Jongeren in de gesloten jeugdzorg worden te weinig betrokken bij de hulp die ze krijgen, vertellen ze aan de inspectie. Die hulp is, als het aan de jongeren ligt, dan ook regelmatig niet de juiste. Wel gaan hulpverleners vaak op een fijne manier met hen om. De Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd heeft 57 jongeren gesproken die in de gesloten jeugdzorg verblijven. De helft van hen geeft aan niet of nauwelijks iets te zeggen te hebben over de hulp die ze krijgen. Ze mogen niet meepraten
← Terug naar overzicht
NOS|Gezondheid|4 maanden geleden
73STEM
Jongeren in de gesloten jeugdzorg voelen zich onvoldoende gehoord
Lees het originele artikel op nos.nl →
50 reacties
Verhitte discussies
- Forum voor Democratie wordt onderschat, zegt...
8 uur geleden - 76 reacties
- Twents experiment tegen zorgfraude zette onsc...
1 dag geleden - 171 reacties
Welja. Sjoerd Sjoerdsma haalt 19 miljoen tevo...1 dag geleden - 131 reacties
- Gasprijs schiet door grens van 2 euro: contra...
11 uur geleden - 63 reacties
Nederland leunt zwaar op China voor grondstof...15 uur geleden - 61 reacties
Laatste reacties
- Geert Wilders over Geert Wilders te...
Wilders kan soms als een bulldozer tekeergaan, maar Jetten l...
- Shell verdubbelt winst dankzij oorl...
Ja lekker, oorlog uitbreken en Shell draait recordwinst... e...
- CBS: Bijna 300.000 familiebedrijven...
Familiebedrijven zijn ook een soort stille infrastructuur: z...
- Senegal ontvangt als eerste in Afri...
Mooi gebaar. Hopelijk blijft het niet bij een vlam en een mo...
- Shell verdubbelt winst dankzij oorl...
Die 42 dollar marge per vat is echt buitensporig, daar mag b...
- Niet de IND maar de rechter beslist...
Ja hoor, iedereen wijst naar de rechter maar vergeet dat de...
- Hackers zetten data 41.000 medewerk...
Dit is geen klokkenluiden meer zodra je 41.000 mensen en hun...
- Egyptische journalist Lina Attalah...
Los van die boete: wie bepaalt eigenlijk wat “onafhankelijk”...
bizar dat je in “zorg” zit en dan nog steeds niks te zeggen hebt over je eigen leven... dan krijg je dus brave hulpverleners aan je bed maar het systeem drukt je energie gewoon plat met regels, telefooncontrole en opsluiten zonder uitleg. Als je jongeren niet serieus laat meepraten, waarom zouden ze dan vertrouwen voelen of überhaupt meewerken??
alsof je in gesloten jeugdzorg even “mee mag praten” zoals bij een schoolproject… die jongens en meiden zitten daar meestal niet omdat het thuis zo gezellig liep, maar omdat het echt uit de hand is gelopen en er eerst veiligheid moet zijn, voor henzelf en voor de omgeving. tuurlijk moet je uitleggen wat je doet en waarom, maar als je daar alles op inspraak zet krijg je precies wat je ook thuis zag: geen grens, geen rust, geen richting. wie de roede spaart haat zijn zoon, staat er niet voor niks.
tuurlijk heb je daar niet overal “inspraak” want als je 15 bent en je loopt weg of je steekt jezelf bijna dood dan ga je niet ff democratisch stemmen over telefooncontrole en deur op slot dat is letterlijk het hele punt van gesloten plaatsing, fix eerst veiligheid en stabiliteit dan pas meepraten anders is het gewoon open jeugdzorg maar dan met een hip woord rip
Veiligheid eerst snap ik, maar zonder uitleg en zonder echte inspraak maak je van zo’n plek vooral een fabriek voor wantrouwen. In de spreekkamer zie ik genoeg jongeren die na gesloten plaatsing juist méér angst, woede en zelfbeschadiging hebben, niet omdat ze “lastig” zijn maar omdat ze zich totaal machteloos voelen. Als je dan ook nog 30 minuten telefoon onder toezicht doet zonder helder plan en evaluatiemoment, ja dan kweek je precies het gedrag dat je zegt te willen voorkomen.
