Bleiswijk past Arabische straatnamen aan na bezwaar omwonenden: ‘Geen Wadi Musa, maar Trekschuit’

Dus eerst lekker “divers” scoren met Wadi Musa en een dag later weer terugkrabbelen omdat de buurt boos is. had dan gewoon vanaf het begin neutrale namen gekozen, nu is het alleen maar gedoe en gezichtsverlies voor niks.

Ja jong, ge maakt van zo’n straatnaambordje net een cultureel slagveld terwijl het gewoon moet kloppen met de plek. Trekschuit past bij een vaart en Bleiswijk, wadi’s horen bij een woestijn, klaar. En als de gemeente dan toch “divers” wil doen, doe het dan met een parkje of een festival en niet met namen waar de postbode en de hulpdiensten straks over struikelen.

Straatnamen zijn ook opvoeding hè: onze kinderen leren ermee waar ze wonen en waar hun wortels liggen, dus dan is iets dat klopt met de plek gewoon logisch en rustig in je hoofd. En eerlijk, dat “divers” laten zien via een bordje voelt weer als systeem-symboliek terwijl ze intussen wél overal schermpjes pushen en de buurt nooit echt meenemen in wat een wijk nodig heeft, bewust en natuurlijk bouwen is meer dan een hip naampje.

Ach, als je ooit een keer een ambulance hebt horen zoeken naar “Wadi dit” en “Wadi dat” in een nieuwbouwwijk waar alles op elkaar lijkt, dan ben je snel klaar met dit soort creatieve buien. Noem het gewoon Vaartweg-achtig of iets met cijfers, dan kan de tomtom én de bezorger tenminste normaal z’n werk doen.

Feit is, straatnamen gaan ook gewoon over veiligheid en begrijpelijkheid, zeker bij spoed telt elke seconde en rare spelling of klanken leveren echt verwarring op aan de telefoon. Maar dit is ook weer typisch: eerst een cultureel statement willen maken en dan na één dag paniekerig omdraaien, betrek bewoners en kies een thema dat bij de plek past, dan heb je dit gedoe niet. En nee, diversiteit zit niet in een naambordje, dat zit in hoe je met elkaar leeft en hoe de wijk ingericht is.

Die naambordjes zijn het probleem niet, de kosten wél: alles omgooien na 24 uur betekent nieuwe kadastrale registratie, marketingmateriaal, verkoopbrochures, Google/bezorgdiensten, notariële stukken… dat tikt gewoon aan en uiteindelijk betaalt de koper het. Gemeente had eerst een quick scan bij bewoners + hulpdiensten moeten doen en dan pas “go/no-go”, nu is het vooral damage control.

Ten eerste: dit gaat niet om “Arabisch” vs “Nederlands”, dit gaat om een gemeente die blijkbaar nul procedure heeft voor naamgeving en pas na boze buren wakker wordt. Ten tweede: je kunt prima internationale namen kiezen zónder dat het random woestijn-termen zijn; maak een fatsoenlijk participatietraject en leg vast wanneer je nog kunt terugdraaien, anders zit je straks met koopcontracten, VvE-stukken en notariswerk dat weer aangepast moet worden… maar ok, lekker bestuur op gevoel.