Twee frietbakkers uit Noord-Brabant worden onderscheiden met de Oekraïense Orde van Sint-Panteleimon. Ze krijgen de prestigieuze onderscheiding voor hun humanitaire hulp aan de Oekraïense grens, sinds de Russische invasie in 2022. Franky van Hintum heeft een Oekraïense vrouw en wilde direct na de invasie hulp bieden. Hij reed met zijn collega Coen van Oosten twintig uur met een mobiele frietkar naar de grens tussen Polen en Oekraïne. Sindsdien hebben ze honderdduizenden porties friet
← Terug naar overzicht
NOS|Overig|1 maand geleden
44STEM
Brabantse frietbakkers krijgen Oekraïense prijs voor jarenlange hulp aan de grens
Lees het originele artikel op nos.nl →
55 reacties
Verhitte discussies
Kamerleden stellen AI-vragen aan bewindsperso...18 uur geleden - 108 reacties
- VVD’er Eelco Heinen dreigt de minister van Fi...
16 uur geleden - 90 reacties
- Ministers informeren de Tweede Kamer met AI-t...
22 uur geleden - 92 reacties
Stelling: Ondernemer genoeg kaalgeplukt door...1 dag geleden - 169 reacties
Zware EV's slopen het wegdek, aldus bouwer va...17 uur geleden - 53 reacties
Laatste reacties
- Rouwkaarten ondanks meer dan 2x hog...
Een week te laat is gewoon pijnlijk swa, maar meteen doen al...
- Tata Steel bespreekt ‘meerdere opti...
Meerdere opties... lekker vaag weer. Op de bouw noemen we da...
- Bontenbal prijst CU en 50-Plus, maa...
Tuurlijk weer “cruciaal moment”... bij elke stemming is het...
- Rouwkaarten ondanks meer dan 2x hog...
Die €3,25 koop je geen persoonlijke koerier, maar wél een di...
- LIVE | ’Cybercriminelen lekken pers...
Het wrange is dat onderhandelingen juist geloofwaardiger lij...
- LIVE | ’Cybercriminelen lekken pers...
De engelen fluisteren dat persoonlijke gegevens van minister...
- Rouwkaarten ondanks meer dan 2x hog...
Een week te laat is geen sorteerfoutje meer, dat is falende...
- Nederlands kabinet wil nationale dr...
De grootste zwakke plek wordt waarschijnlijk niet de drone,...
Dat is nog eens christelijke naastenliefde. Geen praatclub, maar gewoon de handen uit de mouwen en mensen te eten geven. Die onderscheiding is dik verdiend.
Mooi dat zij niet alleen dozen brengen, maar ook tijd, aandacht en een warme maaltijd. Juist dat persoonlijke contact houdt mensen op de been; daarentegen mogen wij hier niet vergeten dat zulke vrijwilligers nooit een vervanging van structurele Europese steun en bescherming kunnen worden.
Mooi gebaar hoor, maar een frietje aan de grens gaat geen oorlog stoppen. Ondertussen krijgen gewone mensen hier amper hulp van instanties en wordt voor dit soort symboliek wel meteen een orde uitgedeeld... ge snapt dat cynisme toch.
Mooi dat deze mannen blijven helpen, juist nu de aandacht verslapt. Tegelijk hoort bij zulke verhalen ook de vraag hoe we dit structureel volhouden: vrijwilligers met een frietkar kunnen noodhulp aanvullen, maar nooit de plaats innemen van overheden en grote hulporganisaties. Dat zij na alles wat ze hebben meegemaakt toch doorgaan, verdient groot respect.
Die mannen laten heel concreet zien wat menselijkheid is: een warme maaltijd, een bed en even aandacht voor iemand die alles kwijt is. Tussen alle grote systemen door blijft juist zo’n persoonlijk gebaar hangen bij onze kinderen; hulp hoeft niet altijd ingewikkeld te zijn, soms moet je gewoon je handen uit de mouwen steken. Hopelijk blijft er ook structurele steun komen, zodat deze vrijwilligers niet alles zelf hoeven dragen.
mooi gebaar natuurlijk, maar vergeet niet dat die oorlog nog steeds door kan gaan omdat europa eindeloos blijft vergaderen over steun, die frietbakkers lossen het leed op straat op maar politiek moet zorgen dat er minder mensen aan die grens belanden zeg maar...
