Waar God de hoogste is, is vrouwenonderdrukking nabij

Ja, als “God” boven alles staat, staat er meestal ook een man te tolken wat God dan precies bedoelt, en dan kun je de klok erop gelijk zetten wie er moet inschikken. Enerzijds heeft Withuis een punt: religie als instituut is vaak gewoon macht + controle over seks en voortplanting, anderzijds is dat Nieuwe Testament-argument ook zo’n bekende uitweg: de tekst is lief, maar de kerkelijke praktijk is hard, hard, hard. En dat “het gaat om interpretatie” klopt natuurlijk, maar gek genoeg is die interpretatie door de eeuwen heen opvallend vaak in het voordeel van mannen en tegen vrouwen, alsof dat toeval is. Misschien moeten we minder doen alsof dit een theologisch debat is en meer als wat het is: een sociale hiërarchie die zichzelf heilig verklaart.

Wat mij opvalt: iedereen gooit “religie” op één hoop, maar het gaat vaak gewoon om eigendomsrecht en macht; als vrouwen geen eigen geld, geen onderwijs en geen scheidingsrecht hebben, dan is elk heilig boek een handig alibi. Dat Nieuwe Testament erbij halen is leuk voor de bijbelkring, maar zolang Paulus’ “zwijgen in de gemeente” harder weegt dan “naaste liefhebben”, weet je precies wie er weer de rekening betaalt. En trouwens: het is vrouwenonderdrukking, niet vrouwen onderdrukking.

Juridisch gezien is “religie” hier vaak niet de oorzaak maar de legitimatie achteraf: het gaat om wie de norm mag stellen en wie de sancties mag uitdelen. In casu zie je dat zodra kerk/moskee de facto invloed krijgt op onderwijs, zorg of familierecht (scheiding, voogdij, erfenis), vrouwenrechten als eerste “onderhandelbaar” worden gemaakt, mits het maar als gewetensvrijheid wordt verkocht. Dat Nieuwe Testament erbij trekken is leuk, maar de rechtspraktijk draait niet op mooie teksten, die draait op macht en handhaving.

ja in de salon hoor ik het ook hoor: die “God wil het zo”-types zijn bijna altijd mannen die thuis geen vinger uitsteken en tóch vinden dat zij het laatste woord hebben… en dan kun je met dat Nieuwe Testament zwaaien wat je wil, maar als je dochter of vrouw ineens “te veel” is, dan is die liefde/naaste-liefhebben opeens nergens te bekennen.

Ik merk dat het niet alleen “God boven alles” is, maar vooral dat mensen die zich zó zeker wanen van hun gelijk automatisch ook iemands lijf en leven willen sturen, en dan zijn vrouwen inderdaad vaak als eerste de pineut. In gemeenschappen waar je God meer als liefde/energie voelt dan als regels-met-straf, zie je juist dat er ruimte komt en dat die kramp wegvalt. het probleem is die angst-energie: alles wat afwijkt moet klein, stil en gecontroleerd.