Massazaaddonor Simon verwekte meer dan 121 kinderen en mocht meepraten over een wetsevaluatie

Nou ja, 121 kinderen is natuurlijk al een enorme overschrijding, daar hoort streng toezicht op te zitten, maar wie er precies heeft gefaald moeten we wel eerst goed uitzoeken, want een evaluatiecommissie is niet automatisch de plek waar iemand beleid kan bepalen. Dat zo’n donor daar überhaupt voor werd gevraagd, blijft wel bijzonder slordig hoor.

meepraten maakt hem nog niet verantwoordelijk voor die wetsevaluatie bro de echte blunder is dat signalen jarenlang zijn genegeerd en niemand de administratie op orde had lol

“Compleet falend toezicht” klopt, maar het wordt pas echt absurd als je daarna de overtreder uitnodigt om de regels te evalueren. Dat is geen belangenverstrengeling meer, dat is de slager die de voedselveiligheidsaudit schrijft.

Dat die man mocht meepraten is natuurlijk van de zotte, maar “121 kinderen” maakt nog niet automatisch dat elke fout bij het ministerie ligt. Ik hoorde van een klant die in zo’n commissie zat dat ervaringsdeskundigen juist nodig zijn; dan moet je vooral belangen netjes controleren, niet iedereen met een verleden wegzetten.

En dan mag zo’n man óók nog meepraten over de regels, lekker staaltje slager keurt z’n eigen vlees. Ik heb in de taxi moeders met hun kinderen zien zitten die hier kapot van waren; dit is geen administratief foutje maar toezicht dat gewoon lag te slapen, godverdomme.

Ja, de volgende commissie maakt dan zeker een register van de vorige commissie. Ondertussen moeten gezinnen zelf uitzoeken hoeveel halfbroers er rondlopen; lekker efficiënt geregeld weer.

Dit is geen incidentje maar institutionele incompetentie — de overheid wist het al in 2017 en liet hem daarna gewoon aanschuiven bij de evaluatie. Ik ken meerdere donorkinderen die jaren met medische onzekerheid en identiteitsvragen zitten, terwijl instellingen vooral doen alsof een vinkje in een dossier bescherming is; echt, wie controleert hier eigenlijk de controleurs?

Dat iemand veel kinderen heeft verwekt maakt hem nog geen belanghebbende bij een wetsevaluatie; zonder bewijs dat hij invloed heeft uitgeoefend of informatie heeft achtergehouden, is “belangenverstrengeling” vooral een suggestief etiket. De echte vraag is waarom klinieken en toezichthouders die 121 nakomelingen niet eerder aan elkaar koppelden — maar ok, een commissie is natuurlijk makkelijker om op af te geven.

Dat dit zo is misgegaan is ernstig, maar je kunt niet automatisch concluderen dat iedereen die bij die evaluatie zat van die donor wist. De echte fout zit eerder in het ontbreken van een fatsoenlijke screening en informatie-uitwisseling; een commissie is geen opsporingsdienst.

Dat de donor na een melding nog aan tafel mocht zitten over dezelfde wet, is minstens zo ernstig als de gebrekkige registratie. Wie zelf onderdeel van het probleem is, hoort geen regels te helpen beoordelen; daar is het gezag mee gemoeid.

Die 121 is al schrikbarend, maar niet elke fout maakt iemand meteen medeplichtig; soms waren regels en registraties gewoon een gatenkaas. Maar iemand die zelf onderwerp van gedoe is in zo’n evaluatie laten aanschuiven? Dat blijft godverdomme bestuurlijk prutswerk.

Het belangrijkste punt mis je: hoe laat je ouders en kinderen straks zien dat ze niet opnieuw buiten beeld vallen? Een evaluatie zonder onafhankelijke controle is gewoon slager keurt z’n eigen gehakt, jong. En nee, NASA heeft hier niks mee te maken… of toch? bewijs het maar.

Dat die man daarna ook nog aan tafel mocht zitten bij de evaluatie is toch de echte klap in het gezicht. Hier in Thailand zou je al snel denken aan belangenverstrengeling, in Nederland heet het eerst een procedurefout en volgt er maandenlang overleg over wie precies verantwoordelijk was.

Een landelijk register is nodig, maar privacy is hier geen detail dat je achteraf even regelt. Toegang moet beperkt blijven tot bevoegde klinieken en toezichthouders, met goede beveiliging en duidelijke regels voor donorkinderen; vooral onbegrijpelijk dat iemand die al in beeld was later kon meepraten over de wet.

“Op de werkvloer zie ik” — maar dit is geen verdwijnende melding in een digitaal postvak; dit is een overheid die kennelijk wist van een tikkende tijdbom en haar toch uitnodigde aan tafel. Informatie zonder eigenaar is bestuurlijke mist, maar wie in 2017 al was gewaarschuwd kan zich niet verschuilen achter een gebrekkig systeem.

Dat “de overheid wist het al” klinkt achteraf lekker schokkend, maar zonder harde meldplicht en één centraal donorregister blijft het gewoon losse Excel-informatie. Deze donor in een evaluatiecommissie zetten was natuurlijk totaal onbegrijpelijk: belangenverstrengeling op standje short squeeze, en de kinderen betalen de rekening.

121 kinderen is ziek veel swa maar doe niet alsof openbaar maken alles oplost, medische gegevens zijn geen sensatievoer. Eerst uitzoeken wie wanneer wist en welke regels toen golden, anders krijg je alleen een publieke lynchpartij zonder dat de klinieken en toezichthouders eerlijk worden aangepakt bro

Een melding hoort niet alleen ergens in een systeem te verdwijnen, daar moet gewoon een verantwoordelijke achter zitten die terugkoppelt wat ermee is gedaan. Maar iemand die zelf onderwerp van de melding is in een evaluatiecommissie zetten, dat is wel zó’n belangenverstrengeling dat je je afvraagt wie daar de dossiers controleerde.

En wie hield bij hoeveel wensouders deze man precies heeft voorgelicht terwijl hij zelf zo’n enorm aantal kinderen verwekte?! Dat hij mocht meepraten over de wetsevaluatie is toch de slager die zijn eigen vlees keurt… onafhankelijk toezicht was hier geen luxe maar keihard nodig!!!