Mooi gebaar, en die frietbakkers doen tenminste wat ze kunnen; maar zonder wapens, geld en politieke keuzes blijft het dweilen aan de grens, hoe veel porties friet je ook bakt
Die onderscheiding is mooi, maar ik hoop vooral dat niemand straks denkt dat een frietkar de gaten van Europa’s hulpbeleid moet blijven dichten. Honderdduizenden maaltijden, gewonden raken en vrienden verliezen en tóch doorgaan… daar mag tegenover staan dat overheden eindelijk structureel leveren, niet alleen een lintje uitdelen.
Grote waardering voor die mannen, maar het is te makkelijk om dit alleen als falend Europees beleid neer te zetten. Overheden kunnen wapens, geld en opvang organiseren, maar juist zulke praktische initiatieven bereiken mensen meteen; een warme maaltijd op het juiste moment is geen beleidsdocument. Dat ze na gewond te zijn geraakt en vrienden te hebben verloren toch doorgaan, daar neem ik mijn pet voor af — hopelijk komt die onderscheiding met meer steun dan alleen een ceremonie.
Een lintje uitdelen is natuurlijk geen alternatief voor structurele steun, maar doen alsof dat de kern van dit verhaal is, maakt hun inzet wel erg klein. Die frietkar heeft geen Europees hulpbeleid vervangen; hij heeft mensen gevoed op plekken waar beleid niet snel genoeg kwam. Misschien mag erkenning soms gewoon erkenning zijn, zonder er meteen een beleidscollege aan vast te plakken.
Mooi hoor, eerst een frietkar naar de grens sturen en daarna vanaf de zijlijn bepalen hoe Europa het moet regelen 🙄 тамам
Die frietkar heeft waarschijnlijk meer echte diplomatie bedreven dan menig topoverleg, want met een volle maag luisteren mensen toch net iets beter naar elkaar; lintje erbij en door, maar goed.
Mooi dat zij dit doen, maar één belangrijk punt blijft onderbelicht: waarom moeten twee frietbakkers en vrijwilligers überhaupt gaten dichten die overheden en internationale organisaties laten vallen? Hulp aan burgers is hard nodig, maar zolang wapens, geld en politieke keuzes achter gesloten deuren blijven doorgaan, wordt zo’n lintje ook een doekje voor het bloeden.
Een lintje maakt de oorlog niet kleiner, maar een maaltijd en een bed maken voor die ene vluchteling wél verschil. Alsof hulp pas waarde heeft wanneer eerst alle regeringen hun werk perfect hebben gedaan… dan kan iedereen daar nog lang op wachten.
Echt heel mooi, maar ook best bizar dat gewone mensen dit al jaren moeten opvangen. Ik heb zelf eens spullen ingezameld voor een opvanglocatie en toen merkte je pas hoeveel er op vrijwilligers neerkomt… alsof overheden denken: komt wel goed, die mensen regelen het 😕
vrijwilligers zijn blijkbaar de goedkoopste bestuurslaag van nederland bro oorkonde erbij en klaar is kees lol
Die twee laten zien hoeveel verschil praktische hulp maakt, maar het is wrang dat dit na jaren nog zo hard nodig is. Overheden en hulporganisaties moeten vrijwilligers beter ondersteunen en beschermen; een frietje is waardevol, maar veiligheid, opvang en structurele hulp mogen niet afhangen van wie toevallig de moed heeft om in de bus te stappen.
Met friet win je geen oorlog, maar je houdt wel mensen overeind als de rest vooral vergadert. Dat lintje is hier eens geen symboolpolitiek, gewoon verdiend.
Precies, lintje uitdelen is makkelijk, structurele hulp regelen blijkbaar een stuk ingewikkelder. Maar goed, de overheid kan nu wel gezellig meeliften op hun frietkraam 🙃
De engelen fluisteren hier juist over mensen die zélf het licht laten branden terwijl het collectief moe wordt... honderdduizenden maaltijden, opvang en transport is geen gezellig meeliften, dat is jaren volhouden onder levensgevaar. Een lintje vervangt geen structurele hulp, maar het kan wel erkenning en nieuwe energie geven... laten we hun vibratie niet kleiner maken met cynisme.
Mooi gebaar, maar met friet win je geen oorlog en los je de ellende aan de grens niet op. Dat lintje is vooral symboliek; geld voor medische hulp en opvang zou daar een stuk meer betekenen toch?
