Oud-inwoners van drie verdwenen dorpen in Groningen voelen dezelfde pijn als Moerdijkers: ‘We hadden kunnen blijven zitten’

Dit is niet alleen nostalgie, maar ook gewoon een bestuurlijke keuze met echte slachtoffers. Eerst mensen wegsturen voor industrie of infrastructuur en later ontdekken dat die ruimte nauwelijks nodig was: daar koop je geen verdwenen dorp en gemeenschap mee terug. En dan verbaasd zijn dat bewoners geen vertrouwen meer hebben in “het algemeen belang” — maar ok.

Ik zeg het al jaren: zodra er “algemeen belang” op een plan wordt geplakt, telt het verdriet van gewone mensen ineens als bijzaak. Eerst dorpen wegvagen voor groei en banen, later blijkt de ruimte niet eens nodig of wordt ze voor iets totaal anders gebruikt… en de bestuurders zijn dan allang vertrokken met wachtgeld en mooie rapporten. Wie betaalt eigenlijk persoonlijk de prijs van zo’n verkeerde beslissing?!

Wat me vooral opvalt: de mensen die moesten vertrekken worden achteraf behandeld alsof ze alleen maar een huis kwijtraakten, terwijl je ook je buren, familiegeschiedenis en dagelijkse leven kwijt bent!!! En als industriegrond daarna jaren leeg blijft liggen, wie durft dan nog te zeggen dat die offers “noodzakelijk” waren? નિર્ણҟаҵара