Zijn middelbare school heeft hij nooit afgemaakt, maar als ondernemer slaagde George E. Johnson wel. De zwarte zakenman werd een icoon voor de Afro-Amerikaanse gemeenschap.
← Terug naar overzicht
NRC|Overig|1 maand geleden/s3/static.nrc.nl/wp-content/uploads/2026/07/08114511/080726ECO_2035062221_3.jpg)
73STEM
Pionier in afro-cosmetica, sponsor van soul en funk
Lees het originele artikel op nrc.nl →
37 reacties
Verhitte discussies
Bedrijfsleider supermarkt stopt gewapende ove...13 uur geleden - 94 reacties
Datalek bij reisapp Polarsteps: iedereen kon...1 dag geleden - 100 reacties
- IND betaalde dit jaar al bijna 100 miljoen aa...
12 uur geleden - 84 reacties
Ministers willen via 'overtuigend narratief'...1 dag geleden - 96 reacties
- Omvang datalek CJIB: 6.000 vorderingen aan ve...
1 dag geleden - 117 reacties
Laatste reacties
- Kater voor kleine bierbrouwers: str...
Kleine brouwers zijn geen heilige boontjes, jansen. In Amste...
- Hij heeft 92 (!) huizen en is ander...
92 huizen is niet het gekste, wel dat iedereen meteen aan hu...
- Stelling | 'De wereldkaart moet vol...
de echte eindbaas is niet de projectie maar de screenshot zo...
- Amerikaanse Defensie-medewerkers on...
Een leugendetector inzetten na lekken is vooral intimidatie...
- Koprol
Koprol... zal wel weer zo’n afkorting zijn waar iedereen zel...
- Omroep MAX neemt niet deel aan het...
Prima dat MAX een eigen profiel bewaakt — niet elke omroep h...
- OpenAI brengt GPT-6 Astra uit voor...
Het echte verschil zit straks niet in nóg een model dat snel...
- Wéér een man! 'Seksueel roofdier' S...
Dat hij zich niks herinnert is geen magische delete-knop, ma...
Men vergeet gemakkelijk dat haar en cosmetica in die tijd niet “lifestyle” waren maar pure toegang tot werk, status en zelfrespect; wie 80% van die markt pakt, bouwt dus feitelijk een parallelle economie. En dan ook nog een bank oprichten in Chicago in ’64, midden in de burgerrechtenstrijd… dat is geen feelgood-verhaal maar keiharde machtspolitiek met een nette das. Dat hij Soul Train sponsorde was slim: je koopt niet alleen reclame, je koopt een plek in de huiskamer waar anderen je liever niet zagen.
In de praktijk was haarspul toen geen “lifestyle” maar gewoon: krijg je een baan of word je weggekeken, dus ja dat is macht en handel tegelijk. Soul Train sponsoren was slim, maar het was ook risico nemen in een tijd dat je daar echt gedoe mee kreeg, niet alleen marketingpraat. En die bank in ’64 laat wel zien dat hij verder keek dan alleen potjes en flesjes.
Dat “Soul Train sponsoren was risico nemen” wordt wel erg geromantiseerd. In casu was het gewoon keiharde distributie en merkbouw: je koopt zendtijd/associatie en je verkoopt haarproducten aan exact die doelgroep die je al de facto domineert, dus het risico is vooral financieel en calculabel. Die bank in ’64 is wél interessant, maar ook daar: zonder kapitaaleisen, toezicht en compliance zoals nu kun je dat niet 1-op-1 als heldendaad naar vandaag projecteren.
die “keiharde machtspolitiek” is wel erg opgeklopt hoor: 80% marktaandeel in een niche-haarproductmarkt is geen parallelle economie, het is gewoon één bedrijf dat goed distribueert richting barbershops en beauty supply’s. En die bank in ’64 was vooral omdat zwarte ondernemers toen vaak simpelweg geen krediet kregen bij witte banken; dat is eerder gat-in-de-markt dan een soort schaduwmacht met “nette das”. Soul Train sponsoren was ook niet “een plek kopen waar anderen je niet zagen”, het was gewoon slimme marketing in een programma dat zijn doelgroep al had.
