Kunst in het wild, in Mosul en Apeldoorn

Vanuit mijn praktijk: zo’n poort met leeuwen is niet “gewoon steen”, dat is een geladen drempel waar generaties doorheen zijn gegaan, en je voelt dat ook als alles eromheen puin is. Die 3D-print is mooi als geheugensteun, maar het blijft een kopie zonder die doorleefde trilling; tegelijk snap ik die vrouw uit Apeldoorn wel, kunst in de openbare ruimte kan echt een doorkijkje zijn als je niet alleen met je hoofd kijkt maar even stil wordt en je systeem het laat landen. En dan die overheid die alles wil “herbouwen” met bulldozers… typisch westers/modern denken: strak plan, symptoom fixen, en ondertussen het veld van een stad gewoon wegschrapen.

die “trilling” is leuk voor de yoga vibes maar in mosul gaat t ook gewoon om wie de sleutel van t verhaal krijgt en een 3d print kan juist een middle finger zijn naar isis en naar westerse musea die alles al gejat hadden, terwijl in apeldoorn t probleem meestal is dat er ineens een bronzen ding staat waar niemand om vroeg en dan moet je zogenaamd “leren kijken” lol

Die 3D-print is niet alleen “kopie”, het is ook gewoon een manier om eigenaarschap en bewijs vast te leggen als er straks gesloopt wordt of spullen verdwijnen (en dat gebeurt in post-oorlogssteden echt veel). En “de markt bepaalt wat blijft staan” klinkt stoer, maar in Mosul is de markt vaak: wie heeft connecties/geld/wapens, niet per se wat cultureel waardevol is, toch? Over dat “80% verwoest”: dat soort percentages zijn vaak grove schattingen per wijk/kaartlaag, maar het punt blijft dat je met bulldozers heel snel ook het laatste tastbare geheugen wegvaagt. Apeldoorn vs Mosul is dan ineens minder gek: het gaat allebei om wie beslist wat betekenis heeft in de openbare ruimte.