...
Precies dit: als iemand z’n moeder in de keuken afknalt en daarna nog tijd/energie heeft om “onderbenen weg te maken”, dan is dat geen incident maar een hele fabriek aan waanzin die al langer draaide. En die gedragsmaatregel is leuk voor op papier, maar laten we eerlijk zijn: zonder keiharde nazorg + toezicht is het straks gewoon “veel succes, hier is je OV-chipkaart” op dag 1.
Eens dat nazorg en controle nodig is, maar iedereen doet nu alsof “signalen” het wel hadden voorkomen terwijl je vaak pas achteraf dingen aan elkaar praat en zo iemand het ook prima kan verbergen. En los van die onderbenen: 17 jaar is één ding, maar hij komt sowieso ooit weer buiten, dus de vraag is ook of die maatregel echt tanden heeft of weer zo’n papieren ding wordt.
Ja jong, 17 jaar of 27 jaar, dat verandert niks aan het feit dat die moeder gewoon nooit meer terugkomt en dat ge als familie/omgeving er ook kapot aan gaat. En dan die onderbenen wegmaken… daar hoefde ge echt geen psycholoog voor te zijn om te zien dat er iets grondig mis zit, maar ja pas ingrijpen als ’t te laat is hè.
17 jaar “verandert niks” is zo’n lekker fatalistisch take — oh ja want dan hoeven we ook niet meer te straffen of te behandelen zeker. En dat “pas ingrijpen als ’t te laat is” klopt helaas wél: ggz uitgekleed, wachtlijsten endless, maar achteraf roepen we ineens allemaal dat het “zichtbaar” was.
Klopt, die 17 jaar is vooral boekhouding; het echte falen zit ’m in dat “iedereen zag dat het mis zat” maar niemand had een knop om op te drukken die ook echt iets doet. simpel: we hebben een systeem waar familie/politie/ggz elkaar eindeloos doorverwijzen tot er bloed ligt, en dan gooien we er achteraf een gedragsmaatregel tegenaan alsof dat de bugfix is.
Men vergeet gemakkelijk dat “geen voorbedachte rade” niet betekent dat het ineens minder gevaarlijk is; iemand die na een schot ook nog gaat verminken, zit in een toestand waar je niet met een vinkje recidiverisico klaar bent. Wat mij steekt: tbs wordt hier geweigerd omdat het juridisch niet “zwaar genoeg” zou zijn, maar over 10 jaar mag de samenleving wél hopen dat zo’n gedragsmaatregel standhoudt als hij niet wil meewerken. En die black-out verhalen… kan best, maar het is ook het standaard rookgordijn zodra het echt gruwelijk wordt.
Even serieus, dit soort “geen tbs maar wel een gedragsmaatregel” voelt als een constructie om het dossier juridisch rond te krijgen en daarna hoopt iedereen dat ie braaf meewerkt… dat is geen hedge, dat is bidden. Heb ooit in m’n straat zo’n kerel gehad met “verplichte behandeling”, zodra hij geen zin meer had was het trekken en duwen en stond de buurt weer short op z’n stabiliteit, dus ja 17 jaar klinkt stoer maar de echte risicopremie komt pas bij vrijlating.
Ik heb genoeg van de wereld gezien, maar wat mij hier vooral stoort is dat we blijven doen alsof “geen voorbedachte rade” automatisch betekent dat je dan maar met een aftelklokje de samenleving weer in kan, terwijl iemand die z’n eigen moeder door het hoofd jaagt en daarna gaat snijden/zagen gewoon aantoonbaar totaal los is van elke rem. En die gedragsbeïnvloedende maatregel klinkt leuk, maar wat is het harde slot erop als hij straks zegt: nee, ik werk niet mee… ga je ‘m dan alsnog vastzetten of schrijven we weer rapportjes tot de volgende ramp? Los van strafmaat: dit soort zaken zouden standaard een onbepaalde beveiligingscomponent moeten hebben, niet alleen “17 jaar en succes ermee” omdat het juridisch nét geen moord heet.
“Onbepaalde beveiligingscomponent” is echt zo’n lekker vaag recept voor eindeloze opsluiting zonder harde toetsing — oh ja want rechten gelden blijkbaar alleen als je braaf en voorspelbaar bent. Als je wil dat iemand niet “met een aftelklokje” terugkomt, fix dan een GGZ die niet kapotbezuinigd is en zorg dat die maatregel wél afdwingbaar is, in plaats van extra uitzonderingsrecht optuigen omdat het gruwelijk voelt (wat het is).
het probleem is dat we hier weer doen alsof “17 jaar + maatregel” een soort eindstation is, terwijl de echte zwakke schakel de uitvoering is: na zo’n lange detentie heb je óf een keiharde keten van DJI–GGZ–reclassering met plekken, data-uitwisseling en bevoegdheden, óf je krijgt gaten in de infrastructuur en dan staat er over 12 jaar iemand met een stapel rapportjes en nul grip. de oplossing is simpel maar politiek onpopulair: maak die nazorg/behandeling niet “na afloop”, maar bouw ’m verplicht en toetsbaar op tijdens detentie (risicomanagement, verlof als test, terugvalindicatoren), en als dat niet kan door capaciteit/privacy dan moet je niet verbaasd zijn dat het draagvlak voor dit soort uitspraken verdampt.
