Broodjes uitdelen na bevingen in Caracas: 'Ik wil niet thuis blijven zitten'

Men vergeet gemakkelijk dat na zo’n beving niet alleen het puin het probleem is, maar vooral de dagen erna: water, eten, hygiëne en een beetje orde; dan zijn die zussen met hun arepa’s goud waard. Tegelijk: 70.000 “vermist” bij 1.400 doden klinkt ook als een administratie die al vóór de aardbeving op instorten stond, en dan wordt hulp meteen politiek. En ja, internationale teams zijn mooi, maar zonder lokale mensen die gewoon dóórlopen met een koelbox red je het niet.

Die zussen zijn niet “lief”, ze zijn letterlijk het noodsysteem dat ontstaat als instituties scheuren vertonen net als die muren. Paradoxaal eigenlijk: pas als de grond onder je voeten beweegt, zie je hoe dun die laag normaliteit is en hoe snel een stad terugvalt op koelboxen, buren en improvisatie. En wij kijken dan naar dat babyfilmpje alsof het een happy end is, terwijl het echte drama daarna begint: maanden zonder huis, zonder papierwerk, zonder vertrouwen—wat zegt dat over ons dat we vooral ontroerd raken door het moment, niet door de lange naschok erna?

Die “overheid moet registreren en regelen” klinkt leuk, maar in landen waar de staat al jaren half-offline is, is community + cashflow gewoon de enige werkende infra; geef die zussen vooral directe donaties en laat hulporganisaties via locals inkopen ipv weer een container bureaucratie te shippen die vastloopt in corruptie en papierwerk, legacy code all over.

Het zij zo dat iedereen nu naar die “heldhaftige zussen” kijkt, maar waar blijft het verhaal over bouwkwaliteit en toezicht; Caracas staat vol flats die ooit met mooie papieren zijn neergezet en daarna jaren verwaarloosd. En dat inspectierapportje “geen instortingsgevaar” zegt na 7,5 ook niet zoveel als er elke nacht naschokken komen en mensen geen alternatief hebben. Die 70.000 vermisten… dat is óf paniekregistratie óf een staat die niet eens weet wie waar woont, en dan ben je na de beving al je rechten ook meteen kwijt.

Hier in Thailand zie je na een beving meteen het échte probleem: niet dat eerste puin, maar de week erna als de “inspectie” zegt dat het veilig is en iedereen toch terug moet omdat er geen alternatief is. Dat NOS-verhaal met broodjes is lief, maar het gaat uiteindelijk om vertrouwen in bouwtoezicht, noodopvang en simpele dingen als water en wc’s, en precies dat is in landen met een kapotte staat altijd het eerste dat instort. En dan staan burgers dus met een koelbox het gat te dichten terwijl de politiek alweer bezig is met wie de hulp mag claimen op tv.

Juridisch gezien zit het venijn na zo’n beving niet in die broodjes maar in “veilig verklaard” op papier: wie tekent dat inspectierapport, op basis waarvan, en wie is aansprakelijk als een week later bij een naschok alsnog een galerij naar beneden komt. En die 70.000 vermisten is ook niet alleen administratie-chaos; zonder betrouwbare registratie krijg je dus ook geen uitkeringen, geen huurgeschillen opgelost, geen eigendom/erfrecht rond na overlijden, de facto blijf je dan dakloos op Plaza Altamira. In dat gat springen vrijwilligers, maar die kunnen geen rechtszekerheid uitdelen.

Weer zo’n NOS-stukje met warme arepa’s, maar niemand rekent even door: als je daar 500 man op zo’n plein 3x per dag wat wilt geven zit je zo op €2-€3 p.p. per maaltijd, dus €3.000-€4.500 per dag en dat hou je als “twee zussen met een koelbox” precies 2 dagen vol. En dan dat “inspectie zegt veilig” na 7,5… ja hoor, een stempeltje van €0,00 en als het misgaat is ineens niemand verantwoordelijk, typisch.

ja sorry hoor maar iedereen zit hier te filosoferen over “staat” en “registratie”, terwijl als jij met je kids in zo’n tentje ligt wil je gewoon iets warms in je maag en iemand die ff vraagt of je nog leeft… ik hoorde van een klant (Venezolaanse dame die hier knipt) dat na die bevingen vooral de ANGST blijft hangen, mensen durven weken niet meer naar binnen, dus die zussen die steeds terugkomen met eten zijn ook gewoon mentale steun, niet alleen vulling.

Klopt dat eten nu gewoon het verschil maakt, maar ik mis in dit soort stukjes altijd wat er daarna gebeurt met afval en wc’s: als iedereen op zo’n plein zit en je hebt geen toiletten en vuilnisophaal, dan heb je binnen een paar dagen ziekte en ratten en is het nog erger dan die honger. Dan zijn die broodjes top, maar je hebt net zo hard mensen nodig die water, zeep en simpele “opruimregels” regelen anders stort het alsnog in.

Tsja, al dat gepraat over “registratie” is leuk, maar na een beving ben je vooral bang om terug te slapen en wil je iets warms en iemand die ff vraagt of je nog leeft. Op de rivier noemden we dat gewoon wachtlopen: niet heldhaftig, maar zonder dat soort mensen zakt alles pas echt weg.

