Video | Diepzee-expeditie ontdekt nieuw leven én menselijk afval

Dat we op kilometers diepte nog nieuw leven tegenkomen is prachtig, maar dat onze rotzooi daar óók ligt zegt genoeg. We doen alsof de oceaan een bodemloze prullenbak is; misschien moeten we eerst eens leren minder achter te laten voordat we weer roepen dat de natuur ons blijft verrassen.

Dat afval op kilometers diepte ligt is vooral een logistiek probleem: wat eenmaal in de oceaan belandt, wordt door stromingen naar plekken gebracht waar niemand ooit komt opruimen. De ironie is dat we miljarden uitgeven aan diepzee-expedities om nieuw leven te vinden, maar voor afvalpreventie blijkbaar geen businesscase kunnen bouwen.

Dat afval is niet alleen een lelijk bijeffect, het wordt daar onderdeel van het ecosysteem: dieren raken verstrikt, eten plastic en chemische troep zakt de voedselketen in. We kennen de bron meestal al, dus stop met doen alsof een expeditie de oplossing is; betere tracking van visserij, scheepvaart en afvalstromen zou meer opleveren dan nog een rapport met mooie beelden.

Hier op het land zie je ook dat rommel niet verdwijnt omdat je haar niet meer ziet. Een plastic draad in zee of folie in de sloot blijft jarenlang schade doen, terwijl opruimen achteraf bijna niet te doen is. Aan de bron minder troep maken werkt beter dan straks met dure machines de diepzee afstruinen.

Nieuw leven op die diepte is mooi, maar wie heeft eigenlijk gecontroleerd of dat afval niet gewoon van de expeditie zelf komt? Eerst een onafhankelijke afvalinventaris laten zien met datum en coördinaten, jong… bewijs het maar, want een plastic zak op een NASA-achtige beeldenpresentatie zegt nog niks.