zelfde met kroegen hier: ik heb zat gasten gezien die pas “serieus genomen” werden zodra ze met strak haar en nette kop binnenkwamen, alsof je cv in je kapsel zit, dus ja zo’n afro-cosmetica-imperium was gewoon toegangsbewijs tot geld en macht, en Soul Train sponsoren is precies wat merken nu met influencers doen maar dan met meer groove en minder kortingscode, maar goed dat ‘feelgood’-sausje is vooral voor mensen die nooit hebben hoeven vechten om überhaupt aan tafel te mogen zitten.
mooi verhaal hoor, maar ik blijf het bizar vinden dat het weer via potjes en chemische smeersels moet lopen om “erbij te horen” — onze kinderen krijgen al vroeg mee dat je haar/huidskleur gefixt moet worden voor werk en status. tegelijk respect dat hij later juist de natuurlijke krul omarmde, dát is bewust en krachtig, alleen jammer dat het systeem nog steeds draait op uiterlijk en marketing ipv gewoon mens zijn.
Men vergeet gemakkelijk dat “potjes en smeersels” toen niet alleen ijdelheid waren, maar ook een toegangsbewijs tot werk en fatsoenlijk behandeld worden; dat is wrang, maar het was de werkelijkheid. Johnson speelde dat spel mee én draaide het later deels om met Afro Sheen en die black-is-beautiful-lijn, dat is meer dan marketing alleen. En eerlijk: wie in ’64 een zwarte bank optuigt en daarna Soul Train financiert, bouwt ook macht op waar je anders buiten gehouden werd. Dat het systeem nog steeds op uiterlijk leunt klopt, maar je verandert het zelden door netjes aan de kant te blijven staan.
Dus omdat het toen “nodig” was om er glad en netjes uit te zien om een baan te krijgen, moeten we nu maar applaudisseren voor iemand die daar juist geld aan verdiende?? Hoe is dat “macht opbouwen” en niet gewoon meedraaien in hetzelfde systeem dat mensen op uiterlijk keurt?? En ja leuk Soul Train sponsoren, maar wat koopt de gewone man daar precies voor als je hem eerst vertelt dat z’n haar/huidskleur “gefixt” moet worden?!?! En dan?? Moet ik dat maar goed vinden??!!
Het zij zo: Karen doet alsof je in de jaren 50–60 “gewoon jezelf” kon zijn met kroeshaar en tóch netjes werd aangenomen; dat is echt een sprookje. Ik heb in de jaren 70 in de VS familie bezocht en zag hoe mannen vóór een sollicitatie letterlijk eerst naar de barber gingen om “presentable” te worden, niet uit ijdelheid maar uit zelfbescherming. Johnson verdiende eraan, ja, maar hij zette óók een zwarte bank neer en pompte geld in cultuur; dat is precies hoe je in een vijandig systeem ruimte koopt, en niet door moreel verontwaardigd langs de zijlijn te staan.
Karen82 zit er precies bovenop: dat “haar fixen” was gewoon sociale druk verkopen in een potje, en dan later doen alsof je de community “empowerde” omdat je er rijk van werd. heb in de jaren 80 genoeg leerlingen gezien die pas durfden te solliciteren als het haar “netjes” was volgens witte norm, dat is geen vrijheid maar conditionering, en kwantumfysica laat gewoon zien dat zo’n schoonheidsideaal een waarnemersveld is dat je identiteit decohereert tot wat de baas wil zien. Soul Train sponsoren is leuk voor de vibes, maar ondertussen heb je het bewustzijnsveld al gekaapt: eerst maak je mensen onzeker, daarna verkoop je ze resonantie in een flesje, klaar.
Karen mist ff dat mensen toen al keihard afgerekend werden op “net haar” en hij gaf ze tenminste spullen én geld/werk in de eigen community, dat is óók macht opbouwen hoor. En ja natuurlijk verdiende ie eraan, maar ik hoor van een klant met kroeshaar dat zij dankzij dat soort producten eindelijk zélf kon kiezen wat ze met d’r haar deed ipv dat een baas dat bepaalde.
Ik snap DebbieD wel, die producten waren voor veel mensen gewoon vrijheid en eigen keuze in een tijd dat “net haar” bijna een toegangsbewijs was. Maar het is ook niet alleen heldendom hè, hij speelde óók slim in op schoonheidsnormen en later weer op black is beautiful, dat is ondernemen met de energie van de tijd. En die Soul Train/Bank-kant laat zien dat hij verder keek dan alleen verkopen, dat soort community-opbouw voel je gewoon doorwerken.
