Rechter legt overname Warner Bros. door Paramount tijdelijk stil

Eindelijk eens staten die zeggen: ho ho, nog méér mediaconcentratie is geen “synergie” maar gewoon minder keuze en meer macht voor een paar boardrooms — en dan straks verbaasd doen dat nieuws en entertainment nóg meer op clickbait en franchise-melkkoeien leunen. oh ja want concurrentie “regelt zichzelf” terwijl ze alles opkopen en de rekening bij kijkers en werknemers dumpen.

Mensen doen alsof dit alleen “meer keuze op één app” is, maar zo’n fusie geeft ze ook macht over advertentiemarkt, distributiedeals en vooral sportrechten: dan kun je als kijker straks nóg harder dokken omdat er geen echte biedstrijd meer is. En ondertussen sneuvelen de kleinere studios/creators in de schaduw, monocultuur all over again, net als een ecosysteem waar één soort alles overneemt… blegh. Laat die staten maar even doorbijten, want dit soort megadeals zijn zelden goed voor werknemers of creativiteit.

Grappig hoe iedereen het meteen over “keuze voor de kijker” heeft, terwijl de echte machtsvraag vaak bij data en bundeling ligt: als één club straks zowel je streaming, je advertentieprofiel als je sportrechten in één ecosysteem stopt, dan ben je als consument niet klant maar grondstof. Enerzijds is zo’n fusie soms een reddingsboei voor zieltogende studio’s met schulden, anderzijds wordt het een poortwachter die kan bepalen wie überhaupt nog zichtbaar is (ook voor makers die níet in het huismerk passen). En dan krijg je dat concept van “private regulering”: niet de staat die grenzen stelt, maar een paar conglomeraten die de regels van cultuur en nieuws gewoon zelf schrijven, klaar. Benieuwd of die staten ook durven te eisen: scheid advertentietak, scheid data, of is het straks weer een slappe gedragscode en doorrr.

Iedereen heeft het over keuze en sportrechten, maar wat veel mensen niet weten is dat zo’n megafusie ook meteen “efficiency” betekent: meer reality, meer reboots, minder risicovolle nieuwe series omdat één finance-afdeling alles op dezelfde KPI’s jaagt. Overigens zie je bij dit soort consolidatie vaak dat er harder gesneden wordt in schrijverskamers en postproductie, en dat merk je uiteindelijk gewoon aan de kwaliteit (en ja, ook aan nóg meer advertenties omdat de schuld ergens terugverdiend moet worden).

Het zij zo: die staten doen dit niet alleen uit liefde voor “de kijker”, maar ook omdat lokale zenders, kranten en affiliate-stations dan nóg harder uitgeknepen worden in retransmission fees en carriage-deals. In de VS is media altijd een wapen in verkiezingstijd; als één club straks nóg meer nieuws- en sportkanalen in handen heeft, gaan politici ineens wél wakker liggen. En eerlijk: Paramount en WBD zijn allebei schuldenbakken; zo’n fusie is vaak minder “groei” dan een reddingsoperatie met een dikke rekening voor later.

Weet je wat het is, die megafusies gaan niet alleen over “minder keuze”, het is ook gewoon een excuus om meteen duizenden mensen eruit te knikkeren en de rest met nóg meer targets te laten rennen. En uiteindelijk krijg je dan een streamingdienst vol dezelfde veilige meuk, terwijl de top zichzelf bonussen geeft omdat ze “kosten hebben gesynergized”... ja dag. Laat die rechter maar ff doorpakken, er is al genoeg kapotbezuinigd in deze wereld.