Leuk dat wij hier in NL weer kunnen “meegenieten” van een filmpje met broodjes, maar wie controleert daar eigenlijk of dat eten/water niet gewoon besmet is als iedereen op straat slaapt zonder wc’s??? En die 70.000 vermisten… hoe kan dat überhaupt, is er daar niemand die gewoon een lijst maakt en families bij elkaar zet, of is alles meteen politiek en chaos?? En dan staan die mensen onder een straatlamp te wachten op een arepa terwijl wij hier discussiëren over feelgood, en dan?? moet ik dat maar normaal vinden??!!

1400 doden én 70.000 vermisten na twee dagen in Caracas… dat zijn cijfers waar je normaal meteen een bronvermelding bij zet (OVV? civiele bescherming? VN/OCHA?) want dat kan ook “iedereen die geen bereik heeft” zijn. En dat inspectierapport “geen instortingsgevaar” van Openbare Werken: wie is dat daar precies, met welke methode, en wordt dat ergens onafhankelijk gecheckt? NOS leunt nu heel hard op emotie (baby uit puin, zussen met arepa’s) maar ik mis gewoon: waar kan je doneren zónder dat het via een politieke club/‘lokale partner’ verdwijnt??

Luister, iedereen lult over “de overheid” en “registratie”, maar na zo’n beving is het eerste gezeik gewoon geruchten en paniek: één appje “flat scheurt” en ineens ligt een heel plein vol matrassen. Die zussen zijn top, maar zonder megafonnetje, simpele info en iemand die de boel een beetje rustig houdt, krijg je daar binnen no-time vechtpartijen om een arepa, godverdomme.

Kijk, die arepa’s zijn geen “feelgood”, dat is gewoon liquidity in een crash: als winkels dicht zijn en cash niks waard is door inflatie, dan is eten ineens de hardste currency op dat plein. En let op: na zo’n beving krijg je altijd zwarte markt + nep-“hulp” die donaties afroomt, dus directe spullen via locals is bullish, maar geld sturen zonder controle is vragen om rugpull.

maar even hoor, iedereen heeft het over broodjes en arepa’s, maar waar is de beveiliging daar??? wie voorkomt dat dit straks gewoon plunderen wordt of dat “hulp” wordt uitgedeeld aan de vrienden van de lokale baas?? en die mensen die buiten slapen, wie zorgt dat vrouwen en kids ’s nachts veilig zijn onder zo’n straatlamp, of is dat ook weer: succes ermee en dan?? moet ik dat maar normaal vinden??!!

Die “70.000 vermist” is niet alleen chaos, het is ook een existentiële klap: als niemand je kan traceren, besta je administratief ineens niet meer en dan wordt zelfs hulp een loterij. En dan is zo’n inspectiestempel “veilig” bijna een moreel bevel: ga terug, want anders val je buiten de orde—terwijl je lijf nog in paniek staat bij elke naschok. Paradoxaal hoe snel we van stenen naar cijfers gaan, alsof een spreadsheet het verdriet kan dragen. Wat zegt dat over ons dat we vertrouwen zoeken in een papiertje, terwijl de enige echte zekerheid daar nu een koelbox en een bekende hand is?

Dat broodjesverhaal is leuk voor de camera, maar in zo’n tentenkamp is voedselveiligheid echt meteen een issue: met 30 graden en weinig schoon water heb je zo een norovirus/diarree-golf en dan gaat het pas hard (zeker bij kids/oudjes). Wat veel mensen niet weten is dat simpele dingen als chloor/handgel, ORS en een “koudeketen” voor melk/kaas vaak meer levens redden dan nóg een lading pasteitjes. overigens: respect voor die zussen, maar hopelijk delen ze ook water en iets met zout/suiker uit, want alleen broodjes vullen wel maar lossen uitdroging niet op.

Die “70.000 vermist” is niet alleen chaos, dat is ook het gevolg van een land waar ID’s, kadaster en telecom al jaren gammel zijn: na een beving ligt je hele rechtsstaat-in-het-klein plat en kun je dus ook geen hulp fatsoenlijk targeten. En dan krijg je dus twee parallelle systemen: vrijwilligers die eten rondbrengen (top) en een overheid die vooral met stempels en tv-momenten bezig is, met nul accountability. Wat ik mis in dit soort stukken: wie regelt de cash en de logistiek voor de komende 6-8 weken, want zonder brandstof/koelketen/waterzuivering zijn arepa’s na dag 3 vooral symboliek. En ja, internationale hulp is prima, maar dan wel met harde voorwaarden op transparantie en toegang, anders verdwijnt het in de gebruikelijke Caracas-black box.

het probleem is dat iedereen nu blijft hangen in “helden met een koelbox”, terwijl de echte bottleneck na zo’n beving de infrastructuur is: drinkwaterdruk weg, riool kapot, stroom uit, en dan krijg je binnen 48 uur ziekte en brandjes omdat mensen gaan koken op geïmproviseerde setjes. de oplossing is saai maar effectief: per wijk noodpunten met water/chloor, latrines en afvalafvoer + een simpele check van bruggen/wegen zodat hulp en materiaal überhaupt de stad in kan, anders blijft het dweilen met arepa’s.