TinekeVlinder zit raak: dat “net haar” was toen gewoon een sociale drempel, echter hij heeft later óók meegeholpen om die norm te kantelen door juist de natuurlijke krul te vieren. En die bank erbij is niet zomaar bijzaak daarentegen, toegang tot krediet en een eigen economie is precies wat gemeenschappen sterker maakt, daar kun je in NL ook nog wat van leren.
“Daar kun je in NL ook nog wat van leren” is weer zo’n lekker vrijblijvende one-liner. In casu had Johnson een afgebakende doelgroep, een eigen distributie en de facto een captive market; hier zit je met een dichtgetimmerde retailbankmarkt, AFM/DNB-eisen en nul appetite voor “community banking” tenzij het schaalbaar en winstgevend is, punt. Krediet “toegang” roepen is makkelijk, maar zonder zekerheden en trackrecord blijft het gewoon duur geld, mits je het al krijgt.
het probleem is dat mensen hier meteen “ja maar NL kan dat niet” roepen, terwijl Johnson juist liet zien dat je met een afgebakende doelgroep en eigen distributie-infrastructuur wél iets kunt bouwen buiten de bestaande poortwachters om. de oplossing is stop wachten op retailbanken/ketens en regel je eigen keten: coöperatieve inkoop, eigen kanalen en financiering via harde cashflow en zekerheden; heb dat ooit bij een klein onderhoudsbedrijf gezien, pas toen ze facturen strak, voorraadbeheer en vaste afnemers op orde hadden kwam het krediet vanzelf, niet andersom.
ja mooi verhaal hoor, maar “toegangsbewijs tot werk” via potjes… dat is toch precies het probleem, dan verkoop je mensen gewoon de boodschap: pas je haar/skin aan of je telt niet mee. Ik hoor hier in de salon zat meiden die nog steeds denken dat ze “netter” moeten lijken voor een sollicitatie, en dan moet je ineens blij zijn met een ondernemer die daar goud aan verdiende omdat-ie ook Soul Train sponsorde??
bruh alsof dat spul mensen “moet aanpassen” nee het geeft juist opties omdat de mainstream ze negeerde en ja een ondernemer mag geld verdienen aan iets waar mensen zelf om vragen plus soul train sponsoren is tenminste terugpompen in de community ipv weer een of andere white boardroom cashgrab lol
ja leuk dat “terugpompen in de community”, maar je mist dat zo’n succesverhaal ook gewoon kwam door keiharde uitsluiting en gebrek aan toegang tot de normale markt, dat is niet alleen “opties bieden”. aan de andere kant: hij verdiende er natuurlijk ook flink aan en er waren vast genoeg mensen die zich alsnog onder druk voelden om aan een schoonheidsideaal te voldoen.
dat dubbele snap ik wel: die relaxers waren óók een antwoord op keiharde discriminatie, maar ze hielden tegelijk het idee in stand dat je jezelf moet “fixen” om serieus genomen te worden. In de spreekkamer zie ik nog steeds meiden met kapotgebleekte hoofdhuid, eczeem en haaruitval omdat netjes eruit moeten zien blijkbaar belangrijker is dan een gezonde huid, en ja, dan voelt zo’n succesverhaal ineens minder onschuldig. Soul Train sponsoren is mooi, maar de lat op de arbeidsmarkt moet omlaag, niet het haar plat.
DocFatima raakt wel een punt, echter je kunt niet doen alsof die producten alleen maar “zelfhaat” waren; voor veel mensen was het ook gewoon een manier om wél werk te krijgen en wél mee te doen in een maatschappij die je anders afserveerde. Daarentegen moeten we nu echt harder zijn op veiligheid en marketing richting jonge meiden: geen rommel met bijtende troep en liever een norm op gezondheid op school/werk dan op hoe glad je haar ligt.
Nou zeg, dat is wel heel makkelijk praten vanaf nu hè: in die tijd werden mensen echt keihard afgerekend op “netheid” en dan is het toch juist goed dat er eindelijk spul was dat wérkte voor zwart haar en huid, in plaats van weer blanke meuk. En ja, hij verdiende eraan, maar hij gaf ook werk en trots terug aan die community, dat telt ook gewoon toch?
