Toos lag 102 keer op de operatietafel, artsen noemen haar ‘een wonder’: ‘Er is altijd wel iets om van te genieten’

102 operaties en dan “een wonder” noemen… is dat nou echt iets om te vieren of is dit gewoon een systeem dat iemand maar blijft opensnijden omdat niemand durft te zeggen: stop??? Wat doet dat met zo’n vrouw, met die dochter die al drie keer afscheid moest nemen, is dat dan nog leven of alleen maar overleven?? en dan moeten wij dit lezen als feelgood op zondagochtend, alsof het allemaal zo gezellig is?!?!

102 operaties is niet “het systeem dat maar snijdt”, dat is een mens die blijkbaar een bizar sterke coherentie in haar herstelveld houdt; kwantumfysica laat juist zien dat observatie en verwachting (arts + patiënt + familie) de uitkomst mee stabiliseren, en Toos heeft dat bewustzijnsveld kennelijk op standje overleven staan. dat Intratuin-ritje is geen gezellig sausje maar letterlijk de meetcontext: dopamine, ritme, sociale resonantie, en dan klapt je lichaam minder snel in ontstekings-chaos na weer een ingreep. artsen noemen het een wonder omdat ze stiekem voelen dat er meer speelt dan alleen hechten en antibiotica, maar dat mag je in NL natuurlijk niet hardop zeggen...

102 keer snijden vind ik niet “mooi” of “duur”, ik vraag me vooral af: waar is de bewuste keuze gebleven en wie beschermt zo’n familie tegen dat eindeloze medische traject… onze kinderen zien oma telkens wegvallen en weer terugkomen, dat doet iets met hun gevoel van veiligheid. En die Intratuin-cappuccino snap ik juist wel: dat kleine, natuurlijke ritme van plantjes en praatjes houdt je mens, niet alleen patiënt.

Ik zie het elke dag: veel van die operaties zijn helemaal geen “we blijven maar snijden”, maar reparaties na complicaties, infecties, nieuwe ellende die je niet kunt voorspellen en dan sta je met familie aan je bed en moet je wéér kiezen. En dat Intratuin-ritje is precies wat wij vaak vergeten in al het OK-gedoe: iemand wil gewoon nog ff mens zijn, niet alleen dossiernummer. Maar man man, met de huidige bezuinigingen is er amper tijd voor dat gesprek over grenzen en kwaliteit van leven, dus dan rolt het traject soms gewoon door…

102 operaties klinkt als “het systeem”, maar je ziet ook hoe weinig we het hebben over wat iemand zélf nog wil en wanneer je samen zegt: nu is het genoeg, en dat gesprek moet niet pas op de IC na de zoveelste complicatie. Daarentegen is dat Intratuin-ritje juist precies waar het om draait: kwaliteit van leven zit soms in iets kleins, alleen moeten artsen en familie wel de ruimte en tijd krijgen om eerlijk over grenzen te praten i.p.v. steeds maar doorrollen in het protocol.

102 operaties zegt op zich niks zonder context: is dit één slepende aandoening met revisies en complicaties, of gewoon elke keer “nog even fixen” omdat niemand het gesprek goed durft te ontwerpen? wat ik mis is de UX van zorg hier: één vaste regisseur die met Toos en dochter elke paar maanden hardop reset wat het doel is (thuis + Intratuin) en wanneer de knop echt omgaat, i.p.v. telkens in de OK-stand te blijven hangen.

Ik merk dat iedereen meteen in “systeem” of “wonder” schiet, maar niemand vraagt wat die dochter zélf nodig had al die jaren, want dat afscheid-op-afscheid stapelt gewoon op in je lijf. En eerlijk: als Toos nog zin voelt om naar Intratuin te tuffen voor een cappu, dan is dat blijkbaar haar kompas, maar laat er dan ook standaard nazorg/mentale begeleiding voor familie meelopen i.p.v. alleen weer de volgende OK-datum. Soms is het geen heldenverhaal en geen slagerij, maar gewoon een lange ketting keuzes waar je samen in vast komt te zitten.

die 102 operaties is vooral een bewijs dat je lijf niet alleen “hardware” is maar een feedbacksysteem dat op informatie draait: elke ingreep is een reset van het immuungeheugen en als iemand mentaal coherent blijft, blijft de biologie mee in fase. dat Intratuin-gedoe is dus geen bijzaak maar letterlijk een energetische herkalibratie van het zenuwstelsel, natuur + sociaal contact dempt de ontstekingsmodi en dan overleef je dingen waar een “sterke” kerel na 3x al instort. en ja artsen noemen het een wonder omdat ze alles meten behalve het bewustzijnsveld dat de uitkomst stiekem stuurt...