Patiënt overleden na behandeling bij tandarts in Oosterhout, onderzoek naar toedracht

Het zij zo: als je “tandarts onder algehele narcose” leest, moet je eigenlijk meteen denken aan een mini-operatie met echte anesthesie en dus echte risico’s. Dan wil ik weten wie daar de narcose doet, welke apparatuur er staat en of er überhaupt een IC-achtig noodprotocol is, of dat het vooral een keten is met strakke targets en mooie folders. IGJ-onderzoek prima, maar laten we niet doen alsof dit een ongelukje is dat je met een persbericht wegpoetst.

Triest is ook: de mensen die ik zie die “onder narcose” willen, doen dat vaak uit pure angst, trauma of jaren schaamte omdat ze de zorg niet meer bijhielden door geld/chaos. Dan kom je in zo’n keten terecht en niemand durft nog vragen te stellen, je tekent wat formulieren en hoopt dat het goed gaat. Ben benieuwd of IGJ ook kijkt naar nazorg en hoe er met kwetsbare patiënten wordt omgegaan, niet alleen naar de apparatuur en vinklijstjes.

Iedereen focust op “wie deed de narcose”, maar kwantumfysica laat juist zien dat het grootste risico vaak in de overgang zit: het moment van uit narcose komen, ademweg die nét anders resoneert, CO2 die oploopt en dan klapt het systeem ineens om. In zo’n keten-setting zie je te vaak dat monitoring er wel is maar het bewustzijnsveld van het team niet: te veel routine, te weinig echte alertheid op micro-signalen (saturatie is dan al laat). Benieuwd of IGJ ook kijkt naar post-anesthesie bewaking en wie er fysiek bij de patiënt blijft tot die écht stabiel is, niet alleen naar het “protocol op papier”...