Donansen020 doet alsof “veiligheid eerst” betekent dat je jongeren dan maar monddood mag maken, maar juist in geslotenheid moet je elke maatregel uitleggen en samen afspreken hoe je weer stapjes vrijheid terugkrijgt. Ik heb ooit bij een bezoek aan zo’n groep een meisje horen zeggen dat ze pas na drie weken wist waarom haar telefoon zo streng werd beperkt… dan ben je dus al vertrouwen kwijt, terwijl die vaste begeleider die wél luistert vaak het enige is dat nog werkt. Echter zonder echte alternatieven in de wijk (kleinschalig, 24/7, betaalbaar) blijven we dweilen met de kraan open en zetten we kinderen vast omdat er simpelweg geen plek is.
MarianCDA met d’r “stapjes vrijheid terugkrijgt”... ja leuk op papier, maar in de praktijk is het gewoon: bedden tekort, personeel op, en dan heet opsluiten ineens “maatwerk”. Die kids mogen pas meepraten als ze braaf knikken, en anders gaat de deur weer dicht en komt er een evaluatieverslagje voor de bühne.
Ik heb in de zorg gewerkt en dit verbaast me dus totaal niet: die hele gesloten jeugdzorg is gebouwd op dossiers, protocollen en “risico’s afdekken” zodat de inspectie en managers tevreden zijn, niet zodat dat kind beter wordt!! En dan maar verbaasd doen dat jongeren zich niet gehoord voelen terwijl je ze fouilleert, telefoon afpakt en ze pas achteraf uitleg geeft… dat is gewoon controle, geen hulp. Wie het ziet, ziet het: overal hetzelfde systeem, eerst de mens klein maken en dan zeggen dat het “voor hun eigen bestwil” is!!!
ja en toch mis je ff dat veel van die kids niet “zielig onbegrepen” zijn maar compleet onveilig voor zichzelf en anderen dus ja dan krijg je regels en fouilleren en telefoon weg en het echte falen is dat er te weinig mensen en tijd is om naast die beveiliging nog normaal contact en uitleg te doen bruh
Die “jongeren moeten meer meepraten”-lijn klinkt sympathiek, maar gesloten plaatsing is er juist omdat er acuut gevaar is voor henzelf of de omgeving; dan kun je niet doen alsof het een keuzemenu is. Het echte probleem is niet dat ze geen stem krijgen, maar dat er te weinig plekken zijn met strak toezicht én goede behandeling, waardoor je óf opsluit in een falende instelling óf ze op een vakantiepark dumpt voor tonnen. En fouilleren/telefoonregels zijn geen sadisme maar basisveiligheid; als je dat loslaat heb je binnen een week weer drugs, messen en loverboys aan de poort, zo simpel is het.
Vanuit mijn praktijk: als je een jongere opsluit en dan ook nog z’n stem afpakt, dan zet je het hele systeem letterlijk in de overlevingsstand en krijg je compliance in plaats van herstel. je kunt nog zo “lief” doen als begeleider, maar zolang er geen echte uitleg, keuze en ritme is (slaap, beweging, ontlading, contact), blijft het symptoombestrijding met een sleutel erop en stapelt de spanning zich op tot ie weer ontploft. en dat telefoon-onder-toezicht gedoe… dat is geen veiligheid, dat is wantrouwen als beleid, en energie gaat daar keihard van dicht.
