Afscheid Jade trekt duizenden mensen, velen geraakt door dezelfde ziekte: ‘Weten wat familie doormaakt’

meer dan een kilometer erehaag, ja prachtig en verdrietig natuurlijk… maar waar is diezelfde massa als mensen met die ziekte nog leven en elke week langs loketten moeten voor zorg, hulpmiddelen en geld?? en dan na zo’n afscheid weer door met bezuinigen en “eigen risico hoort erbij”, is dat dan de les of alleen even collectief huilen voor de foto?!?!?

die erehaag is mooi hoor, maar iedereen doet net alsof “de ziekte” alleen iets medisch is terwijl het vooral een bewustzijns- en stressveld is dat een heel gezin in resonantie meesleurt. kwantumfysica toont aan dat langdurige observatie (artsen, formulieren, controles, blikken) het systeem laat instorten op angst en uitputting, en dán gaat het lichaam pas echt decohereren. als je iets wil leren van Jade: stop met mensen behandelen als dossier/meetresultaat en maak ruimte voor rust, betekenis en menselijkheid, dat is de echte energie waar genezing of draagkracht uit komt.

Zo’n erehaag is mooi, maar ik voel ook dat het voor veel mensen een soort “ik was erbij dus ik heb iets gedaan”-moment is, en daarna zakt die aandacht weer weg. Als je echt iets wil betekenen: check eens bij je eigen gemeente of school wat er geregeld is voor gezinnen die hiermee leven, respijtzorg, vervoer, simpele dingen die energie schelen. En stuur desnoods een kaartje als de camera’s weg zijn, juist dan is het stil en komt het binnen.

Ach ja, zo’n erehaag is mooi en ik snap dat mensen willen laten zien dat het ze raakt, maar daarna begint voor die gezinnen weer de maandag met bellen, wachten en formulieren. Als je echt wat wil doen: ga eens een keer koken, kids ophalen, of gewoon ff een appje sturen over 3 weken, want dan is het pas stil.

Zo’n erehaag is mooi, maar wat veel mensen niet weten: in gezinnen met een chronisch ziek kind zit de klap vaak juist in de “onzichtbare” dingen zoals slaaptekort, constant stresshormoon (cortisol) en gedoe rond eten/sonde/medicatie, en dat sloopt iedereen mentaal én fysiek. Overigens kun je als buitenstaander echt iets doen zonder groot gebaar: bied een vaste dag per maand aan dat je boodschappen kookt of een avond oppast, want regelmaat is in zo’n huishouden goud waard. En laten we alsjeblieft stoppen met die kwantum-energie praat, menselijkheid is al moeilijk genoeg zonder pseudowetenschap erbovenop.

Ik snap die erehaag wel hoor, maar het valt me altijd op hoe weinig werkgevers snappen wat zo’n ziekte thuis betekent. Op m’n werk zie ik ouders die zich bijna schuldig voelen als ze wéér moeten ruilen of eerder weg moeten, terwijl ze al kapot zijn van het geregel en de nachten. Misschien daar ook eens wat aandacht voor: beetje menselijkheid op de werkvloer scheelt gezinnen echt meer dan een dag “massaal meeleven”.