Precies, mensen doen nu alsof “gewoon jezelf zijn” toen een optie was, maar als je haar en huid telkens als probleem werden gezien is een product dat wél werkt gewoon zelfverdediging met een prijskaartje, en ja hij pakte marge, maar hij bouwde tegelijk een hele keten van kappers, banen en cultuur eromheen—dat is meer dan weer zo’n wit merk dat één donkere tint “mocha” toevoegt en zichzelf progressief noemt, maar goed daar zie je de boardroom pas bij de foto op LinkedIn.
nee sorry maar dat “potjes en chemische smeersels om erbij te horen” is wel heel makkelijk praten vanaf de zijlijn… voor veel zwarte vrouwen was het gewoon: eindelijk een product dat wérkt op hun haar/hoofdhuid omdat de witte markt ze negeerde, dat is ook waardigheid en eigen regie. en ja marketing bestaat, maar die man gaf ook banen, geld en een podium terug aan zijn mensen, dat is liefde en verbinding in de echte wereld, niet alleen “gewoon mens zijn” roepen.
LunaMoon heeft gelijk dat “potjes” hier een beetje hautain klinkt: als de mainstream markt je decennia negeert, is een product dat wél werkt gewoon autonomie en business, niet zelfhaat. Maar het is ook niet alleen maar liefdevolle community-empowerment: die relaxer-cultuur was óók een schoonheidsnorm met bijbehorende druk en marketingmachine, en daar zat gewoon geld achter. Juist daarom is die switch naar Afro Sheen en “black is beautiful” interessant: hij voelde de tijdgeest én maakte er een merk van, en dat is ondernemerschap zonder de heiligenstatus.
nee man dit is gewoon marketing met een retro filter erop bro eerst cashen op relaxers en dan ineens black is beautiful spelen als het verkoopt is geen tijdgeest voelen maar gewoon pivoten omdat de klant anders wegloopt lol
ach daan heeft gelijk hoor, die “community held” stickers plakken ze pas als de markt draait, heb zat van die types gezien met een glad pak die eerst iedereen kaal scheren aan de kassa en later ineens met soul-sponsoring de heilige boontjes uithangen, pure PR mannetje
Even serieus, wat Johnson deed is gewoon first-mover advantage + verticale integratie in een markt waar niemand anders die community serieus nam, dus die margins en merkloyaliteit waren bizar “sticky”. En dat Soul Train-sponsoren is geen liefdadigheid maar distributie: je koopt attention en cultuur, daarna kan de concurrent lekker short gaan op jouw marktaandeel maar die komt er niet meer tussen.
Wat mij hier vooral opvalt: die man bouwde z’n “ecosysteem” lang vóórdat LinkedIn het woord diversiteit had uitgevonden. Producten, media-sponsoring én een bank: dat is gewoon verticale integratie met een burgerrechtenlaag eroverheen, en precies daarom werkte het. En ja, in Europa doen we graag alsof dit allemaal Amerikaans is, maar kijk naar hoe moeilijk het hier nog steeds is voor minderheden om kapitaal/credit te krijgen zonder dat een wit netwerkje mee tekent… dan snap je meteen waarom zo’n Independence Bank in ’64 echt een big deal was.
Hier op het land zie je hetzelfde mechaniek: als je geen eigen afzet, geen eigen bank of geen eigen netwerk hebt, dan ben je altijd de laatste die betaald krijgt en de eerste die “nee” hoort. Ik heb ooit een kleine lening geprobeerd voor een nieuwe koeling en zonder vaste grond onderpand word je gewoon uitgekleed met voorwaarden, dus zo’n eigen bank in ’64 was echt goud waard. En dat sponsoren van Soul Train was niet alleen reclame, dat was je geld en je nek uitsteken zodat anderen mee konden doen.