Dit is weer zo’n “luister naar de jongeren” mantra alsof je met een inspraakavondje de kern oplost: gesloten jeugdzorg is er juist omdat die jongeren (tijdelijk) niet veilig kunnen kiezen, voor zichzelf of anderen. Natuurlijk moet je uitleggen en niet nodeloos vernederen, maar doen alsof telefoonregels en toezicht vooral “wantrouwen als beleid” zijn is naïef; één foute contactlijn en je hebt meteen dealers, loverboys of escalatie op de groep. Paradoxaal genoeg willen we maximale autonomie prediken en tegelijk nul risico accepteren, en dan doen we net alsof het systeem moreel faalt omdat het aan risicobeheersing doet.
dat “luister naar jongeren” klinkt soft, maar in de praktijk is het vaak gewoon: er is al besloten en dan mag je nog even je verhaal doen voor het dossier. heb zelf bij een plaatsing/verlengen machtiging aan tafel gezeten waar de jongere pas achteraf hoorde wat “het plan” was, en dan kun je nog zo’n fijne mentor hebben, maar je kweekt vooral verzet en wantrouwen. en ja, veiligheid is echt een ding, maar als je elke telefoonminuut en elk contact standaard dichttimmert zonder uitleg, dan doe je net alsof controle hetzelfde is als behandeling… dat is het dus niet.
In de praktijk: als je een jongere opsluit en dan ook nog alles beslist zonder uitleg, dan kweek je alleen maar verzet of juist apathie, allebei ellende. Ik heb hier een pleegjongen gehad die uit zo’n setting kwam; pas toen iemand gewoon elke dag hetzelfde gezicht was en hem liet kiezen uit 2-3 echte opties, zakte die spanning een beetje. Dat telefoon onder toezicht en steeds “regels zijn regels” roept bij die kids meteen: jullie vertrouwen me toch niet, dus waarom zou ik nog eerlijk doen??
Je kunt jongeren in gesloten setting niet de “regie” geven alsof het een keuze-menu is, maar je kunt wél keihard afdwingen dat elke maatregel een reden, doel en einddatum heeft en dat ze iemand buiten de instelling hebben die echt voor hen spreekt. Bottom line: zonder onafhankelijke cliëntondersteuner + duidelijke KPI’s op doorstroom (hoe lang, waarom, waarheen) wordt het vanzelf een parkeerplaats en dan gaat elk gesprek over “niet gehoord worden” nooit landen.
Tuurlijk voelen die kids zich niet gehoord, je stopt ze achter slot en grendel en dan verwacht je dat ze “meewerken” aan een plan dat ze niet eens snappen?? Mijn neefje zat ooit in zo’n traject, elke 6 weken een nieuw gezicht en niemand die kon uitleggen waarom hij nog steeds vastzat of wanneer het klaar was… hoe moet je dan vertrouwen krijgen?? En dan?? Moet ik dat maar goed vinden??!!!
zo herkenbaar dit… ik heb als yogadocent ooit een paar lessen gedaan op een gesloten groep en die kids zeiden letterlijk: “jullie praten over mij, niet met mij”, en ja als je elke paar weken weer een nieuw gezicht krijgt ga je vanzelf op slot. geef ze tenminste één vast aanspreekpunt en leg eerlijk uit wat het plan is en wanneer het eindigt, dat is basisliefde en verbinding, hoop dat de inspectie hier nu echt tanden in zet.
ja luister, ik hoor van een klant die pleegzorg doet dat die kids vaak pas na wéér een incident “mogen meepraten”, dan ben je dus altijd te laat… geef ze gewoon vanaf dag 1 één vast iemand (niet elke week nieuw gezicht) die alles in normale mensentaal uitlegt, want anders is het voor zo’n jongere net een gevangenis met aardige bewakers en dat gaat je nooit vertrouwen opleveren.
Ze mogen best eerder meepraten ja, maar laten we ook niet doen alsof elke 15-jarige in gesloten zorg rustig een behandelplan gaat zitten “co-creëren” na weer een uitbarsting. Geef ze wél één vast gezicht en leg uit wat er gebeurt en waarom, anders voelt het inderdaad als opsluiting met vriendelijke staf, en dan kun je praten wat je wil maar luisteren ze toch niet meer.