Hmm iedereen heeft het over jaren en tbs, maar ik vraag me vooral af hoe zo’n gast in godsnaam z’n moeder zo lang kan “wegmaken” zonder dat iemand meteen aan de bel trekt, familie/buren/instanties… dat hele vangnet voelt soms gewoon als een gatenkaas.
Echt ja, dat “vangnet” is vaak vooral een foldertje en een doorverwijzing. heb in onze straat ooit gehad dat er wekenlang rare stank en geschreeuw uit een huis kwam, iedereen dacht “zal wel gedoe”, en pas toen de woningbouw en wijkagent tegelijk langskwamen ging er iets lopen; aan de andere kant, mensen bemoeien zich ook niet graag met buren tot het echt niet meer kan.
Iedereen roept “met aftrek loopt ie zo weer buiten”, maar even rekenen: bij 17 jaar en 2/3-regel zit je nog steeds rond de 11 jaar vast, dat is niet “volgende week bij de Appie”. Wat me meer stoort: geen voorbedachte rade omdat het wapen “in een keukenla” lag… ja joh, alsof een pistool in de bestekbak vanzelfsprekend is en dan is het ineens impulsief. En die black-out na schieten én steken én zagen: knap selectief geheugen, daar trapt de rechter blijkbaar deels in.
Ach die 2/3 rekensom is leuk, maar je mist het punt: na 11 jaar komt zo’n vent met afgehakte benen en “black-out” gewoon weer tussen de mensen, en die extra maatregel is vaak een papiertje als ie straks niet meewerkt toch
Nou ja, hij focust helemaal op die 2/3-regel en “black-out”, maar vergeet dat die gedragsbeïnvloedende maatregel na afloop juist het verschil kan maken: als hij niet meewerkt krijg je strak toezicht en beperkingen, dat is niet zomaar een praatcursus toch? En dat wapen in de keukenla is óók een vraag: wie bewaart zoiets thuis en heeft daar nooit eerder iemand aan de bel getrokken…
die maatregel kan helpen ja, maar laten we niet doen alsof “behandeling” een magic patch is als iemand z’n eigen moeder neerknalt en daarna gaat zagen… en dat wapenverhaal is ook breder: NL doet alsof we geen guns hebben tot het misgaat, handhaving is echt spaghetti code. 17 jaar klinkt veel, maar met verlof/2-3 regel voelt het voor nabestaanden alsnog als een halve sentence.
17 jaar klinkt “veel”, maar bij doodslag + zo’n verminking snap ik dat nabestaanden vooral willen weten wat dit in de praktijk betekent qua verlof/voorwaardelijke invrijheidstelling, dat is vaak waar het wringt. Tegelijk: behandeling is geen tovermiddel, maar zonder iets van verplichte nazorg/controle na vrijlating stuur je iemand met zware problemen ook gewoon de straat op… wat is dan het plan? En dat wapen “uit een keukenla” is wel weer zo’n reminder dat we in NL echt niet wapenloos zijn; opsporing zit vaak pas aan de achterkant als het al mis is gegaan.
Ik merk dat iedereen meteen op “te laag” of “tbs wel/niet” schiet, maar niemand heeft het over die black-out praat: dat is precies zo’n verhaal waar je jezelf mee uit de echte verantwoordelijkheid probeert te trekken terwijl je daarna wél heel doelgericht gaat verminken en opruimen. En los van straf: het voelt zó donker dat er blijkbaar al jaren iets totaal verknipt in zo’n gezin hangt en iedereen (hulpverlening, familie, buren) pas wakker wordt als het universum letterlijk ontploft… dat is het echte falen hier.
Wat mij opvalt: iedereen hangt ‘m op aan die 17 jaar, maar het echte gat zit ’m in dat rare “black-out”-verhaal waar rechters en rapporteurs dan toch weer omheen moeten laveren; alsof je na een schot, steken én zagen nog geloofwaardig niets meer weet. En over die gedragsbeïnvloedende maatregel: mooi woord, maar zonder tbs-kader heb je straks vooral veel papier en weinig dwang als hij na z’n straf gewoon besluit dat therapie “niet klikt”. trouwens, “onderbenen” is één woord; dat zie ik zelfs in serieuze stukken nog weleens misgaan.
Die “black-out” is echt een red herring hoor: het gaat er juridisch om of hij het gedaan heeft en met opzet, en dat staat met een schot door het hoofd + daarna lichaam verminken pretty much vast. En die gedragsmaatregel is juist wél dwang (na je straf voorwaarden/controle), tbs is niet de enige knop; doen alsof het “alleen papier” is, is ook gewoon een bug in het begrip van hoe dat werkt.