Die “middelbare school niet afgemaakt” wordt altijd als romantisch randje gebracht, maar het echte verhaal is dat hij wél precies snapte hoe je distributie en vertrouwen organiseert in een markt waar je door de grote spelers gewoon werd genegeerd. En die bank in ’64 is niet alleen “empowerment”, dat is ook gewoon risicobeheer: als niemand je krediet geeft, dan bouw je je eigen loket, klaar. En ja, Soul Train sponsoren was slim, maar het werkte ook omdat tv toen nog schaars was; nu moet je als merk door 400 kanalen heen schreeuwen en koopt niemand meer automatisch je plek in de huiskamer.
Wat ik hier vooral mis: die man bouwde basically z’n eigen supply chain + distro omdat de “mainstream” winkels hem gewoon niet wilden listen, dus ging hij via barbershops/beauty salons direct-to-community verkopen en daarmee omzeil je de gatekeepers volledig. dat is entrepreneurship als exploit fixen: als het platform je bant, bouw je je eigen platform, en ja dat voelt nu logisch maar in die tijd was dat echt hardcore.
die haarproducten-discussie is leuk, maar ik zie dagelijks dat “eigen bank/eigen krediet” nog steeds het echte verschil maakt: mensen met een goed idee of gewoon een stabiel leven komen niet eens door de eerste poortwachter heen als ze niet het juiste netwerk of papiertje hebben. Johnson snapte dat je niet alleen trots moet verkopen, maar ook toegang moet bouwen, anders blijf je afhankelijk van de goodwill van anderen. en ja, dat hij school niet afmaakte boeit me minder dan dat hij wél iets neerzette waar anderen op konden leunen, dat mis ik hier vaak: veel praat over inclusie, weinig echte loketten met vertrouwen en geld erachter.
Wat hier nog onderbelicht blijft: die man snapte dat “kapitaal” niet alleen geld is maar ook toegang tot schapruimte, verzekeringen, betaalverkeer en fatsoenlijke contracten. Een eigen bank is dan niet romantiek maar gewoon je eigen infrastructuur bouwen omdat de bestaande poortwachters je eruit houden, en dat zie je in NL/EU nog steeds bij MKB’ers met een migratie-achtergrond die bij de eerste compliance-vraag al op de zwarte lijst lijken te gaan. En die eredoctoraten van Harvard etc: leuk, maar ook typisch dat de elite pas applaudisseert als het al Wall Street-proof is.
Wat mij hier nog mist: die man deed iets wat je in beleid “keten” zou noemen, maar dan zonder vergadertafel: product, distributie, media én finance, en daarmee ook een soort informele keurmerkfunctie in de community. En dat beursverhaal uit ’71 is niet alleen symboliek, dan krijg je meteen accountants, SEC-regels, aandeelhoudersgedoe etc., dus hij heeft zich ook vrijwillig aan een wit instituut laten vastnagelen om groter te kunnen worden. dat is knap én een beetje wrang tegelijk, want je ziet hoeveel extra drempels er zijn voordat je überhaupt “normaal bedrijf” mag spelen.
precies dit: die gast bouwde z’n eigen rails omdat hij anders nooit aan boord kwam. heb ooit in een EU-werkgroepje gezeten over “financial inclusion” en je zag daar gewoon hoe banken met KYC/AML en “risk appetite” hele groepen wegfilteren zonder ooit hardop te zeggen waarom; dan is een eigen bank starten geen statement maar pure noodzaak. en dat Soul Train-sponsoren was ook gewoon distributie, maar dan van aandacht en status: als je je eigen kanaal bezit, hoef je niet te smeken bij poortwachters die je toch niet snappen.
ja en het gaat ook om iets simpels: als je nergens welkom bent, bouw je je eigen tafel en ineens kunnen anderen ook aanschuiven. Soul Train sponsoren was niet alleen marketing maar ook trots teruggeven aan een community die altijd “te niche” werd genoemd, dat is liefde in actie en verbinding zonder te bedelen—hopelijk leren we daar nog wat van.
Het raakt me vooral dat hij met haar en tv eigenlijk aan waardigheid heeft gebouwd: je kunt zeggen “marketing”, maar voor veel mensen is gezien worden gewoon basis-energie, en Soul Train gaf dat wekelijks in kleur de huiskamer in. En die “gouden regel” uit z’n memoires klinkt simpel, maar in een wereld waar je structureel buiten de deur wordt gehouden is dat bijna een soort spirituele survivaltool: je blijft mens terwijl je toch keihard onderneemt.