Dit huis stond net te koop voor 989.000 euro, toen de gemeente in het geheim zelf toesloeg

Even rekenen: vraagprijs 989k en de raad tikt “in alle haast” 1,1 miljoen af, dus je betaalt meteen ~111k bovenop de etalageprijs om vooral níemand mee te laten bieden. En dan achter gesloten deuren “om geheim te houden”... ja logisch, want als burgers het zien gaan ze lastige dingen vragen zoals: waarom zo duur en wie heeft dit bedacht? Transparantie is alleen voor parkeerboetes blijkbaar.

Vanuit het buitenland gezien is dit gewoon de klassieke NL-truc: “geheim” roepen en ineens mag alles, want anders “verstoor je de markt”. En daarna hoor je over 2 jaar dat het pand leegstaat, dat er nog 3 ton “verbouwingskosten” bij moest en dat niemand meer precies weet wie de taxatie deed… maar hé, de raad heeft z’n vinkje gezet dus iedereen wast z’n handen in onschuld. Geef mij maar Thailand: als de overheid hier iets wil kopen is het óók niet netjes, maar ze doen tenminste niet alsof het transparant bestuur is.

Simpel: als je als gemeente “geheim” moet doen bij een aankoop, dan heb je je governance al verloren. Je kunt prima achter gesloten deuren praten over onderhandelingsstrategie, maar dan zet je vooraf harde kaders (max prijs, doel, exit) en publiceer je achteraf meteen taxatie + businesscase + wie tekent waarvoor; anders is het gewoon een blank cheque met democratisch sausje. En let maar op: straks blijkt het “strategisch vastgoed” en zit je 2 jaar later met leegstand, beheer, juristen en een wethouder die zegt dat niemand het kon voorzien.

Wederom zo’n “strategische aankoop” waar niemand even de simpele rekensom maakt: 1,1 miljoen kopen is pas het begin, tel overdrachtsbelasting, notaris, beheer, verzekering en leegstand erbij en je zit zo op €50.000-€80.000 per jaar aan gedoe voordat er überhaupt een plan ligt. En dan maar achter gesloten deuren omdat iemand anders mee zou kunnen bieden… ja hallo, dat heet marktwerking, niet “geheim bestuur” met belastinggeld.

1,1 miljoen is op zich niet gek als je snel moet schakelen en de verkoper weet dat je “zeker” bent, maar dan wil ik wel één ding zien: wat is het plan en wat is de exit als het plan niet doorgaat? Anders zit je straks met een duur pand op de balans, politieke wissel en een leegstaand hoofdpijndossier dat niemand meer wil ownen.

Men vergeet gemakkelijk dat “achter gesloten deuren” in de Gemeentewet juist bedoeld is voor personeelszaken of lopende onderhandelingen; niet om de raad een blanco cheque te laten tekenen zonder dat je achteraf meteen openheid geeft. Als dit pand echt “strategisch” is, dan hoort er nu al een onderbouwing te liggen: welk publiek belang, welke bestemming, welke risico’s en vooral wie er aansprakelijk is als het plan strandt. En dat prijsverschil ruikt ook gewoon naar paniekbieding; gemeenten zijn geen projectontwikkelaars, maar gedragen zich de laatste jaren wel zo.