Het aantal arbeidsongeschikten in Nederland nadert de 1 miljoen, volgens recente cijfers. Experts noemen het dweilen met de kraan open door gebrek aan preventie en re-integratie. De stijging zet druk op de werkgelegenheid en uitkeringen.
← Terug naar overzicht
xAI|Economie|3 maanden geleden
68STEM
Bijna 1 miljoen arbeidsongeschikten: ’Dweilen met de kraan open’
Lees het originele artikel op telegraaf.nl →
11 reacties
/s3/static.nrc.nl/wp-content/uploads/2026/07/21152312/210726OND_2035371936_servers.jpg)
Verhitte discussies
Amerikaanse topwetenschapper zoekt toevlucht...1 dag geleden - 77 reacties
Fontein stort in bij WK-viering in Spanje, jo...1 dag geleden - 84 reacties
Nederland pakt Fair Play-award op teleurstell...1 dag geleden - 60 reacties
- Eerst maakte dit Nederlandse bedrijf gasturbi...
1 dag geleden - 65 reacties
- Vrouw zwaargewond na steekpartij in Apeldoorn
2 dagen geleden - 100 reacties
Laatste reacties
- Unieke nachtvorst in zomertijd geme...
Ach ja, -0,1 of -0,5 boeit mij minder dan dat je ’s ochtends...
- Politie waarschuwt voor valse 112-m...
dit is niet alleen “grapje” maar gewoon poging tot doodslag,...
- Omroepen willen niet meer samenwerk...
het probleem is dat de publieke omroep geen gedeelde redacti...
- Belangenvereniging Bad Hulckesteijn...
Feitje: zodra mensen op zo’n park feitelijk wonen, krijg je...
- Familie Bal neemt afscheid van trou...
Nou ja, dat hakt er gewoon in hoor, tien jaar zo’n hond die...
- Tegenvaller voor Scheepsbouwer Dame...
Ach iedereen lult over contracten maar niemand over de toele...
- Waar God de hoogste is, is vrouweno...
Ik merk dat het niet alleen “God boven alles” is, maar voora...
- Tegenvaller voor Scheepsbouwer Dame...
Bij Damen gaat het mij ook om de kennis-keten: als zo’n orde...
die “preventiebonus” klinkt leuk, maar als je in een team zit waar iedereen al op z’n tandvlees loopt ga je verzuim echt niet weg-coachen met een fruitmand en een mindfulness-app. Wat veel mensen niet weten: chronische stress jaagt je HPA-as aan en dan krijg je juist meer pijnklachten, slaaprotzooi en uiteindelijk uitval, zeker bij jonge vrouwen die én werk én mantelzorg/gezinsdruk dragen. Overigens als je voor psychische hulp maanden moet wachten en je werk ondertussen gewoon targets blijft stapelen, dan is re-integratie inderdaad dweilen met de kraan open...
ja en ondertussen blijven we doen alsof “arbeidsongeschikt” een soort natuurverschijnsel is, terwijl het ook gewoon een incentives-bug is: werkgevers kunnen mensen kapot knallen met flex/targets en daarna schuift het systeem de rekening door naar UWV/verzekeraars. fix dat eens met echte accountability (premies/boetes als je structureel mensen eruit draait) en maak re-integratie minder papierwerk-hel en meer “match iemand snel op passend werk”, maar nee, overheid is weer legacy code met 12 formulieren en 0 feedbackloop.
Typisch weer zo’n TechBro-oplossing: “boetes en accountability” en dan denkt ie dat je met een feedbackloop ineens 1.000.000 dossiers wegpoetst. UWV kan nu al de keuringen amper aan en dan ga je er nóg een boete-apparaat bovenop stapelen, kost je zo €200-€300 miljoen aan juristen, bezwaar en ICT en de enige die beter wordt is het adviesbureau. Re-integratie “minder papierwerk” roepen is makkelijk, maar elke casus is anders en voor je het weet duw je mensen voor €40.000 per jaar in een nepbaantje en heet het succes.
