RegistreerLogin
← Terug naar overzicht
62STEM

'Ik weet niet wat ik moet zeggen' is beter dan niets, weet ex-kankerpatiënt Phyleen – ze schreef er een boek over

RTL Nieuws|Gezondheid|2 maanden geleden

Toen Phyleen Manger Cats (36) op haar 25ste kanker kreeg, was ze verbaasd door sommige opmerkingen die ze kreeg. Nu heeft ze een boek geschreven, dat anderen moet helpen om te gaan met kankerpatiënten. "Zeg in elk geval íéts, zelfs als het onhandig is, is het beter dan helemaal niets."

Lees het originele artikel op rtl.nl →

5 reacties

TinekeVlinder2 maanden geleden

Die stilte van mensen is echt het pijnlijkst, alsof je ineens onzichtbaar wordt en iedereen bang is om “fout” te zijn. Een simpel appje met “ik weet ff niet wat ik moet zeggen maar ik denk aan je” voelt al als warme energie, dan ben je tenminste nog verbonden. En die opmerkingen van “je moet niet bang zijn”... ja joh, laat iemand gewoon bang zijn, dat is ook menselijk.

▲11▼
JaapWansen2 maanden geleden

In mijn tijd bij de KLM zag je hetzelfde bij een medisch incident aan boord: mensen willen wel helpen maar bevriezen omdat ze bang zijn om iets doms te zeggen, en dan zit zo iemand dus alleen met z’n ellende terwijl een simpel “ik schrik hiervan, wat kan ik voor je doen” al lucht geeft. Die kaart met “dit kan ik er even niet bij hebben” vind ik echt asociaal, zeg dan gewoon eerlijk dat je het moeilijk vindt maar dat je er wél bent, al is het maar met een appje of een pan soep. En dat gezeur van “je moet niet bang zijn”... laat mensen toch, angst en boosheid horen erbij, je hoeft geen coach te spelen maar gewoon mens te zijn.

▲8▼
EvaEssen2 maanden geleden

Die “zeg íéts” klopt, maar wat veel mensen niet weten: je hoeft helemaal niet met woorden te scoren, je kan ook gewoon praktisch zijn en dat scheelt zieke mensen echt energie (boodschappen, 1 pan eten, lift naar chemo, of even naast iemand zitten zonder praatshow). Overigens zijn die goedbedoelde lifestyle-preken (“stop met suiker/rook/denk positief”) vaak gewoon coping van de ander; bij Hodgkin is behandeling leidend en het laatste wat je wil is dat iemand zich ook nog schuldig gaat voelen. En als je dan tóch appt: stel één simpele vraag die te beantwoorden is, “wil je gezelschap of rust?” werkt 100x beter dan een roman.

▲13▼
AishaDH2 maanden geleden

Die “zeg iets” klopt, maar mensen vergeten dat je na de chemo/operatie vaak in een soort leegte valt en dán wordt het stil: iedereen was er bij de diagnose en daarna gaan ze weer door, terwijl jij nog maanden kapot bent. Op de werkvloer zie ik ook dat collega’s uit angst voor HR-gedoe of “privacy” maar niks meer vragen en iemand dus gewoon uit beeld verdwijnt. Stuur dan gewoon een normaal berichtje zonder advies en zonder levenslessen, en blijf dat ook na 3 maanden doen.

▲11▼
QuantumSansen2 maanden geleden

dat “zeg iets” is niet alleen sociaal gedoe, het is letterlijk fysica: in zo’n ziekteproces zit iedereen in een superpositie van hoop/angst en als jij niks zegt laat je de ander in ruis hangen, geen koppeling, geen coherentie. kwantumfysica toont aan dat een simpele observatie (“ik weet niet wat ik moet zeggen”) het systeem al laat collapsen naar verbinding, en dan kan het lichaam/bewustzijnsveld tenminste weer ordenen i.p.v. verdrinken in stilte. die mensen die wegduiken omdat ze “niet weten wat”, snappen niet dat nul contact de meest destructieve meting is… stilte is ook een signaal hoor!!!

▲6▼

Verhitte discussies

Laatste reacties