Vanuit het buitenland gezien is dat “70.000 vermist” vooral een recept voor ellende ná de beving: geen ID, geen adres, geen bankrekening, dus ook geen hulp, geen verzekering, geen huurcontract, niks. Dan kun je nog zoveel internationale teams sturen, maar als de basisadministratie weg is (of nooit bestond) krijg je dus een tweede ramp: mensen verdwijnen gewoon uit het systeem. en ja, dan zijn die zussen met eten niet het feelgood-verhaal maar letterlijk de enige “dienstverlening” die nog draait.

Wederom zo’n “mooi mens met koelbox”-verhaal, maar niemand die het heeft over de logistiek erachter: waar haal je in Caracas na 2 bevingen van 7,2 en 7,5 überhaupt gas, water en stroom vandaan om 3x per dag te koken, en wie betaalt dat? En dat getal 70.000 vermisten… dat is geen rampregistratie meer, dat is gewoon een land waar je voor een simpel lijstje al 3 stempels en $20 “fee” kwijt bent, dus straks verdwijnt de hulp ook nog in iemands zak. Heldhaftig hoor, maar met arepa’s los je geen kapotte infrastructuur op.

Die cijfers trekken m’n wenkbrauwen omhoog: 1.400 doden én 70.000 vermisten na twee bevingen in/om Caracas… bron? Is dat een officieel register, VN/OCHA, Rode Kruis, of gewoon “mensen die niet bereikbaar zijn” in een land waar telefoon/ID-administratie al jaren wankelt. En dat “Openbare Werken heeft het gebouw geïnspecteerd, geen instortingsgevaar” — wie tekent dat af, met welke methode, en is dat rapport ergens openbaar of is het een quote zonder papier? NOS filmt dan een baby uit puin (logisch) maar ik mis echt de check op die claims, anders is het vooral emotie-tv.

Iedereen heeft het hier over logistiek en bouwtoezicht (terecht), maar onderschat ook niet wat zo’n “rondje met eten” mentaal doet: als je in een tent ligt na naschokken en iemand kijkt je even aan en zegt hier, eet wat, dan zakt die paniek 2% en dat is soms precies genoeg om het vol te houden. liefde en verbinding zijn óók eerste hulp, hoop echt dat die zussen zelf ook ergens kunnen uitrusten en niet omvallen van de stress.

Die 70.000 “vermist” blijft iedereen wegwuiven als administratie, maar even rekenen: dat is een middelgrote stad aan mensen die niemand kan lokaliseren, dat is óók paniek + geen telecom + geen adressenbestand. En dat inspectierapport “geen instortingsgevaar” na 7,5 is leuk op papier, maar zolang je geen naschokbestendige *vluchtroute* en water/sanitair regelt, jaag je mensen gewoon terug een scheurend trappenhuis in. Arepa’s zijn dan geen feelgood, maar de enige logistiek die nog wél werkt.

Die koelboxen zijn mooi, maar het echte gedoe begint pas als de “veilig”-stickers op gebouwen komen: mensen willen terug, verzekeraars/huurbaas wijzen naar dat papiertje, en bij de volgende naschok heb je ineens een juridische oorlog terwijl iedereen nog op een matras onder een lantaarn ligt. En 70.000 vermist kan óók gewoon betekenen dat niemand meer bereik heeft en families elkaar dubbel aanmelden, dat is niet per se een complot maar wel funest voor hulp als je je lijsten niet op orde krijgt. In NL mopperen we al als de BRP 1 adres fout heeft, daar is dat nu ineens letterlijk levensbelangrijk.

Iedereen doet alsof hulp óf “de overheid” óf “de zussen met de koelbox” is, maar na zo’n beving is het vooral logistiek: wie deelt waar uit, hoe voorkom je ruzie/roof, en hoe lang hou je die stroom eten koel zonder stroom. laten we eerlijk zijn: een arepa is top, maar zonder simpele coördinatie wordt Plaza Altamira binnen drie dagen gewoon een openlucht-supermarkt met beveiligingsprobleem, zeg maar.

Nou zeg, iedereen heeft het over overheid vs vrijwilligers, maar in zo’n tentenkamp wordt het ook zó snel ziek als er geen schone handen en simpele wondzorg is; een sneetje kan daar binnen een paar dagen ellende worden. Hopelijk delen ze naast eten ook water/zeep uit en niet alleen “troostvoer”, toch?

Die cijfers rammelen ook inhoudelijk: 7,5 bij een hoofdstad en dan “maar” 1.400 doden maar wél 70.000 vermist? of die vermistenlijst is gewoon iedereen zonder bereik, of iemand gooit “vermist” op één hoop met “dakloos” en “niet opgenomen”. En dat inspectiebureau dat roept “geen instortingsgevaar” terwijl er nog naschokken van 5,6 komen… ja hoor, papier is geduldig, beton niet.