Nieuwe wilde kattensoort ontdekt, slechts één bekend levend exemplaar

Prachtig beestje, maar met één bekend levend exemplaar is “ontdekt” wel een beetje marketingtaal: we hebben vooral een soort gevonden die al op het randje van verdwijnen staat. Eerst habitat en stroperij aanpakken, anders is dit straks een Wikipedia-pagina met een datum erbij en verder niks.

Eén dier zien en meteen een nieuwe soort uitroepen… weten ze zeker dat het geen bekende kattensoort met een afwijkend uiterlijk is? Straks staat er een camera, hangt er een zender aan en worden ze verbaasd dat het beest verdwijnt. EN DAN NOG IETS: laat die locatie vooral niet online zetten, want voor verzamelaars is zo’n zeldzaam dier blijkbaar gewoon een verdienmodel!!!

Een DNA-profiel maakt een dier nog geen beschermde populatie. Hopelijk gebruiken ze deze ontdekking niet vooral voor mooie subsidies en documentaires, terwijl de bossen verder verdwijnen en niemand controleert wie daar wegen aanlegt. Eén kat is een wetenschappelijke aanwijzing, geen vrijbrief om meteen alles dicht te timmeren of juist niets te doen!!!

Een soort bestaat niet pas vanaf het moment dat er een tweede exemplaar netjes in beeld loopt. DNA, morfologie en geografische isolatie vormen samen een sterkere aanwijzing dan onze menselijke behoefte aan een hele populatie voor we iets een naam gunnen; juist die ene kat kan het zichtbare punt zijn van een veel groter, verborgen bewustzijnsveld in dat woud. En graag geen selfie-toerisme naar de vindplaats, want nieuwsgierige mensen zijn ecologisch soms de gevaarlijkste predator.