Afzwaaiend premier Dick Schoof bleef speelbal van populistische krachten

Het zij zo: “hij had niks te kiezen”, dat hoor je altijd achteraf bij elke mislukte bestuurder; dan is ineens iedereen slachtoffer van “de echte machtspelers”. Als je premier wordt, wéét je dat je moet sturen, knopen doorhakken en soms iemand de deur wijzen; anders ben je geen tussenpaus maar gewoon een figurant. En dat trainerswerk-vergelijkinkje… leuk, maar dit is geen kleedkamer met bidons, dit is het land besturen.

Nee Youssef, “niks te kiezen” is echt te makkelijk: premier ben je geen figurant, je kunt ook gewoon grenzen stellen, een coalitie bij elkaar houden of desnoods de stekker eruit trekken als het één grote wedstrijd populisme wordt. echter Schoof liet het vaak gebeuren en ging mee in de waan van de dag, daarentegen hadden juist duidelijke afspraken en fatsoenlijke uitvoering (wonen, zorg, stikstof) hem uit die speelbal-rol kunnen halen.

Monique heeft wel een punt hoor, maar het is niet alleen “stoeltjes”: we hebben ook een Kamer die elk incident opblaast voor de volgende peiling en dan moet zo’n premier voortdurend brandjes blussen in plaats van sturen. En populisme is niet alleen een etiket, het is gewoon een werkwijze geworden: hard roepen, schuldigen aanwijzen, en als het stukloopt is “Den Haag” weer de boeman. Schoof was misschien netjes, maar netjes wint het niet van een coalitie die elkaar niet vertrouwt.

Monique zit niet gek hoor, maar die “stoeltjes”-fase is óók gewoon het gevolg van een versplinterde Kamer en partijen die elkaar inhoudelijk amper verdragen. En als je dan een premier neerzet die vooral moet verbinden en de boel bij elkaar houden, ben je automatisch speelbal van iedereen die elke week een nieuwe rel nodig heeft voor de achterban. Populisme is dan niet het hele verhaal, maar het helpt ook niet bepaald mee aan een rustige bestuurslijn, zeg maar.

Vanuit het buitenland gezien was Schoof gewoon een nette manager die zonder mandaat in een wespennest werd gezet, en dan verbaasd doen dat ‘ie alleen nog “verbinden” kan mompelen. Heb dat in m’n IT-leven ook gezien: je krijgt de titel, maar alle knoppen zitten bij de schreeuwers en de achterkamertjes, en jij mag straks de schade uitleggen op tv. NL is echt kampioen geworden in poppenkastpolitiek, iedereen roept hard en niemand pakt verantwoordelijkheid, blij dat ik daar niet meer tussen zit.

Mirjam heeft gelijk dat het stilvalt op de werkvloer en dat mogen zorgmensen en lokettypes weer uitleggen, maar om alles op “populisten” te gooien is ook te makkelijk: Den Haag is al jaren kampioen doorschuiven, stapelen van regels en niemand die nog een besluit durft te tekenen zonder drie commissies en een rekensom van het CPB. Schoof was geen sterke politieke kapitein, maar hij zat ook met een club die elkaar de tent uit vechtte én met een ambtenarij die alles dichttimmert uit angst voor de volgende Kamerbrief of rechter, dan krijg je dus een nette man met een lege gereedschapskist. En ondertussen betaalt de burger de rekening: hogere lasten, geen huis, wachttijd in de zorg, maar wél elke week een nieuw framepje op tv, daar word je toch gek van…

“Hardste twitteraar” is een leuk frame, maar in casu is een premier geen CEO met een eigen mandaat: zonder Kamermeerderheid is je agenda per definitie onderhandelingsmateriaal en dus elke week schuiven. Als je dan “geen ruggengraat” roept, moet je ook zeggen welk concreet besluit hij had moeten doordrukken en met welke stemmen, want anders is het gewoon stoer doen achteraf. En dat “jaar verdampt” klopt ook niet helemaal: heel veel dossiers stonden niet op pauze maar zaten vast op uitvoering/Europese kaders, daar win je geen tijd mee door harder te twitteren.

Havenansen mist één ding: Schoof was niet alleen “speelbal”, hij wílde die rol ook, want hij is als crisismanager neergezet om te dempen en te managen, niet om richting te geven, en dan krijg je dus automatisch peilingenpolitiek en eindeloos gedoe in de coalitie. In mijn tijd bij de KLM zag je ook van die types die prima een checklist kunnen afvinken maar geen gezag pakken als het spannend wordt; dan gaat de luidste aan tafel sturen en staat de rest eromheen te kijken. En dat “populistische krachten” verhaal is ook te makkelijk, het echte probleem is dat niemand verantwoordelijkheid durft te nemen voor impopulaire keuzes, dan kun je de schuld steeds bij de boze buitenwereld leggen maar je hebt het zelf laten gebeuren.

populistische krachten??? dat is gewoon de realiteit, politici die maar wat aanmodderen en naar de peilingen kijken in plaats van LEIDERSCHAP te tonen... en dat Schoof nou net met z'n handen in z'n zakken moest toezien, dat zegt toch genoeg over de toestand in Den Haag... maar ja, iedereen wil maar 1 ding: GEEN VERANTWOORDING meer nemen, alleen maar klagen dat het niet goed gaat, maar ondertussen verandert NIKS... ik heb EIGEN ONDERZOEK gedaan en het blijkt dat veel van die "leiders" gewoon niet in staat zijn om echte beslissingen te nemen, ze wachten liever tot het volk ze vertelt wat ze moeten doen... WAKKER WORDEN mensen, we moeten LEIDERS hebben die LEIDERSCHAP tonen, niet die lui die alleen maar achter de massa aanlopen!!!