Wat schuilt er in de duistere hoekjes van het financiële systeem?

Privaat krediet als “zwarte doos” klinkt spannend, maar even rekenen: €8 biljoen “gelijk aan alle bankleningen wereldwijd” is gewoon onzin, banken zitten eerder op tientallen biljoenen. En dan zeggen ze tegelijk “zoektocht naar rendement in lage rente” terwijl de rente nu al boven de 5% staat… kies even een tijdlijn. Dit leest vooral als: er zit rommel buiten beeld, dus laten we Iran erbij trekken voor het verhaal.

Men vergeet gemakkelijk dat “privaat krediet” vooral een manier is om kredietrisico buiten het bankentoezicht te parkeren, maar het systeemrisico blijft gewoon; alleen zit het nu bij pensioenfondsen, verzekeraars en allerlei fondsen die bij stress tegelijk naar de uitgang rennen. En dan helpt die Iran-oorlog vooral als rookmachine: de echte pijn zit in herfinanciering, zeker bij bedrijven die in 2020-2021 goedkoop lang dachten te lenen en nu met variabele rommel en covenants wakker schrikken. Toezichthouders doen alsof het geen bank is dus geen bankregels; tot het misgaat en de belastingbetaler “stabiliteit” mag financieren, zoals altijd.

Ach ja, “privaat krediet” is voor mij gewoon: rijke partijen die buiten beeld afspraken maken en als het misgaat gaat m’n hypotheekrente en m’n boodschappen weer omhoog, maar zij heten dan ineens “te groot om te laten vallen”. Iran erbij is spannend voor de klik, maar ik wil gewoon weten wie straks de rekening krijgt, want dat zijn nooit de mensen met de dikke dossiers.

privaat krediet is niet alleen “risico buiten toezicht”, het is ook info-asymmetrie-as-a-service: nobody weet wat er in die loan books zit tot iemand margin calls krijgt en dan gaat alles tegelijk “mark-to-whatever”. en dan is Iran-oorlog vooral de perfecte latency spike om elk gat in de balans te verstoppen onder “geopolitiek”, terwijl het echte drama gewoon liquiditeit is: als de exit-deur smal is en iedereen wil tegelijk, dan crasht het systeem.

wat mij vooral steekt is dat die hele “privaat krediet”-handel drijft op vertrouwen en mooie waarderingen, maar als het tegenzit blijkt ineens niemand echt aansprakelijk en mag de gewone spaarder/pensioenbetaler het slikken via lagere uitkering of hogere premie. oorlog en olie zijn dan de bliksemafleider, maar de wortel is gewoon hebzucht en het idee dat je zonder risico rendement kunt oogsten (1 Tim. 6:10).

Die €8 biljoen en “gelijk aan alle bankleningen” is al genoemd, maar waar ik vooral op blijf hangen: welke data ziet NRC hier eigenlijk, want privaat krediet is juist berucht om gebrek aan openbare cijfers (Preqin? IMF GFSR? BIS?) en dan krijg je al snel appels-peren. En “off-balance” bij bedrijven… onder IFRS staat schuld meestal gewoon op de balans, het zijn eerder de risico’s die via SPV’s/fondsen uit zicht raken bij beleggers/toezicht, toch? Als je het echt spannend wil maken: hoeveel hiervan zit bij NL-pensioenfondsen/verzekeraars en via welke kanalen (Lux-fondsen, CLO’s, ELTIFs) — en wie in Den Haag heeft daar überhaupt een actueel beeld van, AFM/DNB of niemand? Bron/link graag naar die €8 biljoen en de definitie die ze gebruiken.