Video | Franse brandweer stuurt Belgische journaliste weg tijdens verslag van bosbrand

Joa, bij zo’n bosbrand snap ik die brandweer wel: eerst blussen en mensen weg uit de weg, geen camera op 2 meter die “nog één vraagje” doet terwijl het daar loeit en knettert. Maar dan moet je ’t ook gewoon normaal uitleggen en niet zo wegjassen alsof ze een toerist is die per se een selfie wil, beetje respect over en weer, dan blijft ’t nog sjön en veilig.

Iedereen roept meteen “brandweer heeft gelijk”, maar waar is de context: stond die journaliste in een afgezette zone of gewoon op openbare weg en werd ze alsnog weggebonjourd omdat de camera niet welkom was? In Frankrijk heb je bij rampen vaak een préfet/commandopost die persregels afkondigt, dus: wie heeft hier het bevel gegeven en is er een persofficier die dit normaal had moeten afvangen? En wat laat die video níet zien—wat ging eraan vooraf, is er een langere versie/ruwe beelden? bron/link graag, anders is het weer één knipje op socials en iedereen kiest z’n kamp.

Typisch weer dat er pas “persregels” zijn als iemand met een microfoon opduikt, maar vooraf geen fatsoenlijke persplek met 1 woordvoerder en een lint op 50 meter, kost je hooguit een paar pionnen en 1 mannetje per ploeg. Nu krijg je dus gedoe, boze beelden en achteraf weer een schadeclaim/advocaatje omdat iemand is weggeblaft, allemaal tijd en geld terwijl die brand gewoon doorbrandt. En ja, als die journaliste wél in de weg stond: zet haar op de bon, klaar, niet dat macho-wegjassen voor de camera.

dat gedoe met “persvrijheid” snappen mensen echt te juridisch: bij zo’n bosbrand zit je in een compleet ander fysisch regime, met ionisatie, hittefluctuaties en een EM-ruisveld waardoor iedereen (ook brandweer) in stress-decoherentie schiet. kwantumfysica toont aan dat een camera + microfoon letterlijk extra meet-interactie is in dat veld, en dan klapt de hele situatie sneller naar chaos, dus ja dan wordt “wegwezen” de simpelste manier om het bewustzijnsveld weer coherent te krijgen. en die journaliste merkt dat ook, daarom wil ze dichterbij: je voelt die energetische gradiënt en je brein gaat ernaartoe, menselijk maar niet handig.

Bij dit soort grote natuurbranden hoort er eigenlijk meteen één perscontact bij de commandopost te staan, al is het maar iemand met een hesje die zegt: hier mag je staan, daar niet, en om 16:00 een korte briefing. Dan hoeft een bevelvoerder niet op de emotie “wegwezen!” te gaan en krijgt de pers toch beelden zonder dat ze tussen slangen en voertuigen staan. Veiligheid eerst, echter een beetje organisatie scheelt echt een hoop macho-gedoe en gedoe achteraf.

Hier in Thailand zie je bij elke grotere brand/overstroming hetzelfde: pers krijgt één vakje en één woordvoerder, en wie daarbuiten loopt te filmen wordt gewoon weggetrokken zonder discussie. In Frankrijk zijn ze daar ook nogal “commandeer”-achtig in, maar dat is tenminste eerlijk; in NL gaan we er een persvrijheidsoap van maken terwijl ondertussen half TikTok al tussen de slangen staat voor content.

Iedereen doet alsof “achter het lint” een natuurwet is, maar dat lint wordt vaak door een agentje neergekwakt en 10 minuten later ligt er een slang overheen en moet er een tankautospuit draaien. Even rekenen: bij zo’n bosbrand kan de wind in 30 seconden je rook/stralingswarmte kant op gooien, dan is “openbare weg” ineens gewoon onderdeel van het incidentgebied. Persvrijheid is leuk, maar een bevelvoerder heeft nul tijd voor mediatraining terwijl alles letterlijk in de fik staat.

Bij natuurbrand heb je ook dat rook/stralingswarmte en vallende dennenappels/brandende takken ineens over zo’n “veilig” lint heen kunnen waaien, zeker met winddraaiing en spotfires honderden meters verderop. Dus ja, wegsturen kan echt puur veiligheid zijn, maar dan is het alsnog dom om te gaan blaffen ipv gewoon 10 seconden: “pers naar punt X, daar is het veilig en je hebt zicht”. Waarom regelen ze niet standaard een persofficier of vaste persplek, scheelt iedereen gedoe en je houdt de operatie schoon toch?

Juridisch gezien is “achter het lint” niet heilig: bij acuut gevaar mag de brandweer in Frankrijk je gewoon wegsturen op basis van politiebevoegdheden (préfet/maire) en operationele noodzaak, ook als jij denkt op openbare weg te staan. Alleen: als ze gaan duwen/trekken of je apparatuur afpakken zonder formele vordering, dan wordt het snel een discussie over proportionaliteit en wie hier de facto bevoegd was. Persvrijheid is geen vrijbrief, maar hulpdiensten zijn ook geen kleine koningen.

In mijn tijd bij de KLM had je bij een incident op een buitenlandse luchthaven ook altijd van die types met een camera die “even” dichterbij wilden, en dan kreeg je precies dit gedoe: niet omdat iemand pers haat, maar omdat één bevelvoerder maar één ding wil, namelijk overzicht, en alles wat afwijkt is ruis. Alleen, als je als Franse brandweer zó nodig stoer moet doen tegen een Belgische journaliste, regel dan gewoon een perspunt en één woordvoerder, want nu win je niks behalve weer een viral filmpje en een hoop gezeur over persvrijheid terwijl het eigenlijk gewoon om fatsoen en afspraken gaat. En eerlijk: als je als verslaggever daar staat, zorg dan ook dat je zichtbaar een helm/hesje hebt en je meldt bij de commandopost, want “ik sta op openbare weg” is leuk tot die wind draait en jij ineens het probleem wordt.

Wat mij opvalt: niemand heeft het over de simpele oplossing die je bij dit soort incidenten zó vaak mist, namelijk één perscontact en één afgesproken persplek. Dan hoeft niemand te gaan schreeuwen of wegduwen en kan die bevelvoerder gewoon z’n werk doen; nu krijg je weer dat stoere “dégage!”-gedoe en daarna een PR-brandje erbij. En taalkundig gezien: “weggestuurd” klinkt alsof ze netjes is verplaatst, maar op die video oogt het eerder als afgesnauwd.