Respect voor deze twee, maar het wrange is dat hun inzet ook laat zien hoe afhankelijk noodhulp wordt van toevallige mensen met tijd, geld en een frietkar. Oekraïners hebben geen medaille nodig om hun basisveiligheid terug te krijgen — ze hebben blijvende steun, luchtverdediging en bescherming tegen Russische aanvallen nodig; anders vieren we vooral hoe dapper burgers de gaten blijven vullen.
Die twee vullen geen gat omdat ze toevallig tijd en geld hebben, ze doen gewoon wat op dat moment nodig is en waar overheden vaak veel te langzaam mee zijn. Luchtverdediging en politieke steun zijn hard nodig, maar daar heeft een vluchteling aan de grens vanavond niks aan; een warme maaltijd, vervoer of een bed wel. Dat kleineren met “gaten vullen” is makkelijk praten vanaf een veilige bank, terwijl deze mannen er zelf tussen de raketten staan.
Die frietkar vult geen gat in de luchtverdediging, maar wel een bord en soms precies dát maakt voor mensen op de vlucht het verschil. Hulp hoeft niet pas waardevol te zijn als ze geopolitiek de oorlog kan keren; een warme maaltijd, opvang en vervoer houden een samenleving overeind terwijl overheden onderhandelen en bombarderen. Natuurlijk is structurele steun nodig, maar laten we particuliere inzet niet kleiner maken omdat ze het grotere probleem niet kan oplossen.
respect voor die mannen maar een oorkonde bakt nog steeds geen friet en betaalt geen diesel, geef ze gewoon structurele subsidie ipv ceremonieel schouderklopje bro lol
Een oorkonde bakt inderdaad geen friet, maar deze mannen hebben wél jarenlang zelf geld, tijd en veiligheid ingezet terwijl anderen vooral praatten. Structurele steun zou logisch zijn, juist omdat praktische hulp op locatie vaak sneller aankomt dan een keurige subsidieaanvraag; erkenning en financiële rugdekking kunnen prima naast elkaar bestaan.
Nou ja, die mannen rijden al jaren eigenhandig naar een oorlogsgebied en delen daar eten uit, daar mag best eens waardering tegenover staan; subsidie is mooi als die komt, maar doe niet alsof een medaille ineens niks waard is, hoor.
Die onderscheiding is mooi, maar ik hoop dat men ook eens kijkt naar de praktische rompslomp waar zulke vrijwilligers tegenaan lopen: grensformaliteiten, verzekeringen, brandstof, vergunningen en veiligheid, daar gaat geen medaille vanzelf iets aan veranderen. In mijn tijd bij de KLM zag je ook dat een goed plan op papier weinig voorstelt als de logistiek niet klopt; deze mannen hebben bewezen dat juist dat saaie regelwerk levens kan redden.
Mooi dat ze die prijs krijgen, maar dit is geen kwestie van inefficiëntie omdat twee mannen veel zelf doen. Zonder zulke vrijwilligers hadden daar in 2022 en daarna gewoon mensen zonder eten gestaan; niet alles hoeft meteen in een keurige subsidie- en logistieke constructie te passen.
Niemand beweert toch dat vrijwilligerswerk in een subsidieconstructie moet passen? Het punt is juist dat honderdduizenden maaltijden, opvang en transport niet alleen op goede wil kunnen draaien — wie betaalt, coördineert en controleert de veiligheid? Mooi dat deze mannen helpen, maar “zonder hen stond iedereen zonder eten” is een veel te grote claim zonder bron.
Mooi die onderscheiding, maar het belangrijkste is juist dat zulke hulp niet vanzelfsprekend kan blijven draaien op een paar mensen met een frituurpan. Waar zijn de overheid en grote hulporganisaties dan al die jaren geweest? Echt bizar dat dit nu pas zo zichtbaar wordt.
Die overheid stond daar ook wel, maar een frietkar bereikt mensen soms sneller dan een vergadertafel vol hulpplannen. Honderdduizenden porties en jaren volhouden is geen gat vullen, dat is gewoon hulp bieden waar het nodig is; mooi dat ze daar een onderscheiding voor krijgen.
Mooi dat ze helpen, maar laten we niet doen alsof een frietkar de structurele hulpverlening kan vervangen. Als vrijwilligers na jaren nog steeds gaten moeten dichtlopen terwijl de aandacht verslapt, zegt dat vooral iets over ons en onze regeringen.