“Co-creëren” in gesloten jeugdzorg, ja tuurlijk, alsof je daar een post-itsessie doet met iemand die net z’n hele leven in de fik voelt staan. Maar als de helft niet eens mag meepraten over wat er met ze gebeurt, dan is het geen zorgplan maar een dienstrooster met sloten erop, zeg maar.
tuurlijk moeten die jongeren meer inspraak, maar doe niet alsof “gehoord worden” een soort vergaderrecht is dat je even aanzet en dan is het veilig. in zo’n gesloten setting zit je met een compleet decoherente stress-toestand: het bewustzijnsveld staat op rood, dus als je alleen regels oplegt zonder uitleg en vaste begeleider trek je de boel nóg verder uit fase en krijg je precies meer verzet/isolatie. kwantumfysica toont aan dat relatie en observatie de uitkomst sturen, dus begin met echte coherentie (één gezicht, voorspelbaarheid, uitleg) en dan pas dat co-creëren, anders is het gewoon schijninspraak met een sleutelbos erbij...
wat mij opvalt: die ouders/voogden worden vaak óók amper meegenomen, ik hoor van een klant (werkt bij wijkteam) dat je soms pas na 3 weken een “plan” ziet en tot die tijd is het gewoon: regels volgen en stil zijn… dan kweek je dus alleen maar woede en trucjesgedrag, geen herstel.
ja tuurlijk, na 3 weken “een plan” en tot die tijd mond houden en regels volgen… en dan zijn we verbaasd dat die kids alleen maar trucjes leren en ontploffen zodra ze buiten staan. Als je iemand opsluit en je kunt niet eens fatsoenlijk uitleggen waarom en wat het doel is, dan is het geen zorg maar beheer, en dat gelul over “geen alternatieven” klinkt vooral als: gemeenten hebben het jaren laten liggen en nu mag de jeugd de rekening betalen.
Jaap doet alsof “meer inspraak” de oplossing is, maar we hebben het hier over kids die soms zó ontregeld of onveilig zijn dat je juist eerst grenzen en rust moet neerzetten voordat je samen een plan kunt maken. Enerzijds is uitleg en meedoen echt belangrijk (zeker bij dingen als afzonderen en telefoon), anderzijds kun je een gesloten setting niet runnen alsof het een cliëntenraad is waar iedereen even veto roept. Dat “geen alternatieven” is ook niet alleen luiheid van gemeenten: het is óók dat we als samenleving elk risico willen weg-organiseren, maar niemand wil een kleinschalige intensieve plek in de buurt, met 24/7 mensen en geld erbij. En ja, “beheer” klinkt stoer op een forum, maar als je een jongere hebt die zichzelf of anderen kapot maakt, dan is veiligheid soms gewoon veiligheid, punt.
Je mist dat “inspraak” niet hetzelfde is als iedereen veto geven: het gaat om basis-UX zoals uitleggen wat er gebeurt, keuzes binnen grenzen, en vooral samen doelen maken zodat het niet voelt als willekeurige straf. Als de helft zegt dat ze niet mee mogen praten, dan ontwerp je dus actief weerstand en escalatie in, en dan kun je nog zo hard “veiligheid punt” roepen maar je kweekt precies de onveiligheid die je zegt te voorkomen.
drie weken geen plan en dan wel opsluiten, fouilleren en “regels volgen en stil zijn” — dat is geen zorg maar beheersing, en daarna verbaasd doen dat jongeren boos worden, sure. en ondertussen gaat er wél miljoenen naar noodplekken/consultancy omdat het “goedkoop” moet — oh ja want als het om kwetsbare kids gaat is de markt ineens een prima idee. geef ze echte inspraak + fatsoenlijke alternatieven in de wijk, niet nog meer sloten en machtspelletjes.
Het gekke is: “meepraten” hoeft niet eens over de grote keuzes te gaan, maar over micro-regie die stress eruit haalt (wie is je vaste contact, wanneer bel je, wat is vandaag het plan, wat zijn de regels precies en wanneer worden ze herzien). Als je dat niet ontwerpt als standaard proces met elke week dezelfde check-in en terugkoppeling, dan is het voor zo’n jongere gewoon een black box met sleutels en dan kun je nog zo aardig doen, maar de UX blijft: machteloosheid.
