DNA-schandaal zet duizenden strafzaken in Amerika op losse schroeven

DNA geldt vaak als het gouden bewijs, maar uiteindelijk blijft het mensenwerk. Als één analist jarenlang kan rommelen zonder dat collega’s of controles ingrijpen, zit het probleem dus niet alleen bij Woods maar ook in de organisatie eromheen. Elke zaak opnieuw bekijken is noodzakelijk, al betekent dat niet automatisch dat duizend veroordeelden onschuldig zijn; juist daarom moet dit per dossier zorgvuldig en onafhankelijk gebeuren, niet met Amerikaanse tv-rechtspraak erbij.

Het ongemakkelijke is dat DNA niet alleen bewijs is, maar ook een soort gezagstaal: zodra het labresultaat er ligt, durven rechters en jury’s er bijna niet meer tegenin te denken. Daardoor kan één frauderende analist meer beschadigen dan duizend losse dossiers; ze tast het idee aan dat wetenschap automatisch een correctie op menselijke fouten vormt. Misschien moeten we ophouden forensische laboratoria als neutrale achterkamers te behandelen en ze dezelfde transparantie geven als de rest van de rechtszaal, want blind vertrouwen is geen methode.