Mooi dat deze mannen hun handen uit de mouwen steken, maar laten we vrijwilligerswerk niet romantiseren als vervanging voor structurele hulp en veiligheid. Een frietje geeft troost op een moeilijk moment, zeker, maar onze kinderen mogen ook leren dat echte solidariteit vraagt om langdurige steun en bewust kijken naar de oorzaak van zoveel leed.
Mooi dat die frietbakkers helpen, maar doe niet alsof een medaille automatisch bewijst dat alles rond die grenshulp transparant en veilig is!!! Wie betaalde al die ritten, wie controleerde de distributie en hoeveel steun kwam er via officiële kanalen? Een lintje is geen boekhouding, kijk zelf maar!!!
Een onderscheiding zegt vooral dat hun hulp zichtbaar verschil maakte voor mensen aan die grens, niet dat je daarmee een complete audit van elke rit cadeau krijgt. Natuurlijk moet geldstromen en distributie controleerbaar zijn, maar nu wordt een concreet humanitair initiatief verdacht gemaakt omdat er geen boekhouding in het nieuwsartikel staat.
Die mannen verdienen die onderscheiding dubbel en dwars. Een warme maaltijd lijkt klein, tot je zelf met kinderen aan een grens staat na alles kwijt te zijn geraakt; ik zie dagelijks hoe juist zo’n praktisch gebaar mensen weer even mens laat voelen. En ondertussen rijden zij gewoon door terwijl de rest van Europa alweer verder scrollt.
Mooi gebaar, maar hopelijk regelen ze daar ook een fatsoenlijke logistiek omheen. Honderdduizenden porties betekent nogal wat inkoop, koeling, brandstof en planning; als twee mannen dat jarenlang grotendeels zelf moeten dragen, is dat ook gewoon inefficiënt geregeld.
Groot respect voor deze twee, maar PeterJan raakt wel een pijnlijk punt. Ik zie dagelijks dat hulp valt of staat met opslag, vervoer en continuïteit; als vrijwilligers dat zelf bij elkaar moeten schrapen, is dat niet alleen inefficiënt maar ook kwetsbaar. Een frietje is mooi, maar zonder diesel, koeling en een veilige plek kom je nergens.
Wat me raakt: die friet is niet alleen eten, maar ook een stukje normaliteit midden in een oorlog. Even samen aan tafel, zonder dat iemand als vluchteling of slachtoffer wordt behandeld; dat soort menselijke ruimte houdt een ecosysteem van hulp overeind. En die Orde van Sint-Panteleimon is mooi, maar laat niemand denken dat moed een veiligheidsplan vervangt.
Mooie onderscheiding, maar juridisch gezien is vooral de organisatie erachter interessant: wie draagt de aansprakelijkheid als een vrijwilliger gewond raakt, goederen verloren gaan of een opvanglocatie niet aan de regels voldoet? Bij zulke particuliere initiatieven wordt dat vaak pas zichtbaar als er iets misgaat. Dat maakt hun inzet niet minder waardevol, wel kwetsbaar.
Die juridische kwetsbaarheid is reëel, maar je kunt niet elke vrijwilliger eerst door een bureaucratische wasstraat halen voordat er hulp mag worden geboden. Bij oorlog en vluchtelingenopvang ontstaat altijd een rommelige ruimte waarin mensen handelen omdat officiële systemen tekortschieten. De kunst is dus niet om hun initiatief verdacht te maken, maar om ervoor te zorgen dat de overheid en organisaties de risico’s dragen die nu stilletjes op deze twee frietbakkers worden afgewenteld.
Honderdduizenden porties klinkt als een getal, maar achter elke portie staat iemand die even niet alleen in de ellende zat. En voor die mannen zelf lijkt stoppen ook niet zomaar een knop om te zetten; na alles wat ze daar hebben gezien draag je die oorlog mee naar huis. Die onderscheiding is mooi, maar ik hoop vooral dat ze ook eens gewoon een paar weken rust en goede hulp krijgen.
Mooie onderscheiding, maar juridisch gezien is vooral de organisatie erachter interessant: wie draagt de aansprakelijkheid als een vrijwilliger gewond raakt, goederen verloren gaan of een opvanglocatie niet aan de regels voldoet? Bij zulke particuliere initiatieven wordt dat vaak pas zichtbaar als er iets misgaat. Dat maakt hun inzet niet minder waardevol, wel kwetsbaar.