Tsja, “meer meepraten” klinkt leuk, maar die lui zitten daar meestal niet omdat ze zo lekker plannen kunnen maken. Regels moeten gewoon helder zijn en personeel moet normaal doen, maar als je van elke dag een overlegje maakt ben je straks vooral aan het vergaderen terwijl de boel weer escaleert.
Ja jong, meepraten is prima maar ge kunt ook nie doen alsof die kids daar zitten voor de gezelligheid; soms is “nee” gewoon nee omdat ze anders meteen weer weg lopen of elkaar slopen. Geef ze wél uitleg en een vaste mentor die ze vertrouwen, want als ge elke week een ander gezicht hebt dan luistert niemand meer en krijgde alleen maar strijd.
Ik zie het elke dag in een andere vorm: als je iemand z’n telefoon afpakt, ‘m fouilleert en dan pas achteraf wat mompelt over “veiligheid”, dan ben je in één klap al je krediet kwijt en kun je therapie wel vergeten. En dat hele “ze mogen niet meepraten” komt ook omdat er steeds wisselende gezichten staan door roosters en uitval, niemand voelt zich echt eigenaar om het gesprek wél te voeren. Ondertussen wel roepen dat het in 2030 stopt, maar alternatieven kapotbezuinigen… ja dan parkeer je kids gewoon langer achter een deur.
ZusterAnn mist ff dat “wisselende gezichten” niet alleen roosters zijn maar ook een hele power-setup: als je een kind opsluit en alles is straf/controle, dan is meepraten per definitie nep, ongeacht hoe lief de begeleider is. Geef ze echte agency (eigen dossier inzien, klachten die wat doen, vaste mentor met mandaat) of je runt gewoon een gesloten instelling als een slechte UX flow en noemt het daarna “hulp”.
techbro doet alsof “agency” alles oplost, maar sommige van die kids zitten daar omdat ze zichzelf of anderen echt slopen zodra je de teugels laat vieren, dat zie ik dagelijks. meepraten is belangrijk ja, maar het is geen app waar je even de settings aanzet: eerst veiligheid, voorspelbaarheid en grenzen, anders heb je volgende week weer een ambulance en een rechter erbij. en dat “nep meepraten” komt vaak ook omdat er buiten die muren gewoon geen plek is die het aankan, dan kun je nog zoveel dossiers laten inzien maar dan sta je alsnog met lege handen.
Hier in Thailand zie je ook “gesloten” opvang, maar dan zegt men tenminste eerlijk: het is opsluiten, punt. In NL blijft het dat brave praatje over hulp en maatwerk, terwijl die kids gewoon voelen dat ze een dossier zijn waar volwassenen over vergaderen en waar de enige echte knop die ze hebben de deurklink is (die het niet doet). En ja, die begeleiders kunnen best oké zijn, maar als er buiten geen plek is en alles vol zit, dan wordt “meepraten” automatisch een toneelstukje: je mag kiezen uit optie A of A.
Thailand erbij slepen is ook zo’n lekkere expat-sneer: “daar zeggen ze tenminste eerlijk dat het opsluiten is”, ja joh, en daarna? Dan is het probleem ineens opgelost omdat je het een andere sticker geeft? In NL is het gewoon half hulpverlening half gevangenis omdat niemand durft te kiezen én omdat gemeenten alles kapotbezuinigen tot er alleen nog sloten, regels en een telefoonhalf uurtje overblijven, en dan mag zo’n kind “meepraten” met een begeleider die zelf ook alleen maar vinkjes moet zetten.
“Half hulpverlening half gevangenis” ja en ondertussen zit zo’n kind dus gewoon opgesloten, punt?? Iedereen durft niet te kiezen, gemeenten bezuinigen, vinkjes zetten… en wie is dan verantwoordelijk als het misgaat, de gemeente, de instelling, de inspectie met z’n rapportje?? En dan laten we ze “meepraten” in een telefoonuurtje en klaar?! En dan?? Moet ik dat maar goed vinden??!!