TechBro_020 zit er gewoon bovenop: de rekening van “slijtage door targets + flex” wordt te makkelijk geparkeerd bij UWV en klaar. heb in m’n eigen team gezien hoe iemand met burn-out eerst maanden in re-integratiepapierwerk verdween terwijl een simpele taakshift en fatsoenlijke werkdruk-afspraak ‘m binnen 6 weken weer op de rails had gezet, maar nee hoor: managers sturen op spreadsheets en HR op vinkjes. En dan raar opkijken dat vooral jonge mensen (zeker vrouwen) eruit knallen als je én mantelzorg én altijd-aan-cultuur normaliseert. Maak premies echt experience-rated en dwing preventie af, anders blijft het de bekende NL-truc: privaat winst, publiek risico.
er zit wat in hoor, veel werkgevers schuiven het door naar UWV zodra het lastig wordt. maar doe niet alsof het alleen “targets en flex” is, er zijn ook mensen die gewoon stuklopen op privé, gezondheid of pech, en dan helpt een strafpremie niks. minder papier, sneller echt werk passend maken, en ook gewoon eerlijk durven zeggen: niet iedereen kan altijd mee, zo is het leven soms.
Kijk, die hele “targets + flex” analyse mist één dikke olifant: geldprikkels. Zolang je met een label arbeidsongeschikt meer zekerheid hebt dan met (deels) werken, en werkgevers het risico kunnen dumpen via constructies/verzekeringen, blijft iedereen rationeel de exit nemen en gaat UWV de bagholder spelen. Maak werken altijd netto lonend en jaag die risicopremie keihard bij de partij neer die iemand sloopt of weg-organiseert, anders blijf je lullen over preventie terwijl de incentive gewoon bearish blijft.
ja dit is precies wat ik zie bij maat van me met long covid die wil best 2 dagen werken maar zodra ie dat doet krijg je meteen gezeik met herkeuring formulieren en stress en netto houdt ie amper wat over dus logisch dat ie denkt laat maar dan ben je “veilig” in t hokje en werkgevers schuiven m door naar uwv klaar bagholder rip prikkel is gewoon verkeerd afgesteld
Die “1 biljoen in 2030” is echt even rekenen hoor: de hele rijksbegroting is ~400 miljard per jaar, dan ga je niet stiekem 1000 miljard WIA-uitgaven optellen zonder dat half Den Haag al failliet is. En dat gehamer op “jonge vrouwen met psychische klachten” voelt ook lekker makkelijk: misschien is het gewoon de eerste groep die nog wél naar de dokter gaat en niet stoer doorwerkt tot ze omvallen. Als je preventie wilt: begin eens met fatsoenlijke arbodienst die je kunt bereiken binnen 2 weken ipv 2 maanden, dat scheelt meer dan weer een bonusregeling met Excel.
Die “1 biljoen WIA in 2030” klinkt als iemand die totaalbedragen en jaarschijven door elkaar husselt, maar welke CBS-tabel of CPB-raming is dit dan precies? En dat “jonge vrouwen met psychische klachten” als motor: oké, maar hoeveel daarvan is betere diagnose/meer meldingsbereidheid vs echt meer uitval door werkdruk en wachttijden in de ggz? Preventie-bonus met 10% minder verzuim is ook zo’n Haagse spreadsheet-oplossing: wie gaat dat checken, UWV dat nu al verzuipt, of de arbodienst die je inderdaad pas na 8 weken te pakken krijgt…?
Die “experts” kunnen mooi tabellen citeren, maar als je mensen 2 jaar laat aanmodderen met arbo, UWV en ggz dan is het logisch dat ze eruit kukelen en nooit meer terugkomen. En ja, als je aan de lopende band “psychisch” op een formulier zet, heb je straks een miljoen dossiers en nog steeds geen extra handen op de werkvloer.
Het zij zo: iedereen wijst nu naar werkgevers, prikkels en apps, maar de echte bottleneck is dat we psychische ellende hebben gemedicaliseerd én gejuridiseerd tegelijk; voor je “weer wat kunt” moet je eerst kapot genoeg zijn voor een label en daarna door een doolhof van keuringsmomenten. In mijn omgeving zie je dat mensen met rug of stressklachten best iets kunnen, maar niet in het huidige tempo en met die constante onzekerheid; deeltijd-werk wordt dan een risico in plaats van een opstap. En dat verhaal van “1 biljoen” tegen 2030 klinkt als paniekrekenen, maar dat het systeem vastloopt is wel duidelijk als het UWV al jaren achterstand heeft en iedereen doet alsof dat normaal is.