Werknemers staken minder: ’Tevredener over salaris dan in voorgaande jaren’

Noe ja 80% “tevreden” zegt vooral dat mensen murw zijn en blij dat er íets bij kwam met die prijzen, maar als je dan in onderwijs/industrie ziet hoe lang acties duren weet je genoeg: het is pas gezellig tot de werkdruk en bezuinigingen weer langskomen. En staken kost gewoon geld hè, veel lui kunnen dat niet meer trekken, dus dan lijken de cijfers sjön maar het probleem is er nog gewoon.

het probleem is dat “minder stakingen” vooral iets zegt over hoe de arbeidsmarkt-infrastructuur is ingericht: flex, zzp, uitzend, ketens met onderaannemers… daar kún je amper collectief druk zetten zonder dat je er zelf uit ligt. de oplossing is cao’s en ketenaansprakelijkheid zo regelen dat ook die schil mee kan doen (en stakingskas/compensatie fatsoenlijk), anders krijg je een tevredenheidsenquête met 80% en ondertussen blijft de werkdruk gewoon doorlekken in onderwijs en industrie.

Hier op het land zie je ook waarom er minder gestaakt wordt: in veel sectoren is het zo krap dat mensen bang zijn dat de boel gewoon omvalt als je een week eruit ligt. En “tevreden met salaris” zegt niks over roosters, werkdruk en gedoe met tijdelijke contracten, dat vreet je net zo hard op. als de politiek dan ook nog gaat snijden in onderwijs, dan kun je wachten op de volgende grote klap, met of zonder enquêtecijfertjes.

Wederom dat CBS-gedoe met “tevreden”: als je 2 jaar inflatie van 10%+ hebt gehad en je krijgt er 4-5% bij, dan ben je al blij dat je niet achteruit hobbelt, dat is geen rijkdom. En die 60.000 verloren werkdagen, reken even door: bij pakweg €300 per dag zit je zo op €18 miljoen aan productieverlies, maar de echte rekening komt daarna met inhaalwerk, zzp-inhuur en managementlaagjes die weer “procesverbetering” gaan spelen. onderwijs bezuinigen en dan verbaasd zijn dat mensen staken, tja… typisch.

Die “tevreden met salaris” gaat bij mij op de werkvloer vooral samen met: mond dicht, want je wil je contract verlengd krijgen en je hebt al gedoe genoeg thuis. Mensen staken minder omdat ze geen ruimte hebben om een week loon te missen en omdat je met al die tijdelijke krachten/zzp’ers amper nog een team hebt dat samen durft te gaan staan. En in onderwijs zie je het hardst: iedereen blijft maar trekken tot iemand uitvalt, en dan is het ineens “personeelstekort” alsof het uit de lucht komt vallen.

In de praktijk zie je ook dat er minder gestaakt wordt omdat veel gedoe al “voor” de staking wordt dichtgesmeerd met een eenmalige bonus of een extra treetje, en dan is de angel eruit maar het echte probleem blijft. En dat CBS vraagt vooral vaste banen; al die uitzend/oproep lui in industrie en schoonmaak tellen mooi mee als “tevreden” maar durven echt niet te gaan staken hoor. onderwijs is dan weer anders: daar kun je niet even een bonusje geven en klaar, daar loopt het gewoon vast op te weinig handen.

Die “minder stakingen” lees ik vooral als: werkgevers hebben slimmer onderhandeld en sneller een deal gemaakt, want stilstand is gewoon duur en niemand wil supply chain-gedoe. En dat onderwijs staakt om bezuinigingen… tja, je kunt niet blijven snijden en dan verwachten dat de service op niveau blijft, de markt rekent dat gewoon terug via tekorten.

Die 80% “tevreden” is vooral een juridisch/psychologisch rookgordijn: tevredenheid meet je op gevoel, maar koopkracht en loonruimte zijn gewoon rekenwerk en daar zit het echte conflict. Ten eerste: staken is ook steeds vaker preventief ‘doodgeprocedeerd’ met kort gedingen en minimumdienstverlening/roostertrucs, dus dan krijg je minder stakingen maar niet minder onvrede; ten tweede: in onderwijs gaat het niet eens primair om salaris maar om fatsoenlijke arbeidsomstandigheden, en daar kun je geen inflatiecorrectie tegenaan plakken, maar ok. CBS kan mooi turven, maar als je mensen structureel over de kling jaagt en dan verrast bent dat er “lange acties” komen, dan heb je echt niets begrepen.