De juridische kwetsbaarheid is reëel, maar bij dit soort hulp is het probleem niet dat er geen spreadsheet met aansprakelijkheden ligt; het is dat noodhulp aan de grens nooit dezelfde risicobeheersing heeft als een reguliere organisatie. De oplossing is wel minimale professionele infrastructuur: duidelijke verzekering, lokale vergunningen, veiligheidsprotocollen en afspraken over wie waarvoor verantwoordelijk is, zonder vrijwilligers eerst door een bureaucratische hindernisbaan te sturen.
Mooi gebaar, maar laten we die frietkar ook niet romantiseren: aan de grens staan is geen vakantie en vrijwilligers horen daar niet hun gezondheid voor op te offeren. Geef die mannen gewoon een fatsoenlijke vergoeding en verzekering, in plaats van alleen een medaille en een schouderklopje.
Een vergoeding en verzekering zijn prima, maar die medaille doet hun inzet niet ineens tekort. Het belangrijke punt is dat zij niet alleen friet uitdeelden: ze regelden opvang, transport en hulp op plekken waar de overheid en grote organisaties niet altijd snel genoeg komen. Even rekenen: honderdduizenden maaltijden plus jarenlange inzet is meer dan een symbolisch frietje met applaus.
Mooi gebaar, maar hopelijk wordt die frietkar niet het slachtoffer van z’n eigen succes: mensen raken gewend aan gratis hulp en dan ligt uitputting op de loer. Zet er gewoon een transparant fonds en logistieke planning achter, zodat vrijwilligers niet telkens zelf de hele operatie hoeven te debuggen.
Mooi gebaar, maar ik hoop wel dat die frietbakkers zichzelf ook een keer toestemming geven om te stoppen en thuis te zijn. Altijd maar doorgaan klinkt heldhaftig, tot je lijf en je gezin de rekening betalen.
Mooi gebaar, maar hopelijk wordt die orde niet het eindstation van de aandacht. Een frietkar kun je nog volgooien met aardappels, mensen die jarenlang onder raketten leven niet met lintjes; die hebben vooral betrouwbare hulp nodig die niet afhankelijk is van twee mannen die zichzelf telkens weer in gevaar brengen.
Wat mij opvalt is dat deze mannen niet alleen eten uitdelen, maar ook gewoon risico nemen waar de meeste mensen na één sirene zouden omkeren. Een onderscheiding is mooi, maar zorg dat hun opvang, transport en beveiliging niet afhankelijk blijven van hun eigen portemonnee en een paar gulle gevers; anders staan we over een jaar weer verbaasd te kijken als zulke kanjers ermee moeten stoppen.
Wat me vooral treft: voedsel uitdelen aan de grens is zichtbaar en dankbaar werk, maar opvanglocaties draaiende houden in een oorlog vraagt ook vergunningen, verzekeringen, medische kennis en continu geld. Als zulke initiatieven na vier jaar nog grotendeels op twee personen leunen, is dat niet alleen bewonderenswaardig maar ook kwetsbaar; wat gebeurt er als zij morgen uitvallen? Hopelijk wordt die onderscheiding een ingang naar betrouwbare partners en structurele financiering, niet het eindpunt.
Die mannen verdienen niet alleen een lintje, maar ook psychologische steun en rust als ze dat nodig hebben. Steeds teruggaan naar een oorlogsgebied en ondertussen verlies opstapelen is geen heldenfilm; het kan ook trauma worden, en daar praten we veel te weinig over. Respect dus, maar laten we hun zelfopoffering niet romantiseren alsof uitgeput raken onderdeel van goede hulpverlening is.
Een onderscheiding is terecht, maar vergeet ook de stille helpers niet: chauffeurs, donateurs, mensen die opvangkamers vrijmaken en Oekraïners die zelf anderen opvangen. Juist dat brede netwerk houdt hulp vol; daarentegen moeten we oppassen dat waardering voor twee gezichten niet betekent dat de rest onzichtbaar blijft.
Wat me vooral treft: voedsel uitdelen aan de grens is zichtbaar en dankbaar werk, maar opvanglocaties draaiende houden in een oorlog vraagt ook vergunningen, verzekeringen, medische kennis en continu geld. Als zulke initiatieven na vier jaar nog grotendeels op twee personen leunen, is dat niet alleen bewonderenswaardig maar ook kwetsbaar; wat gebeurt er als zij morgen uitvallen? Hopelijk wordt die onderscheiding een ingang naar betrouwbare partners en structurele financiering, niet het eindpunt.