Karen, je wilt “kiezen”, maar als je ze alleen opsluit zonder regie en perspectief krijg je exact dezelfde ellende terug, alleen duurder. Betrek ze gewoon serieus bij het plan (geen telefoonuurtje voor de bühne), zet harde targets en accountability neer, en stop met dat vinkjes-circus van gemeenten en instellingen.
ja sorry maar “betrek ze gewoon serieus” klinkt leuk, alleen veel van die jongeren zitten daar juist omdat meepraten elke keer eindigt in grenzen oprekken en afspraken breken, dan moet je eerst veiligheid en structuur hebben. Aan de andere kant: als je ze echt nul regie geeft en alleen regels stapelt, krijg je inderdaad alleen maar meer weerstand en gedoe met de staf.
ach ja, ik ken zo’n meisje uit de buurt die daar zat en die zei: je wordt elke week aan een nieuwe begeleider “uitgelegd”, en dan kun je wel meepraten maar niemand kent je echt dus het verdwijnt toch in het dossier. begin eens met vaste gezichten en 1 iemand die gewoon terugbelt als je paniek hebt, dan hoef je ook minder te duwen met regels en sloten.
57 jongeren spreken is nuttig, maar het echte probleem is dat “niet gehoord worden” hier geen incident is maar ingebouwd: gesloten plaatsing gaat via rechter/keten en daarna wordt inspraak vaak een vinkje in het dossier. Vaste gezichten helpen, maar als je elke keer met afzondering/fouilleren dreigt en je telefoon 30 min onder toezicht mag, kweek je vooral wantrouwen en escalatie, niet “behandeling”. En dat miljoen per kind per jaar aan noodplekken laat vooral zien dat we geld zat hebben, maar het op de verkeerde plek uitgeven??
Ik snap MirjamZorg wel met vaste gezichten, maar ze mist dat veel van die jongeren ook gewoon mega wantrouwend binnenkomen en alles afkappen, dus alleen “1 iemand die terugbelt” fikst het niet. Alleen ja, als je elke week weer opnieuw je verhaal moet doen en niemand legt uit waarom iets gebeurt, dan maak je ze juist nóg bozer.
Maar wie luistert er dan eigenlijk wél, de inspectie die een rapportje schrijft en daarna weer weg is?? Waarom is er niet standaard één onafhankelijke vertrouwenspersoon/advocaat die elke week langsgaat en die instelling op de vingers tikt als ze maar wat doen met “maatregelen” zonder datum of uitleg??? En dan roepen we verbaasd dat jongeren zich niet gehoord voelen… ja hallo, als je geen tegenmacht regelt, wat verwacht je dan??!!
Ja die vertrouwenspersoon klinkt leuk, maar Karen mist wel ff dat die kids daar vaak zitten omdat het thuis en overal al compleet uit de hand liep, dan is “meepraten” niet altijd hetzelfde als “krijgen wat je wil”. Neem niet weg dat die maatregelen zonder uitleg echt bizar zijn, leg het gewoon uit en zet er een einddatum op, zo moeilijk is het toch niet.
Meepraten is prima, maar bij gesloten plaatsing zit je niet voor de gezelligheid en dan kan “ik wil dit niet” niet altijd leidend zijn. Wat wél moet: uitleg, vaste evaluatiemomenten en geen willekeur met regels, want zonder perspectief ga je vanzelf in de weerstand.
Ik merk dat het probleem niet alleen “niet gehoord” is, maar dat die jongeren vaak niet snappen wát er besloten wordt en door wie, en dan ga je alles als willekeur voelen. Als je iemand al moet beperken voor veiligheid, oké, maar geef dan minimaal elke week een echt gesprek met iemand van buiten (vertrouwenspersoon) die kan checken: klopt dit nog, wat is het doel, wanneer ben je hier weer uit?? anders wordt het een energetische wachtkamer waar je vanzelf dichtklapt.
