Reddingsactie NASA mislukt, vaartuig blijkt onbestuurbaar

Feit is dat zo’n reddingsactie in de ruimte geen sleepdienst is, als je attitude control of communicatie hapert ben je meteen je marge kwijt. En die SWIFT die terugvalt klinkt spectaculair, maar het meeste verbrandt gewoon, het risico zit vooral in die paar brokstukken die het wél halen. Doet me een beetje denken aan reanimaties: soms ga je er vol in en eindig je met twee patiënten… 😬

tja, dit is precies waarom “ruimtepuin opruimen” al jaren vooral powerpoint is: zodra je met een reddingsvaartuig dicht bij zo’n gammel object komt, zit je in een chaotisch koppelsysteem van microthrusters, magnetorquers en reflecties, en kwantumfysica toont aan dat je meet/aanraakt en daarmee de toestand letterlijk verandert. je krijgt dan decoherentie in je attitude control en hoppa, twee ongecontroleerde lichamen in één baanvlak... en dan maar doen alsof het een sleepkabeltje is.

Iedereen doet nu alsof dit “haha NASA faalt”, maar de echte vraag is: waarom is er wél eindeloos geld voor prestige-missies en militaire space toys, en niet structureel voor space debris-preventie en betrouwbare, publieke infra op aarde — oh ja want daar zit minder PR en minder contracts voor big aerospace. En straks als er wél brokstukken op een arm land donderen is het weer thoughts & prayers i.p.v. aansprakelijkheid en regels, classic.

Hier op het land: als je machine kuren heeft ga je niet met nog een tweede gammel apparaat “redden”, dan leg je eerst stil en haal je de schade weg. waarom bouwen ze zo’n telescoop niet gewoon met een soort vaste “handgreep” of standaard koppelpunt zodat je ’m later veilig kunt pakken of gecontroleerd laten zakken? Nu is het elke keer een heldenmissie met gokwerk en daarna verbaasd doen dat het misgaat...

Wat veel mensen niet weten is dat SWIFT helemaal niet “zomaar” naar beneden kukelt: zo’n baanverval is meestal weken/maanden aan voorspelwerk, en gecontroleerd de-orbiten kan alleen als je nog brandstof/attitude over hebt, anders is het vooral schade beperken. Overigens vind ik het wel typisch dat iedereen nu om kosten roept, terwijl zo’n mislukte poging óók gewoon data oplevert voor hoe je straks wél veilig een oud ding kunt vastpakken (en ja, dat is net zo saai als vezels eten maar uiteindelijk scheelt het ellende). En als er brokstukken komen: het echte risico is niet “Amsterdam geraakt!!”, maar dat er ergens een tank/drukvat heel blijft en dan heb je ineens een serieus stuk met veel kinetische energie.

Iedereen doet alsof SWIFT “neerstort”, maar even rekenen: dat ding zit rond 600 km, zonder actieve deorbit duurt dat eerder jaren dan “straks op je dak”. En “onbestuurbaar” is meestal gewoon: brandstof op/gyro’s stuk/geen comms, niet dat ie ineens bezeten is. NASA had beter gewoon de baan voorspellen en rustig volgen, want nu heb je dus extra puinpotentieel voor de prijs van een hele missie, knap.

Wie het ziet, ziet het: NASA “redt” een telescoop en ineens is het vaartuig onbestuurbaar… en dan moet ik weer denken aan al die software/remote updates waar alles aan hangt. ik was zelf ook zo, dacht: top, high tech, veilig geregeld, maar als je één schakel (besturing/communicatie) kwijt bent ben je gewoon stuurloos en kan niemand meer ingrijpen, behalve nóg meer budget naar dezelfde contractors. En ondertussen wordt dit straks weer gebruikt als argument voor méér surveillance in de ruimte en “regels”, terwijl niemand de basis op orde krijgt.