Ruim 1 miljoen Nederlanders krijgen hulp om zelfstandig te blijven wonen, uitgaven bereiken recordbedrag

De vaste eigen bijdrage heeft huishoudelijke hulp voor veel hogere inkomens bijna een koopje gemaakt, dus die stijging is niet alleen vergrijzing. Maar pas op met de simpele oplossing: hulp schrappen voor wie het zelf kan betalen klinkt logisch, alleen moet je dan wel voorkomen dat mensen te lang wachten en later zwaardere, duurdere zorg nodig hebben.

Een miljoen mensen klinkt als “zelfstandig wonen”, maar wie controleert of die hulp ook echt op tijd komt en niet pas na drie telefoontjes en een indicatiecircus?! En ondertussen worden mantelzorgers zeker weer als gratis personeel gezien, naast hun baan en eigen gezin?? Recorduitgaven, maar voor de mensen die het moeten regelen voelt het vooral als recordveel formulieren!!!

Een onderschat punt is dat Wmo-hulp niet alleen de cliënt ondersteunt, maar ook voorkomt dat een partner of kind uitvalt door overbelasting. Als je huishoudelijke hulp inkomensafhankelijk maakt, moet je dus niet alleen naar het inkomen van de aanvrager kijken, maar ook naar de draagkracht van het hele huishouden. Anders bespaar je hier een paar honderd miljoen en betaal je later via ziekteverzuim, mantelzorguitval en zwaardere zorg alsnog de rekening.

Wat vaak vergeten wordt: die hulp verschilt enorm per gemeente. De ene krijgt wekenlang ondersteuning, de andere een paar uurtjes en succes ermee. Dan zeggen landelijke cijfers over een miljoen mensen eigenlijk niet zoveel over hoe zelfstandig ze zich echt voelen.

Een traplift of scootmobiel is zichtbaar, maar de stille winst van Wmo zit vaak in minder eenzaamheid en langer contact met de buurt. Als beleid straks vooral naar inkomen en euro’s kijkt, verdwijnen die effecten uit beeld en gaan we weer achteraf betalen voor vereenzaming, stress en zwaardere zorg. balans is meer dan een sluitende begroting.

De discussie gaat nu vooral over wie die huishoudelijke hulp betaalt, maar vergeet de uitvoeringskosten: iedere inkomensgrens betekent formulieren, controles, bezwaarprocedures en gemeenten die opnieuw het wiel mogen uitvinden. Maak landelijk één simpele regeling en laat mensen met een ruim inkomen desnoods rechtstreeks een marktconforme bijdrage betalen, anders verdampt een deel van die bezuiniging in ambtenarenuren en wachtrijen. In mijn tijd bij de KLM wist je ook: een goedkope oplossing die de operatie ingewikkelder maakt, is uiteindelijk helemaal niet goedkoop.