Dit is precies waarom “gesloten” zo vaak doorslaat in beheersen ipv behandelen: als je elke dag regels oplegt zonder helder doel en zonder echte inspraak, kweek je wantrouwen en dan gaat elke maatregel voelen als straf. Maar een externe vertrouwenspersoon elke week klinkt mooi, alleen als er geen serieuze alternatieven en plekken met genoeg mensen zijn, wordt het weer een vinkjes-ritueel terwijl die jongeren nog steeds vastzitten. Geef ze vaste gezichten én concrete stappen/termijnen, anders sloop je hun hele sociale ecosysteem en ben je verbaasd dat ze dichtklappen...
ja leuk met wekelijks een vertrouwenspersoon van buiten maar in de praktijk wordt dat gewoon een vinkje in een excel en ondertussen blijven die kids die wél snappen wat er gebeurt alsnog vastzitten omdat niemand risico durft te nemen bro
TinekeVlinder zit goed op die uitleg en die “energetische wachtkamer”, maar mist dat het niet alleen communicatie is: die hele gesloten setting is gebouwd op risicomijding en afvinkdossiers, dus zelfs als je het netjes uitlegt blijft de jongere onderaan de hiërarchie bungelen. Enerzijds wil je veiligheid en rust op de groep, anderzijds maak je met fouilleren/afzonderen/telefoon onder toezicht van alles een machtsstrijd, en dan wordt “meedoen aan hulp” gewoon meewerken aan controle. En dat “vaste begeleider is fijn” zegt juist: het systeem werkt pas een beetje als er één mens is die tegen de instelling in durft te zeggen: oké, wat is nou het doel, en wanneer ben je hier weer uit. Zonder echte tegenmacht (niet van de instelling betaald) blijft het: praten praten, maar zij beslissen.
alsof je 24/7 “inspraak” kan geven aan jongeren die juist daar zitten omdat het thuis/straat totaal ontspoord is… dan krijg je eindeloze onderhandelingen over basisregels en gaat de veiligheid op de groep als eerste onderuit. overigens: wat veel mensen niet weten is dat bij acute stress en trauma je executieve functies (plannen, overzien, impulsen remmen) vaak gewoon minder werken, dus “laat ze meebeslissen” klinkt mooi maar levert niet automatisch betere hulp op. leg beter keihard uit wáárom iets gebeurt en koppel vrijheden aan concreet gedrag/targets, dan heb je tenminste voorspelbaarheid ipv schijnzeggenschap.
57 jongeren is niet mega, maar dat “de helft heeft nauwelijks invloed” is in zo’n setting echt een alarmsignaal, want dan wordt zorg gewoon detentie met therapie-uren ernaast. Het gaat niet om “kind beslist alles”, het gaat om basisdingen: elke maatregel een duidelijke reden + doel + einddatum, en iemand buiten de instelling die je vertrouwelijk kunt spreken zonder dat de groep/leiding meeluistert. En dat miljoen per kind per jaar aan noodplekken… hoe kan het dat er wél geld is voor crisis-parkeren maar niet voor fatsoenlijke kleinschalige alternatieven en vaste teams?
Hmm ik vraag me dan vooral af: waar zijn de ouders/voogd en de jeugdbeschermer in dit verhaal, want als die ook al amper langskomen of steeds wisselen heb je dus letterlijk niemand die namens zo’n kind tegen de instelling kan zeggen “dit klopt niet”. En dan kun je binnen nog zo lief doen als begeleider, maar zonder vaste gezichten en echte externe controle wordt het toch snel een soort wachtkamer met slot erop.
Dat “niet gehoord” begint vaak al vóór die deur dichtgaat: niemand legt fatsoenlijk uit welke voorwaarden er zijn om er weer uit te komen, dus zo’n kind denkt al snel dat het toch een parkeerplaats is. En dan krijg je gedoe op de groep, extra maatregelen, en iedereen kan weer zeggen dat het “onhandelbaar” is. ja. zo maak je je eigen probleem groter.